Czerwiec 1962 | Zdane egzaminy należy świętować | wątek zbiorowy

- Ej, a wam się to nie wydaje dziwne? Jęcząca Marta, znaczy się? I nie mówię nawet o tym, że wiecie, zamordowano dziewczynkę w łazience, i że w sumie to nikt chyba nie drążył tej sprawy, ale że jak jakiś duch zaczął rozrabiać tak, że dorośli czarodzieje nie mogli sobie z nim poradzić... posłano go do szkoły? Do szkoły? - powiedziała Brenna na słowa Victorii. "Do szkoły" celowo powtórzyła dwa razy, za drugim kładąc na te dwa wyrazy mocniejszy akcent, jakby wydawało się jej, że raz to za mało, aby wyrazić wszystko, co przychodziło jej do głowy. Gdy miała trzynaście lat, to o tym nie pomyślała, ale teraz...
Brenna spróbowała trącić Theseusa, zagadała nawet do niego, ale wyglądało na to, że albo się speszył, albo bardzo zajął butelką. Dała więc mu chwilowo spokój, też się napiła... a potem spojrzała znad swojego kufla na Castiela z bezbrzeżnym zdumieniem.
- Młodych dam - powtórzyła. - Cas, to teraz uwaga, użyj w jednym zdaniu słów takich jak "młoda dama" i "Brenna" w jednym zdaniu. Takim nie w stylu... "Młoda dama uciekła na widok Brenny" albo "Brenna powinna naśladować takie młode damy jak Cynthia, ale jej to nie wyjdzie nawet za milion lat".
Matka Brenny już dawno porzuciła nadzieję. To znaczy, zmuszała ją do pomocy przy inicjatywach charytatywnych i by wtedy zachowywała się Odpowiednio (a właściwie nawet nie zmuszała, Brenna miałaby jednak wyrzuty sumienia nie pomagając), ale na co dzień pozwalała córce być po prostu sobą. Już świadoma, że próby zmiany takiego stanu rzeczy mogą wywołać apokalipsę. W końcu skumulowana energia w końcu wybuchnie...
Z zamyślenia na ten temat Brennę wyrwały kolejne słowa Flintówny. Ciemne oczy Brenny aż zabłysły na ten pomysł.
- Cynthia, zawsze wiedziałam, że jesteś genialna, ale to już jest przejaw takiego absolutniego geniuszu. W takim wypadku... umawiamy się tutaj albo w herbaciarni w Hogsmeade za kolejne dziesięć lat - oświadczyła. – Obecność obowiązkowa. O b o w i ą z k o w a powtarzam wam. Chociaż mam nadzieję, że w ciągu tej dekady też się spotkamy. Pamiętajcie, obiecałyście wpaść na nasz bal.
A potem uniosła kufel i wznieśli kolejny toast.
I kolejny, i kolejny. Byli w końcu młodzi, świat stał przed nimi otworem i w tej chwili nie mieli innych zmartwień niż widmo rozpoczęcia nowej pracy i myśl o tym, jak poradzą sobie z wyzwaniami w nowym, dorosłym życiu. Wytoczyli się z Trzech Mioteł dopiero po zmierzchu, podchmieleni i rozbawieni, w wieczór swojego przedostatniego dnia w Hogwarcie.

Koniec sesji