[Jesień 72, 20.10, okolice Bath | Lucy & Gabriel] Where the wild roses grow

Gabriel nie był pewien czy większym zaskoczeniem była dla niego jej odpowiedź, czy może fakt, że złapała go za dłoń. Skóra mrowiła pod zimnym, wciąż palącym dotykiem, gula w gardle tylko rosła gdy padały kolejne zdania.

Osobiście mógłby jej wymienić całą listę powodów, dla których nie powinna mu ufać poczynając właśnie od ich pierwszego spotkania we Francji, przez oczywiste jej wnioski, że był odpowiedzialny za ataki na londyńskich cywili (a trochę był…). Nawet samo zajmowanie się ogrodem było raczej rekompensatą za zdewastowaną jadalnię (i wcześniej kuchnię). Wiele punktów tu nie miało logicznych powiązań i o ile sam siebie nie podejrzewałby o zbytnia logikę, był świadom jak istotne jej ścieżki są dla panny Rosewood.

Sam chciał odejść. Sprowokować ją do wyrzucenia go - co zgodnie z jej słowami było szalenie nieskuteczne, o skutku wręcz odwrotnym. I jeszcze spomiędzy jej zębów wyciągnął informację o tym, że chciałaby zatrzymać go na dłużej, cokolwiek stało za tymi słowami.

Zamyślił się, bynajmniej nie zabierając swojej dłoni z jej szczupłych palców. Nie zbliżył się jednak, siedząc nieco sztywno na chłodnym marmurze, nie mogąc zdecydować czy lepiej byłoby dla niego, dla nich, gdyby podjął działanie, czy go zaniechał. Mówiła dużo, wciąż za mało.

Jakby brodzili nieprzerwanie we mgle, słysząc echa pragnień swoich martwych serc. Nigdy wprost. Czy grzechem było mu marzyć?

– Powinniśmy kiedyś razem zapolować. Może nie w Anglii, ale zdaje się, że przydałoby się nam nieco ruchu – powiedział w końcu, odwracając wzrok ku błoniom.

Uśmiechnęła się na tę myśl, a jej spojrzenie powędrowało za wzrokiem Gabriela na jeszcze ukrytą w mroku nocy otaczającą ich roślinność.
– Brzmi jak dobry pomysł – powiedziała. – Znasz jakieś wampiry za granicą, których szczególnie nie lubisz? Możemy tam się udać i zwalić całą winę na nich.
Trwali tak i trwali. I co teraz? Chciała coś jeszcze dodać. Czuła, że to co powiedziała nie było jeszcze pełną odpowiedzią, że coś blokowało się w niej, wciąż nie pozwalając na satysfakcjonujące wyrażenie uczuć. A czekoladki? Czekoladki chyba były pod tym względem nieco bezsilne, bo jak miały pomóc, skoro nie potrafiła nawet określić jak mogła się do końca czuć? Może gdyby po prostu otworzyła usta i mówiła o wszystkim i niczym… Może wtedy jeden z wyrzucanych z siebie tematów doprowadziłby ją do jakiegoś rozwiązania? Naprowadził na trop ukrytych emocji. Może. A może jedyne co to Gabriel usłyszałby kilka mocnych opinii na temat rzeczy niemal zupełnie z nimi niezwiązanymi.
– Wolałbyś abym ci nie ufała? – spytała w końcu ponownie patrząc na przystojną twarz wampira.

Gabriel znał bardzo dużo wampirów, nie tylko za granicą, których szczególnie nie lubił. Chociaż nie… w tym nie było nic szczególnego, on po prostu nie lubił wampirów. Przychodziło mu to w oczywisty sposób, zimnokrwiści byli istotami terytorialnymi, a Francja wypaliła w nim swoje piętno strąconej korony i więzienia gorszego od śmierci.

