27.03.2023, 21:02 ✶
Trzy razy upewnił się, że żaden włos mu nie odstaje, żadna resztka jedzenia nie utknęła mu między zębami i jego wyjściowa szata, czarna, majestatyczna, przywodząca na myśl arystokratyczny szyk i elegancję, dobrze układa się na jego ramionach. Poprawił po raz ostatni wszystkie guziki na swojej białej koszuli, wyprostował krawat i uśmiechnął się do lustra.
- Cześć, Effimery, jak tam dzień? - przećwiczył powitanie, patrząc na swoje odbicie i puścił oczko. Nie spodobał mu się efekt, więc uśmiech zniknął z jego twarzy. Nie brzmiało to dobrze. Nie powinien witać gryfonkę jej pełnym imieniem, jak jakiś nauczyciel. No i pytanie dosyć głupie. Może powinien rzucić komplementem? Albo zrobić coś zupełnie odwrotnego i zgrywać bad-boya. Dziewczyny podobno lubiły takich typów.
- Trelawley, myślałem, że już nigdy się tu nie doczłapiesz. Jeszcze minuta, a znalazłbym sobie kogoś lepszego na twoje miejsce, ty szczęściaro – powiedział do lustra z nonszalanckim wyrazem twarzy, po czym spojrzał w górę, jakby szukał tam pomocy i westchnął ostentacyjnie, bo ta próba była jeszcze gorsza niż ta pierwsza.
No nic, będzie musiał wymyślić coś lepszego na poczekaniu, gdyż czas go gonił i nie mógł sobie pozwolić na więcej ćwiczeń. Po raz czwarty upewnił się, że wszystko grało, po czym założył wyjściowe buty. Porwał ze stolika stojącego przy łóżku różę z wazonu, którą planował dać dziewczynie i udał się w drogę do wielkiej sali, miejsca dzisiejszej imprezy.
Wyjście z dormitorium puchonów znajdowało się niedaleko wejścia do sali, więc podróż nie zajęła mu dużo czasu. Umówił się z Effie, że spotkają się przed drzwiami wejściowymi, a następnie razem wejdą do środka. Rozejrzał się wokół i nie widząc nigdzie w pobliżu jasnych loków, zaczął przechadzać się nerwowo w tę i z powrotem.
Miał nadzieję, że się wkrótce zjawi i go nie wystawi. To by był dopiero koszmar! Na ich roku był krukon, który nie zdołał zaprosić nikogo i nie miał przez to najłatwiejszego życia z powodu dokuczających mu uczniów. Gdyby dziewczyna go wystawiła, to Lovegood miałby jeszcze gorzej!
Nie, żeby posądzał Effie o jakieś złe zamiary. Miał farta, że się zgodziła, była w porządku. Plan zaproszenia jej przyszedł mu do głowy spontanicznie. Przez długi czas zastanawiał się, kogo wybrać, tworzył w głowie listę nazwisk, które pojawiały się i znikały z niej, gdy docierały do niego nowe informacje o tym, które dziewczyny już miały parę. Trelawley nie pojawiała się na tej liście, ale gdy pewnego razu natknął się na nią w sowiarni uznał, że nie była złym wyborem. Poprosił ją o towarzystwo i szczęśliwie dla niego się zgodziła.
Schował kwiatka za swoimi plecami, by móc zrobić jej niespodziankę, po czym zatrzymał się na moment obrócony w stronę schodów, którymi uczniowie coraz tłumniej schodzili z wyższych pięter. Jeśli Effie się pojawi, to najprawdopodobniej przyjdzie właśnie z tej strony.
- Cześć, Effimery, jak tam dzień? - przećwiczył powitanie, patrząc na swoje odbicie i puścił oczko. Nie spodobał mu się efekt, więc uśmiech zniknął z jego twarzy. Nie brzmiało to dobrze. Nie powinien witać gryfonkę jej pełnym imieniem, jak jakiś nauczyciel. No i pytanie dosyć głupie. Może powinien rzucić komplementem? Albo zrobić coś zupełnie odwrotnego i zgrywać bad-boya. Dziewczyny podobno lubiły takich typów.
- Trelawley, myślałem, że już nigdy się tu nie doczłapiesz. Jeszcze minuta, a znalazłbym sobie kogoś lepszego na twoje miejsce, ty szczęściaro – powiedział do lustra z nonszalanckim wyrazem twarzy, po czym spojrzał w górę, jakby szukał tam pomocy i westchnął ostentacyjnie, bo ta próba była jeszcze gorsza niż ta pierwsza.
No nic, będzie musiał wymyślić coś lepszego na poczekaniu, gdyż czas go gonił i nie mógł sobie pozwolić na więcej ćwiczeń. Po raz czwarty upewnił się, że wszystko grało, po czym założył wyjściowe buty. Porwał ze stolika stojącego przy łóżku różę z wazonu, którą planował dać dziewczynie i udał się w drogę do wielkiej sali, miejsca dzisiejszej imprezy.
Wyjście z dormitorium puchonów znajdowało się niedaleko wejścia do sali, więc podróż nie zajęła mu dużo czasu. Umówił się z Effie, że spotkają się przed drzwiami wejściowymi, a następnie razem wejdą do środka. Rozejrzał się wokół i nie widząc nigdzie w pobliżu jasnych loków, zaczął przechadzać się nerwowo w tę i z powrotem.
Miał nadzieję, że się wkrótce zjawi i go nie wystawi. To by był dopiero koszmar! Na ich roku był krukon, który nie zdołał zaprosić nikogo i nie miał przez to najłatwiejszego życia z powodu dokuczających mu uczniów. Gdyby dziewczyna go wystawiła, to Lovegood miałby jeszcze gorzej!
Nie, żeby posądzał Effie o jakieś złe zamiary. Miał farta, że się zgodziła, była w porządku. Plan zaproszenia jej przyszedł mu do głowy spontanicznie. Przez długi czas zastanawiał się, kogo wybrać, tworzył w głowie listę nazwisk, które pojawiały się i znikały z niej, gdy docierały do niego nowe informacje o tym, które dziewczyny już miały parę. Trelawley nie pojawiała się na tej liście, ale gdy pewnego razu natknął się na nią w sowiarni uznał, że nie była złym wyborem. Poprosił ją o towarzystwo i szczęśliwie dla niego się zgodziła.
Schował kwiatka za swoimi plecami, by móc zrobić jej niespodziankę, po czym zatrzymał się na moment obrócony w stronę schodów, którymi uczniowie coraz tłumniej schodzili z wyższych pięter. Jeśli Effie się pojawi, to najprawdopodobniej przyjdzie właśnie z tej strony.