29.03.2023, 23:52 ✶
Powoli zaczynała odnosić wrażenie, że już nie zamienia się w lodowy posąg. Do suchości oczywiście było daleko, niemniej wciąż – istniało to niewielkie światełko w tunelu, dające nadzieję, że prędzej czy później przestanie być zmokłą kurą. Właściwie to aż się prosiło o wyskoczenie z ubrań; materiał zdecydowanie jakoś łatwiej schnął, gdy nie znajdował się na człowieku.
Tyle że po prostu nie wypadało.
- Hm... – zastanowiła się mało dyplomatycznie. Przyjacielska gra w karty – w sumie nie bardzo wypadało odmawiać gospodarzom, zwłaszcza że właśnie ratowali ją od rozpuszczenia się niczym kostka cukru przez tę całą cholerną ulewę. Przestrogi o oszustwach zaś mogły być zarówno dobrą radą, jak i jakimś wewnętrznorodzinnym żartem – toteż nie do końca była pewna, która opcja jest właściwa.
Ale znów, nie wypadało tak po prostu odmówić… Na chwilę z opresji wybawił ją pies, który wtrącił swoje trzy knuty. Hej, przecież…!
- … ale nic takiego nie miałam na myśli, że konkretnie ty miałbyś się uganiać za piłeczką czy patykiem. Po prostu… mówiłam tylko, że nie podbieram psom ich posiłków. Co najwyżej zabawki i to o ile rzeczywiście chcą się bawić – wyjaśniła w nadziei, że tym razem jaśniejszym będzie to, co starała się przekazać, zwracając się do czworonoga – Wiesz…? W domu mamy trzy psy, więc jeśli naprawdę chcesz, to mam wprawę w drapaniu – zapewniła, posyłając uśmiech w stronę sierścia.
Wstała, gdy Colette powróciła i podeszła do niej z ręcznikami. Podziękowała z uśmiechem, po czym zaczęła się pozbywać nadmiaru wody na sobie, czyniąc z nich użytek, łowiąc przy tym jednym uchem prowadzoną rozmowę. Nadal nie było idealnie, niemniej narzekać nie mogła – obecna sytuacja zdecydowanie malowała się o wiele bardziej kolorowo niż przed raptem paroma chwilami. Oczywiście nadal pozostawała kwestia niedziałającej magii oraz dotarcia do cywilizacji, niemniej to już zdecydowanie był problem na później. Może na rano, może na raptem za parę godzin – mimo wszystko nieszczególnie chciała nadużywać gościnności gospodarzy no i…
… wiedziała, że za żadną cholerę nie zaśnie w tak bardzo obcym miejscu.
Zawahała się krótko. Już pomijając, że gra była sposobem na zabicie czasu, to wręcz nie wypadało schować się gdzieś w ciemnym kącie – choć w przypadku Mavelle raczej: przyspawać się do kominka – zwłaszcza że całe towarzystwo wydawało się być naprawdę przyjazne i wyglądało na to, że mogła zebrać parę całkiem miłych wspomnień do kolekcji.
- Czyli… karty, warcaby, chińczyk albo prawda czy wyzwanie? – upewniła się, owijając włosy ręcznikiem. Te też miały w sobie przemnóstwo wody… i otrzepanie się, niczym pies, bynajmniej nie polepszyłoby sprawy – Może chińczyk? – zasugerowała, przenosząc spojrzenie pomiędzy córkami pana Binnsa. Chociaż… - Tylko że to gra dl czterech osób, prawda? Może coś innego? Kalambury? Wtedy pan też mógłby wziąć w tym udział – podsunęła, zerkając na mężczyznę. No, chyba że książka naprawdę była jego marzeniem?
Tyle że po prostu nie wypadało.
- Hm... – zastanowiła się mało dyplomatycznie. Przyjacielska gra w karty – w sumie nie bardzo wypadało odmawiać gospodarzom, zwłaszcza że właśnie ratowali ją od rozpuszczenia się niczym kostka cukru przez tę całą cholerną ulewę. Przestrogi o oszustwach zaś mogły być zarówno dobrą radą, jak i jakimś wewnętrznorodzinnym żartem – toteż nie do końca była pewna, która opcja jest właściwa.
Ale znów, nie wypadało tak po prostu odmówić… Na chwilę z opresji wybawił ją pies, który wtrącił swoje trzy knuty. Hej, przecież…!
- … ale nic takiego nie miałam na myśli, że konkretnie ty miałbyś się uganiać za piłeczką czy patykiem. Po prostu… mówiłam tylko, że nie podbieram psom ich posiłków. Co najwyżej zabawki i to o ile rzeczywiście chcą się bawić – wyjaśniła w nadziei, że tym razem jaśniejszym będzie to, co starała się przekazać, zwracając się do czworonoga – Wiesz…? W domu mamy trzy psy, więc jeśli naprawdę chcesz, to mam wprawę w drapaniu – zapewniła, posyłając uśmiech w stronę sierścia.
Wstała, gdy Colette powróciła i podeszła do niej z ręcznikami. Podziękowała z uśmiechem, po czym zaczęła się pozbywać nadmiaru wody na sobie, czyniąc z nich użytek, łowiąc przy tym jednym uchem prowadzoną rozmowę. Nadal nie było idealnie, niemniej narzekać nie mogła – obecna sytuacja zdecydowanie malowała się o wiele bardziej kolorowo niż przed raptem paroma chwilami. Oczywiście nadal pozostawała kwestia niedziałającej magii oraz dotarcia do cywilizacji, niemniej to już zdecydowanie był problem na później. Może na rano, może na raptem za parę godzin – mimo wszystko nieszczególnie chciała nadużywać gościnności gospodarzy no i…
… wiedziała, że za żadną cholerę nie zaśnie w tak bardzo obcym miejscu.
Zawahała się krótko. Już pomijając, że gra była sposobem na zabicie czasu, to wręcz nie wypadało schować się gdzieś w ciemnym kącie – choć w przypadku Mavelle raczej: przyspawać się do kominka – zwłaszcza że całe towarzystwo wydawało się być naprawdę przyjazne i wyglądało na to, że mogła zebrać parę całkiem miłych wspomnień do kolekcji.
- Czyli… karty, warcaby, chińczyk albo prawda czy wyzwanie? – upewniła się, owijając włosy ręcznikiem. Te też miały w sobie przemnóstwo wody… i otrzepanie się, niczym pies, bynajmniej nie polepszyłoby sprawy – Może chińczyk? – zasugerowała, przenosząc spojrzenie pomiędzy córkami pana Binnsa. Chociaż… - Tylko że to gra dl czterech osób, prawda? Może coś innego? Kalambury? Wtedy pan też mógłby wziąć w tym udział – podsunęła, zerkając na mężczyznę. No, chyba że książka naprawdę była jego marzeniem?
448/1414