I tak jednak jej propozycja go zastanowiła, a kolejne pytanie przyszło w pewien oczywisty sposób jako konkluzja jego zafrapowanej miny, ściągniętych brwi i wzroku uciekającego gdzieś daleko, za zasłony czasu i przestrzeni, no ciepłej letniej nocy, gdy siedzieli w altanie, jako para nieznajomych, czujących między sobą dziwną nić porozumienia przerwaną brutalnie ledwie kilka chwil później. Jak bardzo marzył, by być przy niej, kiedy dopadnie swoją ofiarę, jak wibrowała w nim myśl, że będzie mógł uchwycić moment ust czerwonych od krwi, by móc zatrzymać jej twarz w żelaznym uścisku dłoni i niespiesznie poczęstować się z bladego kielicha alabastrowej skóry, wchłonąć oddech ciężki kuszącą krwią, skorzystać z okazji, gdy wampirze ciało przez moment opite życiem ma w sobie tą iskrę, ten gorąc, tę rozkosz gotową do wysupłania z miękkich płatków białej róży.

Piwniczne drzwi uchyliły się złowrogim skrzypnięciem, a domino decyzji przekreśliły ten scenariusz, jak mniemał, na wieki.

Jej pytanie było zadane w punkt. Co by wolał? Jak chciałby żeby było. Nie chciał odpowiadać wprost.

Musiał odpowiedzieć w prost.

– Tak. Wolałbym, żebyś mi nie ufała. – powiedział cicho w absolutnej szczerości wymuszonej magią, jak wyłuskiwane zęby z zaciśniętej szczęki. – Każdy Twój argument za tym zdaje się wątły, racjonalizujący coś co nie powinno mieć miejsca. Jestem osobą, która niemal Cię zabiła. Jestem tym, po którego przyszłaś, przekonana, że znów zacząłem łamać wampirze prawa. Tym od którego sama spodziewałaś się śmierci, gnana własną apatią i anhedonią zbyt długiego życia. – Nie, nie patrzył na nią gdy mówił to wszystko, gdy przedstawiał jej coś, nad czym rozmyślał zbyt wiele razy podczas dni w nieswoim łóżku, w nieswoim domu – Wolałbym, żebyś mi nie ufała, bo byłoby to normalne i przewidywalne. A tak, nie mogę nadal zrozumieć czemu tak się dzieje. Nie mogę zrozumieć też, skąd wzajemność z mojej strony, skoro to Twoja ręka zamknęła klapę mojej krypty na prawie 150 lat. Powinienem Cię nienawidzić, a nie… – sapnął gniewnie, czując jak fala sprzecznych ze sobą emocji ponownie zalewa jego jestestwo. Sens. Droga. Ścieżka między różanymi krzewami. Nie chciał prowadzić dalej tej rozmowy, nie chciał dalej podążać tą ścieżką, gdy nagle w chybotliwym świetle latarni, zdało mu się, że dostrzegł konkluzję majaczącą na jej końcu. Napiął mięśnie, gotowy do tego by wstać i odejść nim będzie za późno. Nim padnie o jedno pytanie za dużo. Nim magia czekoladki wypchnie z serca słowa, które nigdy nie powinny między nimi paść.

Tak. Wolałbym, żebyś mi nie ufała.
Gabriel mówił. I mówił. I mówił, a w samej Lucy narastały sprzeczne uczucia. Słowa wampira wprawiły w ruch jej własną karuzelę skrajnych odczuć, na której, zamiast zdobionych koników, coraz szybciej kręciły się kolejne emocje.
Najpierw jechała złość. Bo czemu nie potrafił zrozumieć, że go lubiła? Czemu sugerował jej co niby miała myśleć? Jak śmiał podważać jej argumenty? Sugerować, że nie są odpowiednie? Jej myśli to nie były kwiaty, którw mógł przesadzać do woli według własnego uznania!
Potem złość jednak opadła, a jej miejsce zajęła wątpliwość. Czy było coś czego tutaj nie rozumiała? Czy robiła nieświadomie coś, co mogło napędzać te emocje? Jak mogła to zmienić?
Był też smutek.
Cichy ból, do którego nie chciała się przyznać. Przykra świadomość tego, że ich wspólna przeszłość, chociaż ich połączyła, utrudniała teraźniejszość. Naprawdę chciał jej nie ufać? Po tym wszystkim… Przecież… Ale… Jeśli ktoś nie powinien komuś ufać, to ona jemu!
– Daj spokój – syknęła. Karuzela zakręciła się jeszcze szybciej, pozostawiając ją z zabójczo szybką mieszanką uczuć na raz i bliżej nieokreśloną emocją, która pchała ją do czynów byle tylko wypełnić tę dziwną dziurę w sercu. Chwyciła go za ramię. – Moja ręka zamknęła klapę twojej krypty, bo twoja i prawie mnie zabiła i mnie uratowała. Lubię cię i przykro mi, ale będziesz musiał nauczyć się z tym żyć bo nie zamierzam zmienić zdania. Nie nienawidzisz mnie, ani ja ciebie i… Jesteś dla mnie… I… – I nagle napędzane czekoladką emocje wybuchły przejmując kontrolę nad jej ciałem. Nachyliła się do niego, a ich usta złączyły się w krótkim pocałunku. – Lubię cię tak, jak nikogo wcześniej. Kocham. Chcę byś był w moim życiu. I co mi zrobisz? – spytała w końcu, gdy się odsunęła.
W głowie jej szumiało. Martwe serce i tak próbowało bić. Oczy wpatrywały się w Gabriela w oczekiwaniu na reakcję.
Niczego nie żałowała.

