24.03.2023, 22:47 ✶
- Paskuda? Przecież ona była taka piękna… - Nie zgodził się z nim żywo. Dla kogoś, kto nie widział syreny w ludzkim wcieleniu, mógł brzmieć, jakby majaczył. Theodore miał jednak myślał o blondynce, której uroda przyćmiewała w jego pamięci późniejsze zdarzenia.
Może by wpadł w samozachwyt, jak zwykle, gdy słyszał jakiś komplement, lecz tym razem był na to zbyt skonfundowany. Uśmiechnął się do szczerzącego do niego w pięknym uśmiechu chłopaka (co za dzień; czemu spotykał samych ładnych ludzi), po czym kiwnął twierdząco głową, jakby potwierdzał, że Julien poprawnie ocenił jego wizualne walory.
Nie chciał dłużej leżeć. Dał sobie zbadać czoło, nie miał gorączki, i nieśmiało podniósł głowę. Czuł się dobrze, nawet nie zakręciło mu się w głowie, więc następnie udanie wstał i spojrzał w morskie fale, gdzie gdzieś pomiędzy nimi nadal pływał przepiękny stwór. Theodore zaśmiał się głośno w pustkę niczym szaleniec.
- Hej, jak żyje, ty… - krzyknął głośno, nawet jeśli morderczyni najprawdopodobniej go nie słyszała, to i tak chciał wyrzucić z siebie cały stres nagromadzony przez bliskie spotkanie ze śmiercią. Przez głowę przebiegł mu szereg inwektyw. Śmierdzące sushi, krzywozębna wokalistka, nieudana kopia wili, ogoniasta poczwara… Nie mógł jednak wypowiedzieć na głos żadnej z nich. Wciąż miał przed oczyma idealną twarz blondynki i nie mógł się zdobyć na to, by wyrzucić z siebie to wszystko.
- Rybo! - wykrzyczał w końcu i uniósł ręce w geście triumfu, jakby to on właśnie własnoręcznie ukatrupił syrenę. Wydał z siebie okrzyk radości, ale zaraz potem spojrzał trochę smutno w głębiny. Był szczęśliwy, że przeżył, ale było mu też ciężko na sercu. Jego przygoda z blondynką okazała się kłamstwem. To, co poczuł, słuchając jej pieśni, nie było prawdziwe. Był przekonany, że już nigdy nie poczuje coś równie intensywnego i nie zakocha się tak mocno, jak wtedy, gdy wskoczył dla niej do wody. Przeniósł spojrzenie na swojego ratownika, który skutecznie wysuszył ubrania obu bohaterów.
- Julien, jestem twoim dozgonnym dłużnikiem. Nie wiem, jak ja ci się odwdzięczę – stwierdził i położył dłoń na jego ramieniu, które poklepał przyjaźnie. Nie wiedział, kim był, ani dlaczego znalazł się w pobliżu. Nie kojarzył go ze szkoły, choć zdawał się być w zbliżonym wieku. To wszystko nie miało jednak znaczenia. Takie doświadczenia zbliżały do siebie ludzi dużo bardziej niż cokolwiek innego i Theodore nie był w stanie myśleć o nieznajomym jak o swoim przyjacielu, choć znał go tylko krótką chwilę.
- Nie chcę prosić o za dużo, ale zanim odejdziemy, jest jeszcze jedna sprawa. Chciałbym już znaleźć się w domu, ale na molo zostawiłem część swojej garderoby. Razem z różdżką. Możesz użyć Accio, żeby to tu ściągnąć? Albo przejdziesz się tam? Ja jakoś nie mam na to ochoty – poprosił go, wskazując palcem mniej więcej w kierunku, gdzie według niego na drewnianej kładce leżały jego ubrania. Nie chciał się przed nim przyznać, ale bał się, że znowu coś spróbuje go zjeść, że koleżanki pokonanej syreny przypłyną, by się zemścić. Miał dosyć przygód jak na jeden dzień. Chciał jak najszybciej dostać się w bezpieczniejsze miejsce bez podejmowania zbędnego ryzyka, wolał więc poprosić Juliena o pomoc.
