Stanley nie potrzebował tak naprawdę wiele aby ruszyć z różdżką w ręku do banku Gringotta. Był skłonny pójść tam nawet jutro jeżeli zaszłaby taka potrzeba. Jedyne czego tak naprawdę potrzebował to zapewnienie. Zapewnienie, że Stella na niego poczeka, aż ten wyjdzie z Azkabanu, bo przecież to nie miało żadnego prawa aby się udało. Ale to nie stanowiło dla niego żadnej przeszkody. W końcu dopóki sam się nie przekona o tym na własnej skórze, to nie uwierzy.
Na całe szczęście Avery była swego rodzaju wiadrem zimnej wody na wszelkie pomysły Borgina. Potrafiła całkiem szybko sprowadzić go na ziemię, a następnie rozwiać jego obawy dotyczące zasadności prezentowanej idei. Nikt tego nie robił tak dobrze jak właśnie ona.
Tak uczyniła też tym razem. Pierwsze sprostowanie było jednak pozytywne - Stanley uznał, że plan porwania nawet jej się spodobał ale potrzebował kilka kwestii do zaplanowania. Drugi, już raczej trochę mniej. Tak naprawdę to miała całkowitą rację. Zakładając, że nawet gdyby mu się udało tego dokonać i byłby bogaty oraz sławny, to prędzej czy później i tak by zapewne wpadł w sidła sprawiedliwości. A co najgorsze… to fakt, że byłyby to ręce jego byłych kolegów i koleżanek z ministerstwa. Takie spotkanie na pewno stanowiłoby ciekawe doświadczenie.
- No i tu jest właśnie pies pogrzebany - odparł na przypomnienie Stelli, że on właściwie to pracuje w ministerstwie magii - To jest w tym wszystkim najgorsze - dodał, a następnie zamilkł. Z każdym kolejnym dniem zdawał sobie coraz bardziej sprawę, że jego kariera w tejże instytucji nie pozwala mu na za dużo. Może i jest stabilną pracą ale na pewno nie najbardziej wdzięczną czy lukratywną.
Stanley ostatnimi czasy zaczął się zastanawiać co by było gdyby nie został obdarzony dwoma lewymi rękoma. Kim mógłby wtedy zostać? Kimś sławnym? Posiadać swój własny warsztat, w którym by coś wytwarzał? Zapewne tak. Jednak fakty były takie, że nie posiadał żadnego ukrytego talentu.
- Ja już nie wiem co - wzruszył ramionami - Mam pustkę… Albo same horrendalne pomysły - powiedział opuszczając swoją głowę na nogi Stelli - Ja bym mógł zaryzykować - dodał na słowa dziewczyny kiedy wspomniała o rujnowaniu tego co już osiągnęli. Borgin rzucając swoje propozycje był w stanie postawić wszystko na jedną kartę. Gdyby miał pewność, że któryś z planów się powiedzie, to nie zawahałby się nawet przez sekundę. Podpisałby nawet pakt z samym Lucyferem… I to w ciemno bez zastanowienia - Nie wymagam tego od Ciebie - wyjaśnił. W końcu Avery miała do położenia na szali dużo więcej, niż on. Miała talent i umiejętności, które by się tylko marnowały za kratkami w Azkabanie. Dodatkowo nie dopuszczał możliwości, aby dziewczyna w której się zadurzył miałaby zostać ukarana za jego pomysły.
- Wiesz co? - zapytał ale standardowo nie miał zamiaru czekać na odpowiedź, ponieważ i tak już śpieszył z odpowiedzią - Chyba będziesz musiała mnie nauczyć grać na wiolonczeli… albo malować… - zaśmiał się - Tylko na tym mogę się dorobić jakiegoś majątku… - pokręcił przecząco głową - Bo w tym całym ministerstwie to ani pieniędzy ani sławy nie zdobędę… Jedynie depresję i… - Stanley zawahał się przez chwilę - Kalectwo… - dodał. W pierwszej myśli chciał powiedzieć, że depresji i śmierci ale wolał ująć to w bardziej dyplomatyczny sposób. Wolał także nie psuć humoru Stelli takim swoim myśleniem. Z drugiej strony mówił tak jak jest - nie owijał w bawełnę.
Z pomysłu na pomysł, ich problem wydawał się coraz bardziej zawiły i bez wyjścia. Żadna z propozycji nie była idealna. Najgorsze w tym było jednak to, że ilość negatywów płynącą z takiego działania przewyższała ilość pozytywów... I to w znacznej przewadze na cześć tych niekorzystnych wyników.
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972