Oczywiście, że pamiętał. W końcu przy grze w prawdę powiedział, że zawsze myśli o tym co do niego mówi Stella. Nawet wtedy kiedy nie daje sobie tego po sobie poznać.
Przegrał walkę z kartkami. Dopóki panna Avery nie otworzyła mu drzwi, miał w sobie jeszcze wolę walki o to aby je podnieść. Kiedy jednak usłyszał aby wejść do środka, poddał się i wykonał polecenie bez zawahania.
- Ja miałbym zapomnieć? - zapytał właścicielki mieszkania kiedy przekroczył próg. Jak ona w ogóle śmiała mieć jakiekolwiek obawy o to, że Stanley czegoś nie zapamięta? Toż to ujma na honorze.
Pewnym krokiem udał się do swojego legowiska w tym pomieszczeniu - kanapy. Po drodze rozejrzał się wokół aby dostrzec jakieś zmiany w wystroju. Jedyną rzeczą, która przykuła uwagę Borgin była ilość obrazów, które się właśnie suszyły albo były na ostatnich etapach prac. Mając w głowie swoje zeszłoroczne zwiedzanie i próbę uszkodzenia sztalug, które należały do Stelli, odpuścił. Nie zbliżył się nawet na krok do nich. Czuł się względnie dobrze ale mimo wszystko wolał nie podejmować takiego ryzyka. Jeszcze kazałaby mu to namalować ponownie... A wtedy to na pewno by poległ.
- Nie - odparł na zadane mu pytanie - Tak - zreflektował się dosyć szybko - Znaczy i tak i nie - nie mógł się zdecydować. Z jednej strony chciał je po prostu dać, skoro je obiecał. Z drugiej zaś strony, te kwiaty miałyby przeprosinami za jego stan jeżeliby się za bardzo wstawił. Na całe szczęście dzisiaj zachował jakiś poziom - czyli dalie można uznać za prezent - Nie ważne, mniejsza o te badyle - stwierdził, a następnie usiadł na kanapie.
Stanley zastanawiał się na ile odpowiednie będzie odpowiedzenie, że napiłby się piwa w tym momencie. Miał jeszcze wystarczająco siły i chęci, aby wypić 2 lub 3 złote napoje. Nie odważył się jednak o to poprosić, ponieważ Stella zapewne i tak nie posiadała tego typu trunków u siebie w mieszkaniu - Może być woda - odpowiedział z lekkim żalem w głosie.
Przeszukał kieszenie płaszcza w celu odnalezienia swojej kartki wraz z genialnymi pomysłami na to jak mogą rozwiązać ich sytuację. Jednak nie przyniosło to oczekiwanego skutku, ponieważ notatki zostały przed drzwiami. No cóż, będę improwizować Mniej więcej pamiętał to co miał tam zapisane. W najgorszym przypadku nie wspomni o kilku możliwościach… Ale część z nich i tak uważał za nierealne do zrealizowania.
- Mam kilka planów, które moglibyśmy zrealizować - oznajmił - Lepiej usiądź - zaproponował, a następnie przetarł sobie twarz. Pora zacząć
Złożył ręce przed sobą i rozpoczął - Może powinniśmy uciec z tego całego zgiełku? Zamieszkalibyśmy gdzieś na jakimś odludziu, tak aby nikt się o tym nie dowiedział - zapytał - Dalej mogłabyś się zajmować malowaniem swoich obrazów. Nikt by Ci nie przeszkadzał w tym… Gorzej byłoby z graniem koncertów… Ale z tym też byśmy wtedy coś wymyślili… - kontynuował - Żyłabyś pełnią życia w jakiejś małej miejscowości, a ja bym docierał do ministerstwa - tłumaczył dalej - Nawet ja bym Ci nie przeszkadzał za bardzo bo przecież siedziałbym w ciągu dnia za biurkiem - spojrzał na Stellę aby ujrzeć jej reakcję - Czy to nie byłoby piękne?
W głowie Stanleya ten plan nie miał żadnych wad. Gdyby udało im się go zrealizować, mogliby żyć bez obawy o siebie samych. Nikt by ich tam przecież nie znał. Nikt by ich nie oceniał. Równie dobrze mogliby tam zostać kimkolwiek by chcieli. Kto miałby to sprawdzić?
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972