Lubię Cię, brzmiało jak policzek, a przecież o to chodziło, przecież to deklarował przed kilkoma tygodniami jako docelowy kształt relacji. Romans zawsze wszystko komplikował, dodawał ro znajomości ryzyko, na które nie było go teraz stać. Musiał osiąść, okrzepnąć w nowej rzeczywistości, odnaleźć sobie miejsce samodzielność i nie miał czasu na godowy taniec wokół z góry przegranej, bo martwej sprawy.

Lubię Cię, brzmiało jak chłodny nóż zatopiony w klatkę piersiową, ileż razy mógł to słyszeć i nie krwawić wewnętrznie, zaciskać łzy ściśniętą szczęką i bielącymi trupio kostkami, jak złapał marmurowe siedzisko i przez moment nie mógł go puścić.

Nie sposób było określić jak bardzo nienawidził tego nijakiego, pozbawionego pasji określenia, jej zawahania, które z oczywistych powodów oznaczało odmowę w pytaniu którego nie zadał, a może zadał, tylko we śnie, gdy nie mieli czekoladek, ale jej reakcja była na wskroś szczera.

Lubię Cię, brzmiało jak podsumowanie nadziei, których nie chciał mieć, a jednak jak chwasty te myśli i uczucia zakwitały w nim i porażały swoją toksyną czyniąc niezdolnego do odejścia. Chciał żeby go lubiła. Nie… chciał żeby go kochała. Żeby była zimna lub gorąca, nigdy letnia.

Pocałunek zdezorientował go. Już miał się poderwać i wyjść opuścić to kamienne mięśnie kaźni, deptania jego ledwie odbudowanej z nicości dumy. Dlaczego tego nie zrobił? Pocałowała go i odsunęła się, zupełnie jakby wepchnęła mu - swoim nawykiem już, jak zdążył zauważyć - ciastko między wargi i bardzo surowo uprzedzała jego prześmiewczy werdykt.

Defensywa. Aż dziw. To jego przecież bolało wszystko co mówiła, cały ten dystans, ten gorset, ten impas, duchota, sprowadzająca na duszę…

Nad ich głowami huknął grom październikowej burzy.

W całej tej rozmowie nawet nie wyczuli nadciągającego deszczu, wilgoci unoszącej się w powietrzu, zwiastującej nawałnicę, którą te okolice nie widziały od dawna. Nie był to biały śnieg, a ciężki krople wody, które szturmem zaatakowały ziemię waląc w dach domku.

Patrzył na nią szeroko rozwartymi błękitnymi oczyma, ledwie widział ściągnięte rysy twarzy swojej gospodyni, która podobnie jak w Paryżu próbowała osłonić nieudolnie swoje serce przed prawdą. Wtedy opowiadała mu o swoim pragnieniu śmierci. O apatii. O czerni. Dziś…

Czy na prawdę miała to na myśli? Czy rzeczywiście go kochała? Czy jego w ogóle dało się kochać?

