26.03.2023, 02:59 ✶
A jednak Eunice tu stała.
A jednak Eunice tu stała.
W rezydencji, którą zamierzała kupić. Później odnowić. Osiąść w niej na dłużej, nawet jeśli nie na całe życie. Wypełnić sobą jak meblami.
Dla Ulyssesa to już było wiele. Bywały takie dni, gdy sam zastanawiał się nad wyprowadzką z domu rodzinnego, ale potrafił zdecydować się najwyżej na spędzenie kilku nocy w domu Shafiqa. A potem wracał z podkulonym ogonem. Pojawiał się przy rodzinnym stole i zachowywał tak, jakby ostatnich trzech nocy, wcale nie spędził w innym miejscu.
Kąciki ust ledwo dostrzegalnie mu drgnęły, ale nie kontynuował wątku leków nasennych, które przyjmował. Słowo rozsądnie jeszcze chwilę łaskotało jego myśli. Ponoć był rozsądny, więc i zachowywał się rozsądnie. Obrócił się dookoła własnej osi. Jeszcze raz omiótł spojrzeniem wnętrze. Przeszedł do kolejnego pokoju.
Zastanawiał się nad tym, co właściwie Eunice chciała usłyszeć.
Że to ładny dom? Chyba ładny. Że miał wady? Miał. Na framudze drzwi łuszczyła się płatami źle zaimpregnowana farba, tapeta odklejała się przy dolnych listwach a na tylnej ścianie kominka osadziła się sadza. I podłogi… ostatni właściciel nie przykładał się ani do ich lakierowania, ani do woskowania.
- Odnowisz go. Zmienisz albo usuniesz tapetę, każesz skrzatowi domowemu doczyścić kominki, zadbasz należycie o drewnianą podłogę, wyrzucisz brzydkie meble a te, które ci się podobają każesz otapicerować na nowo – odpowiedział wreszcie. – A tak, poza tym? Poza tym to dom w doskonałej lokalizacji. W rozsądnej cenie. I będziesz mogła zrobić w nim wszystko, co tylko będziesz chciała. Moim zdaniem to dobra inwestycja, nawet jeśli za kilka lat będziesz chciała go sprzedać – wyjaśnił.
Obserwował ruchy Eunice, gdy ta zbliżała się do blatu. Zmarszczył brwi. Nie wiedział, czy nie zapytał o to, o co pytać właściwie nie powinien. Już nawet zaczął układać sobie w głowie słowa przeprosin, gdy ta zdecydowała się odpowiedzieć.
- Rozczarowana, bo rozczarowało cię małżeństwo? – zapytał, nie do końca rozumiejąc, co miała na myśli. Była taka młoda. Dużo młodsza od niego. Zbyt młoda na zgorzknienie, które wylewało się z jej słów. – Czemu nie? Dobra rada jest ponoć cenniejsza od złota. – Tak przynajmniej słyszał.
Kiedy Eunice wchodziła w głąb pomieszczenia, Ulysses ciągle pozostał niemal przy drzwiach. Teraz zdecydował się wreszcie zbliżyć do niej. Nie podejść, to byłoby za wiele. Rozmowa, którą toczyli była zbyt osobista, by chciał patrzeć jej w oczy i wyryć sobie w pamięci ten wyraz twarzy.
Stanął przy oknie. Dotknął rękoma parapetu i wyjrzał na zewnątrz. A potem uniósł głowę do góry i zapatrzył się na karnisze.
- Kurz. Całe mnóstwo kurzu – podsumował. - Ale widok za oknem jest w porządku.
A jednak Eunice tu stała.
W rezydencji, którą zamierzała kupić. Później odnowić. Osiąść w niej na dłużej, nawet jeśli nie na całe życie. Wypełnić sobą jak meblami.
Dla Ulyssesa to już było wiele. Bywały takie dni, gdy sam zastanawiał się nad wyprowadzką z domu rodzinnego, ale potrafił zdecydować się najwyżej na spędzenie kilku nocy w domu Shafiqa. A potem wracał z podkulonym ogonem. Pojawiał się przy rodzinnym stole i zachowywał tak, jakby ostatnich trzech nocy, wcale nie spędził w innym miejscu.
Kąciki ust ledwo dostrzegalnie mu drgnęły, ale nie kontynuował wątku leków nasennych, które przyjmował. Słowo rozsądnie jeszcze chwilę łaskotało jego myśli. Ponoć był rozsądny, więc i zachowywał się rozsądnie. Obrócił się dookoła własnej osi. Jeszcze raz omiótł spojrzeniem wnętrze. Przeszedł do kolejnego pokoju.
Zastanawiał się nad tym, co właściwie Eunice chciała usłyszeć.
Że to ładny dom? Chyba ładny. Że miał wady? Miał. Na framudze drzwi łuszczyła się płatami źle zaimpregnowana farba, tapeta odklejała się przy dolnych listwach a na tylnej ścianie kominka osadziła się sadza. I podłogi… ostatni właściciel nie przykładał się ani do ich lakierowania, ani do woskowania.
- Odnowisz go. Zmienisz albo usuniesz tapetę, każesz skrzatowi domowemu doczyścić kominki, zadbasz należycie o drewnianą podłogę, wyrzucisz brzydkie meble a te, które ci się podobają każesz otapicerować na nowo – odpowiedział wreszcie. – A tak, poza tym? Poza tym to dom w doskonałej lokalizacji. W rozsądnej cenie. I będziesz mogła zrobić w nim wszystko, co tylko będziesz chciała. Moim zdaniem to dobra inwestycja, nawet jeśli za kilka lat będziesz chciała go sprzedać – wyjaśnił.
Obserwował ruchy Eunice, gdy ta zbliżała się do blatu. Zmarszczył brwi. Nie wiedział, czy nie zapytał o to, o co pytać właściwie nie powinien. Już nawet zaczął układać sobie w głowie słowa przeprosin, gdy ta zdecydowała się odpowiedzieć.
- Rozczarowana, bo rozczarowało cię małżeństwo? – zapytał, nie do końca rozumiejąc, co miała na myśli. Była taka młoda. Dużo młodsza od niego. Zbyt młoda na zgorzknienie, które wylewało się z jej słów. – Czemu nie? Dobra rada jest ponoć cenniejsza od złota. – Tak przynajmniej słyszał.
Kiedy Eunice wchodziła w głąb pomieszczenia, Ulysses ciągle pozostał niemal przy drzwiach. Teraz zdecydował się wreszcie zbliżyć do niej. Nie podejść, to byłoby za wiele. Rozmowa, którą toczyli była zbyt osobista, by chciał patrzeć jej w oczy i wyryć sobie w pamięci ten wyraz twarzy.
Stanął przy oknie. Dotknął rękoma parapetu i wyjrzał na zewnątrz. A potem uniósł głowę do góry i zapatrzył się na karnisze.
- Kurz. Całe mnóstwo kurzu – podsumował. - Ale widok za oknem jest w porządku.