Może by wpadł w samozachwyt, jak zwykle, gdy słyszał jakiś komplement, lecz tym razem był na to zbyt skonfundowany. Uśmiechnął się do szczerzącego do niego w pięknym uśmiechu chłopaka (co za dzień; czemu spotykał samych ładnych ludzi), po czym kiwnął twierdząco głową, jakby potwierdzał, że Julien poprawnie ocenił jego wizualne walory.
Nie chciał dłużej leżeć. Dał sobie zbadać czoło, nie miał gorączki, i nieśmiało podniósł głowę. Czuł się dobrze, nawet nie zakręciło mu się w głowie, więc następnie udanie wstał i spojrzał w morskie fale, gdzie gdzieś pomiędzy nimi nadal pływał przepiękny stwór. Theodore zaśmiał się głośno w pustkę niczym szaleniec.
- Hej, jak żyje, ty… - krzyknął głośno, nawet jeśli morderczyni najprawdopodobniej go nie słyszała, to i tak chciał wyrzucić z siebie cały stres nagromadzony przez bliskie spotkanie ze śmiercią. Przez głowę przebiegł mu szereg inwektyw. Śmierdzące sushi, krzywozębna wokalistka, nieudana kopia wili, ogoniasta poczwara… Nie mógł jednak wypowiedzieć na głos żadnej z nich. Wciąż miał przed oczyma idealną twarz blondynki i nie mógł się zdobyć na to, by wyrzucić z siebie to wszystko.
- Rybo! - wykrzyczał w końcu i uniósł ręce w geście triumfu, jakby to on właśnie własnoręcznie ukatrupił syrenę. Wydał z siebie okrzyk radości, ale zaraz potem spojrzał trochę smutno w głębiny. Był szczęśliwy, że przeżył, ale było mu też ciężko na sercu. Jego przygoda z blondynką okazała się kłamstwem. To, co poczuł, słuchając jej pieśni, nie było prawdziwe. Był przekonany, że już nigdy nie poczuje coś równie intensywnego i nie zakocha się tak mocno, jak wtedy, gdy wskoczył dla niej do wody. Przeniósł spojrzenie na swojego ratownika, który skutecznie wysuszył ubrania obu bohaterów.
- Julien, jestem twoim dozgonnym dłużnikiem. Nie wiem, jak ja ci się odwdzięczę – stwierdził i położył dłoń na jego ramieniu, które poklepał przyjaźnie. Nie wiedział, kim był, ani dlaczego znalazł się w pobliżu. Nie kojarzył go ze szkoły, choć zdawał się być w zbliżonym wieku. To wszystko nie miało jednak znaczenia. Takie doświadczenia zbliżały do siebie ludzi dużo bardziej niż cokolwiek innego i Theodore nie był w stanie myśleć o nieznajomym jak o swoim przyjacielu, choć znał go tylko krótką chwilę.
- Nie chcę prosić o za dużo, ale zanim odejdziemy, jest jeszcze jedna sprawa. Chciałbym już znaleźć się w domu, ale na molo zostawiłem część swojej garderoby. Razem z różdżką. Możesz użyć Accio, żeby to tu ściągnąć? Albo przejdziesz się tam? Ja jakoś nie mam na to ochoty – poprosił go, wskazując palcem mniej więcej w kierunku, gdzie według niego na drewnianej kładce leżały jego ubrania. Nie chciał się przed nim przyznać, ale bał się, że znowu coś spróbuje go zjeść, że koleżanki pokonanej syreny przypłyną, by się zemścić. Miał dosyć przygód jak na jeden dzień. Chciał jak najszybciej dostać się w bezpieczniejsze miejsce bez podejmowania zbędnego ryzyka, wolał więc poprosić Juliena o pomoc.