Chciał dopytać. Nie mógł. Magia piekielnej czekoladki wymuszała odpowiedź, bo przecież tak bardzo pytanie dotyczyło uczuć.

Co zamierzał jej zrobić? Proste.

– Chcę całować Cię do świtu jak tylko i w co tylko będziesz chciała mont petite L – przyznał otwarcie w końcu przełamując dystans między nimi i oburącz ujmując jej porcelanową twarz w dłonie. – Jesteś najbardziej niesamowitą istotą, jaką spotkałem w swoim życiu – przyznał nim zaczął spełniać swoje pragnienie, zatapiając się w najsłodszych, najdelikatniejszych różanych ustach, których słodyczy ni jak nie można było porównać z niczym innym.

Teraz, gdy ich usta już raz się zetkneły, w Lucy zakorzeniła się głęboka potrzeba odtwarzania tej czynności w nieskończoność. Gabriel na całe szczęście podzielał jej podejście do tej sprawy.
Prawdę mówiąc to dopiero teraz, przez jej zamglony emocjami umysł, docierało do niej że przecież drugi wampir mógł nie podzielać jej uczuć, a ona mimo wszystko sporo tym pocałunkiem ryzykowała.
Jednak w swoim długim życiu odkryła już nie raz, że ryzykowne decyzje i osoba Gabriela niejako szły ze sobą w parze. Ryzykowała probując go uratować od przeklętego posągu. Ryzykowała przyjeżdzając ponownie do Frsncji. Ryzykowała zapraszając go do Anglii. Niech więc to ryzyko ponownie się opłaci i doprowadzi do naprawdę miłych konsekwencji.
Każde jego słowo pompowało w jej ciało kolejne fale przyjemnego ciepła. Miała się za naprawdę dobrą detektyw. Czemu więc ni zauważyła wcześniej jak bardzo melodyjny był jego głos i jak czarujące było jego spojrzenie? Jak mogła zlekceważyć tak kluczowe sprawy?
– Wiesz gdzie mam usta – wyszeptała, delektując się jego dotykiem na swojej skórze. Usta na razie w pełni wystarczyły. Usta na razie były wręcz zachwycone wizją bycia całowanymi aż do świtu. Bez względu na to, że burzowe chmury zbliżały się do nich, a wampirza egzystencja i wspomnienie miłosnych uniesień sprzed lat próbowały dusić jej entuzjazm. Miała pozwolić, aby jej szczęściem sterowała pogoda i lprzykre emocje? A w życiu! – I szyję – dodała pośpiesznie, oczekując na kolej Gabriela, aby jego wargi wpiły się w jej skórę.

Pocałunek nie był za ciepły, wszak Lucy nie żyła, podobnie jak nie żył on. Ich temperatura była rozkosznie taka sama, co Gabriel odkrywał za każdym razem z takim samym zaskoczeniem i lubością.

Była w tym pewna abominacja, ekstremum, żeby wampir całował wampira, to było bardzo bardzo dziwne i bardzo, bardzo - musiał to przyznać - uzależniające.

Więc całował. Całował usta, bo przecież wiedział, gdzie były, całował policzki, linię szczęki i gładką aksamitem skórę eksponowanej szyi. Całował czując pod wargami drżenie i wzmagającą ochotę, którą spijał słodyczą chwili w każdym jej geście, w westchnieniu, w palcach zatopionych w jego jasnych kosmykach włosów. Całował obojczyki, całował gardło i krtań precyzyjnie, chcąc oddać hołd słodkiemu głosu, jaki oszczędnie był mu dziennymi racjami wydzielany.

