[23 marca 1972] Theon i Séraphine, Carkitt Market

Uniosła brew zaskoczona prośbą i krzyżując ręce na klatce piersiowej poczuła jak kąciki ust same wyginają jej się we wrednym uśmieszku. Chciał inne opakowanie? Rzadko kiedy słyszała taką prośbę, chociażby dlatego, że ludzie skupieni są na piciu alkoholu zrobionego przez Leroux, a nie na oglądaniu pudełka. Ono i tak koniec końców miało trafić do kosza na śmieci. Westchnęła lekko i wyciągając spod lady swoją różdżkę uderzyła nią w prawy bok pudełka, zmieniając jego wygląd. Tym razem pudełko było całe złote, brokatowe, z czarnym logiem firmy. Po całej szerokości ścianek ciągnęła się równa, czarna linia o szerokości trzech milimetrów.

- Takie coś Panu pasuje? - zapytała nie chowając na wszelki wypadek różdżki, a odkładając ją na bok - Gdyby potrzebował Pan dostawy, albo wino by Panu nie smakowało proszę kontaktować się ze mną za pomocą wizytówki - uderzyła dwa razy palcem w prostokątny zwitek tym razem dając mu do zrozumienia, że to tam znajdzie jej imię i nazwisko, jeśli tego by potrzebował. Poza tym zawsze mówiła to klientom, bo wie, że gusta są różne i trafiają się Ci wybredni, którym może nie smakować wino z ich własnej winiarni. Nie jest to zbrodnia. Jest to wręcz bluźnierstwo w oczach Séraphine.

Na reakcję mężczyzny, a raczej jego zachowanie aż prosiło się parsknąć śmiechem. Pierwszy raz w takim miejscu? Albo pierwszy raz zapytany przez kobietę o imię i nazwisko? Zachowywał się wręcz jak dziecko we mgle, bez latarki, bez sznureczka, po którym mogłoby wrócić do domu. Mama wysłała dziecko do sklepu, ale że te całe życie miało wszystko pod nosem nie ma pojęcia jak się zachować.

Zastanowiła się przez moment nad imieniem i nazwiskiem, które zostało jej podane i pochylając się nieznacznie w stronę mężczyzny pokręciła piórem w powietrzu kółka, takie dwa niewielkie.

- Apollo? Jak bóg grecki? Dostojne imię - pokiwała głową z uznaniem i z lekkim uśmiechem na ustach nie wnikała w to bardziej. Jeśli nie chciał podać jej prawdziwego imienia, choć nie zakładała, że nie podał, to po prostu będzie musiał liczyć się z tym, że jeśli znów będzie chciał zamówić to samo wino, a zapomni, pod jakim imieniem się przedstawił dziś, to Leroux nie będzie w stanie mu pomóc. Albo po prostu nie będzie chciała i będzie patrzyła jak ten próbuje ze wszystkich sił się wybronić przed jej oczami - Apollo... Borgin... - wypowiadając imię klienta wpisała je do notesu, przypisała rodzaj wina, jego rocznik, który został zakupiony. Obok wpisała koszt, ilość, a po chwili notes obróciła i wskazała puste pole mężczyźnie.

- Proszę się tu podpisać i... to będzie 15 galeonów - uśmiechnęła się lekko do mężczyzny. Zapukała jednym, drugim, a potem trzecim palcem w blat i przechyliła głowę - Chociaż... Mogę dać Panu w promocyjnej cenie 12 galeonów i do tego pudełko czekoladek - zaproponowała i już zaczęła nawet sięgać po matowe, czarne pudełko. No nie odpuści sobie jak mu tego nie wciśnie. Może ją w ten sposób zapamięta? Gdyby tylko wiedziała, że on tu przyszedł na przeszpiegi...