[03.10.72] Kask Przydziału

03/10/72
Rejwach

Gryffindor! Hufflepuff! Ravenclaw! Slytherin!

Cztery domy żyły ze sobą w harmonii na okładce promocyjnej oferty podręcznika zaklęć i uroków dla SUMiarzy. Zenek miał podstawy sądzić, że przed oczami podstawiono mu bandę aktorów. No bo nikt by ucznia do takiej roboty nie zatrudnił! Wszyscy byli teraz w szkole.

Zenek zawsze trzymał dwa kaski do swojego skutera. Taki z niego romantyk był. Lubił zabierać dziewczyny na przejażdżki. To tu, to tam, wiatr we włosach, włosy w kasku, panorama Londynu dookoła. Przy czym zawsze trzymał się ograniczeń prędkości i absolutnie nigdy nikogo nie wyprzedzał. Oh, jak wspaniale nie musieć nigdzie się spieszyć, tylko tak jeździć i zwiedzać. Też jak się dziewczyna mocno do pleców przyczepiła, to było miło.

Problem pojawiał się wtedy, gdy stawiał oblubienicę przed koniecznością założenia kasku. Baba zawsze cośtam z tymi włosami sobie robiła. No przecież czuł, ten, lakier we włosach? Więc absolutnie ich na wietrze nie chciała mierzwić. Kask tym bardziej nie wchodził w rachubę. Jak to tak. Twarda, zbita bryła chroniła kobietę przed niefortunną śmiercią, ale nie ratowała fryzury. I jeszcze TEN kask. Sam w sobie. No porażka. Zenek tak słyszał.

Podobno mężczyzna zakochany przemieniał się w wynalazcę. Zenek był w stanie ominąć ten etap, choć nie brakowało mu zapędów nowatorskich. I bez tego myślał, jak osłodzić wybrankom życie. Pyszny pomysł przelewał się w głowie niby to soki z wyciskanej cytrynki. Otóż Zenek umyślił, że… zmieni wygląd kasku.

Położył se na łóżku oba kaski pewnego wtorkowego wieczoru. Jego własny był wysłużony, żółty. Wiele razy uratował mu życie, kiedy jakaś wściekła babcia w passacie postanowiła go wyprzedzić. W salwach trąbienia, kask chronił jego wrażliwe uszy. Kask dla wybranek był granatowy. A może czarny. Z biegiem lat stał się trochę brązowy… Dość tego. Zenek miał plan. Wertował już podręcznik z urokami.

Transmutacji jako metody nie brał pod uwagę. Wszakże jego celem nie była zmiana właściwości czy wyglądu samego kasku. W jego wyobraźni kask miał się zmieniać w oczach nosicielki, w zgodzie z kreacją, aktualnym humorem, temperamentem, kolorem włosów… Chociaż zamierzał działać na kask, miało to bardziej związek z umysłem. Stąd zamierzał go zauroczyć. Po minutach wertowania odnalazł nawet pasujące zaklęcie. Colovaria przemieniała kolor szarfy, kiedy jedno z dormitoriów wygrywało w Hogwarcie Puchar Domów… Huh. Interesujące.

Zauroczenie

Rzut Z 1d100 - 38
Słaby sukces...

Uklęknął przed łóżkiem i pokazał końcówką różdżki na kask. Jakby pisał mazakiem w powietrzu. Wymaział odpowiedni ruch zgodnie z instrukcją w książce, z precyzją mężczyzny golącego szczękę ostrą brzytwą. Od dołu… do góry po ukosie. I wymamrotał zaklęcie. Z końcówki wystrzeliło czerwonymi iskrami, a kaski podskoczyły na sprężynach na łóżku.

Iskry rozbryzły się na lśniącej powierzchni kasku i opadły na łóżko, lekko przypalając narzutę. Psst Czerwony snop światła przeszedł po całej powierzchni kasku. Zenek aż wzrok odwrócił, żeby go nie zaślepiło. Ale jednak nie było tak jasno. Niebawem kask się uspokoił.

Gdy Zenek spojrzał z powrotem, miał przed sobą dwa żółte kaski.
Kurde, ale ja już mam jeden żółty. Usiadł na łóżku z powrotem po turecku i zaczął wyszukiwać w książce informacji odrobinę dokładniej. Wczytał się, naprawdę się wczytał. Wodził paluchem po interesujących go fragmentach. I wyczytał, że dało się zaczarować obiekty w najróżniejszych kolorach. Ale trzeba się było mocno skupić i jeszcze wykazać biegłością z zaklęcia duplikującego. Rozumiał przy tym, że chodziło o duplikację… iluzji? Spojrzał na trzymaną pod pachą różdżkę nieco podejrzliwie.

Zauroczenie

Rzut Z 1d100 - 79
Sukces!

Niejakie "zaklęcie duplikujące" figurowało w podręczniku jako naturalne rozwinięcie działania Colovarii. Jednak to w gestii ucznia leżało przystosowanie zaklęcia tak, by zadziałało w dziedzinie zauroczenia umysłu. Skąd miał to Zenek wiedzieć, skoro nie chodził do szkoły? W podręczniku nadmienili tylko suchą formułkę. I niby co miało to zaklęcie duplikować? Kolory? No, może… Wykonał ten sam gest różdżką, co wtedy. A jednak urok mu wyszedł jakoś inaczej.

Przeszły mu przez rękę jakieś dziwne błyskawice. Jak gdyby wyładowanie przeszło przez drewniany badyl, nie, żeby Zenka wcześniej prąd kopnął. Gdy biały snop światła roztrzaskiwał się na powierzchni jego kasku, z przyzwyczajenia już odwrócił wzrok, i przymknął asekuracyjnie oczy. I tak go coś zapiekło. Nie spodziewał się. Wypuścił różdżkę z rąk i rzucił się z paluchami do oczu. Różdżka opadła na krawędź łóżka, sturlała się po pościeli i brzękła o podłogę. Pac, pac, pac, drgała coraz ciszej, musiała się uspokoić. Zenka przestało piec.

Spojrzał na kaski. Jego żółty kask wyglądał normalnie, ergo, bez zmian. Ten drugi natomiast… Ten drugi zmienił kolor z powrotem na barwę szarej brei, to jest grafitowej. Która tak kobietom wadziła na londyńskich drogach. Mega dziwne, bo Zenkowi się wydawało…

Zgarnął kask z materaca i poleciał do kibla.
W Rejwachowej łazience mieli nad umywalką lustro. A, takie nadpękane i oplute, stare, jare, przeżyło tabuny właścicieli. W złotej ramie, właściwie był to niezły zabytek. Stanął przed lustrem i nałożył sobie kask na głowę. Nie wciskał, bo był za mały, w rozmiarze dla kobiet. Zapięcia dyndały z obu stron polików. Spojrzał na siebie i mrugnął… żółty. Mrugnął znowu. Ale przecież…

Ściągnął kask. W dłoniach muzyka przybrał ponownie grafitowy kolor. Czyżby go oczy myliły? A może… nerw wzrokowy? Znowu przetarł oko. Eh, te uroki, trzeba było podręcznik do transmutacji! Zenek wrócił do pokoju i zaczął energicznie naciągać na ramiona rękawy wyjściowej kurtki.