28.03.2023, 12:44 ✶
- Nie, oczywiście, że nie paskudnie – zaprotestował tylko po to, by nie poczuła się jeszcze gorzej. Usłyszał w jej głosie negatywne emocje, więc szybko się zrugał w głowie za złą reakcję, a następnie podjął próbę naprawienia uczynionych szkód.
- Po prostu mnie zaskoczyłaś, to wszystko – wzruszył ramionami, jakby nic się nie stało, choć w tym samym czasie próbował desperacko wyrzucić z głowy dziwaczny widok opierzonej ręki.
- Wiesz, co myślę? Że to oznaka dużego potencjału. Silna magia musi krążyć w twoich żyłach, skoro znajduje ujście w taki sposób. Kiedyś będziesz potężną czarownicą – zapewnił ją i wznosząc się na wyżyny swoich umiejętności aktorskich, uśmiechnął się do niej wesoło. Chętnie by poklepał ją przy tym po ramieniu albo złapał ją za rękę, ale za bardzo się bał, że się od niej zarazi i upierzenie przeskoczy na niego. A tego by nie chciał za żadne skarby.
- To dobrze! Pielęgniarka się tym zajmie raz-dwa – powiedział entuzjastycznie, dalej próbując podnieść ją na duchu. Co jak co, ale nie chciał jej mieć na sumieniu, gdyby znów zrobiło jej się smutno i zaczęła płakać.
Alice zareagowała dużo bardziej spokojnie, niż się tego spodziewał, gdy Marta znów się pojawiła. Theodore już miał zamiar rzucić się do drzwi, zapomnieć o całym zajściu i obiecać sobie, że już nigdy nie wróci w okolicę przeklętej łazienki, już nawet wykonał pół kroku w stronę wyjścia, ale zatrzymał się, gdy towarzyszka zdecydowała się na coś innego niż ucieczka. Theodore spojrzał na nią zdziwiony, nie będąc przekonany, czy ta taktyka coś przyniesie, ale postanowił już zostać z Alice na dobre i na złe.
- No i ja też cię przepraszam Marto – powiedział do przerażającego ducha, tym razem miłym tonem. Ani trochę nie był szczery, przecież ta okularnica była nieznośna! - Nawet wybaczę ci, że oblałaś mnie wodą – dodał porozumiewawczo, licząc na to, że fruwająca dziewczyna wreszcie się uspokoi.
- Dlaczego nie możesz odejść, droga Marto? - rzucił szybko pytaniem, licząc na to, że będą mogli zająć ducha czymś, co nie było obelgami lub narzekaniami. Ku jego zaskoczeniu krukonka zareagowała takim piskiem, jakby jej przezroczyste ciało przeszywał niewyobrażalny ból.
- Bo tutaj umarłam! Dokładnie tutaj, w tym samym miejscu, na którym stoicie! Okropne, przerażające oczy mnie dorwały! - powiedziała doniosłym tonem dziewczyna, latając żywo wokół łazienki. Theodore nie był pewien, czy celowo zachowywała się tak bardzo teatralnie, że aż brzmiało to wszystko sztucznie, czy może naprawdę tak bardzo przeżywała to odległe wspomnienie.
- Po prostu mnie zaskoczyłaś, to wszystko – wzruszył ramionami, jakby nic się nie stało, choć w tym samym czasie próbował desperacko wyrzucić z głowy dziwaczny widok opierzonej ręki.
- Wiesz, co myślę? Że to oznaka dużego potencjału. Silna magia musi krążyć w twoich żyłach, skoro znajduje ujście w taki sposób. Kiedyś będziesz potężną czarownicą – zapewnił ją i wznosząc się na wyżyny swoich umiejętności aktorskich, uśmiechnął się do niej wesoło. Chętnie by poklepał ją przy tym po ramieniu albo złapał ją za rękę, ale za bardzo się bał, że się od niej zarazi i upierzenie przeskoczy na niego. A tego by nie chciał za żadne skarby.
- To dobrze! Pielęgniarka się tym zajmie raz-dwa – powiedział entuzjastycznie, dalej próbując podnieść ją na duchu. Co jak co, ale nie chciał jej mieć na sumieniu, gdyby znów zrobiło jej się smutno i zaczęła płakać.
Alice zareagowała dużo bardziej spokojnie, niż się tego spodziewał, gdy Marta znów się pojawiła. Theodore już miał zamiar rzucić się do drzwi, zapomnieć o całym zajściu i obiecać sobie, że już nigdy nie wróci w okolicę przeklętej łazienki, już nawet wykonał pół kroku w stronę wyjścia, ale zatrzymał się, gdy towarzyszka zdecydowała się na coś innego niż ucieczka. Theodore spojrzał na nią zdziwiony, nie będąc przekonany, czy ta taktyka coś przyniesie, ale postanowił już zostać z Alice na dobre i na złe.
- No i ja też cię przepraszam Marto – powiedział do przerażającego ducha, tym razem miłym tonem. Ani trochę nie był szczery, przecież ta okularnica była nieznośna! - Nawet wybaczę ci, że oblałaś mnie wodą – dodał porozumiewawczo, licząc na to, że fruwająca dziewczyna wreszcie się uspokoi.
- Dlaczego nie możesz odejść, droga Marto? - rzucił szybko pytaniem, licząc na to, że będą mogli zająć ducha czymś, co nie było obelgami lub narzekaniami. Ku jego zaskoczeniu krukonka zareagowała takim piskiem, jakby jej przezroczyste ciało przeszywał niewyobrażalny ból.
- Bo tutaj umarłam! Dokładnie tutaj, w tym samym miejscu, na którym stoicie! Okropne, przerażające oczy mnie dorwały! - powiedziała doniosłym tonem dziewczyna, latając żywo wokół łazienki. Theodore nie był pewien, czy celowo zachowywała się tak bardzo teatralnie, że aż brzmiało to wszystko sztucznie, czy może naprawdę tak bardzo przeżywała to odległe wspomnienie.