Całował, niebezpiecznie zbliżając się, do zlania snu w rzeczywistość w jedno, ale choć kilka dni mu spaliło się bezsennym rozdrapywaniem tej rany i odrzucenia, tak teraz nie myślał o tym wcale. Ha! A może myślał, lecz w kontekście wyzbytym goryczy, a nauki płynącej z całego zajścia, które nigdy przecież nie miało miejsca. Wpierw musiał nasycić tą krnąbrną kobietę, wysycić ją słodkościami, bo choć dziewcze było mikrej postury, to pochłaniało ogromne ilości wszystkiego właściwie co mile łechtało jej podniebienie. Sen miał zawartą w sobie spontaniczność aktu, Gabriel teraz, po tej niepowetowanej szkodzie był mądrzejszy. Musiał doprowadzić do tego, by w końcu przestała myśleć, a stała się czuciem, a jako wytrawny francuski kochanek, z oczywistych względów łączył z tym ściśle określone strategie. Oczywiście, jej stan żywej trupowatości stanowił pewną przeszkodę, ale…

Dźwignął ją na ręce, nieprzerwanie całując, powracając do ust, rozsmakowując się w nich jak w makaronikach, które tak lubiła konsumować.

– Moja droga pani, chyba czas nam się włamać, do spiżarki z krwią. Im więcej czucia w Tobie, tym większa moja radość mon amor – wymruczał prosto w ucho, które też postanowił pocałować, podegryź, ponaglić. Stół w jadalni, nowy mebel, zdawał się dobrym miejscem by tę krew wspólnie konsumować. Był w tak szampańskim nagle nastroju, że dopuszczał również obecność czekolady a nawet słonego karmelu. Gdy szli, krople obficie ich zlały zimnym i szarpiącym wiatrem zmiany, która zaszła tak nagle. Nadmiar myśli i obaw pierzchnął, chciał bardzo, by czuła to samo co on, by mogła się cieszyć uniesieniem, gwałtownością tego co na zewnątrz i w środku.

– Czy chcesz, żebym pomógł Ci z gorsetem? Twoja suknia zdaje się przemoczona i bardzo obecnie niewygodna. – Zapytał gdy przekroczyli próg opactwa, zapomniawszy oczywiście, że pytania były obecnie nader niebezpieczną okolicznością między nimi. Trzymał ja nadal, mocno i pewnie, dając tylko ułamki sekund na odpowiedź, skoro wiedział gdzie jego rozmówczyni ma usta i nie zamierzał przestać ich nękać na zbyt długo. Próbować. Degustować. Pragnąc więcej i więcej z każdym przebytym na piętro marmurowym schodkiem.

Gabriel ją całował, a Lucy ani myślała pozostawiać mu dłużna. Na każdy pocałunek odpowiadała pocałunkiem, a palce wampirzycy nie pozwolały ani przez chwilę o sobie zapomnieć, wczepiając się w wampirze loki tylko po to by po chwili skupiły się na jego plecach.
Jego nagły wyczyn, który sprawił, że znalazła się w jego objęciach, skwitowała śmiechem tak wesołym i beztroskim, że aż niedowierzała, że należał do niej.
– Pozwalasz sobie dzisiaj na naprawdę dużo – powiedziała z zalotnym uśmiechem A przynajmniej miała nadzieję, że taki był. Podobno nie była nigdy dobra w sztuce uwodzenia, a jej flirciarski, kiedy jeszcze go używała, głos niekiedy brzmiał jakby czytała na głoś czyjś wyrok sądowy. – Podoba mi się to – dodała szybko i delikatnie nadgryzła jego ucho jakby Gabriel miał jakiekolwiek wątpliwości.
Uciekli przed deszczem do opactwa, ale Gabriel najwyraźniej ani myślał jej jeszcze wypuścić ze swoich objęć. Delektowała się więc po prostu tą chwilą lekkości, gdy jej ulubiony wampir niósł ją po schodach wciąż nie zapominając przy tym o pocałunkach.
– Zabawne, że to proponujesz – westchnęła cicho. – Jestem prawie pewna, że w swojej sypialni mam również szlafrok, który będzie wręcz idealny dla ciebie. Kiedyś kupiłam zły rozmiar. Jesteś zainteresowany, abym pomogła ci go założyć? Oczywiście w ramach rekompensaty za pomoc w sukience.
Uśmiechnęła się jeszcze szerzej wyraźnie z siebie dumna. Chyba można było powiedzieć, że dopieła swego, a jej plan zmuszenia Gabriela do chwili przerwy przy pracy na cmentarzu przebiegł lepiej niż planowała.