1972, Wiosna - 14 kwietnia - Zaplecze. Akt I: Ostatnia szara komórka zgasła

Layla w pewien mglisty, odległy sposób zdawała sobie sprawę z tego, że często pasowała wszędzie jak pięść do nosa. Tak samo, jak bardzo nie pasowały do siebie kolorowe szmatki, w które często się ubierała, tworząc z niej obraz barwnego ptaka. Na przestrzeni lat i przede wszystkim licznych znajomości, szybko się do tego przyzwyczaiła. Z niewygodnej myśli zmieniło się to coś zupełnie naturalnego i teraz, siedząc w dziurawym kotle z Fletcherami i Cresswellem, jedyne co ją interesowało to dno kufla, które nieubłaganie stawało się coraz bardziej widoczne, w miarę jak pociągała kolejne łyki piwa.
Nadchodząca tragedia zdawała się w tym konkretnym momencie zajmować ją niemal bezgranicznie, bo i zanosiło się na to, że pokryje się z momentem kiedy wskazówki zegara wskoczą na odpowiednią godzinę, w przybytku pojawi się pan Pine, a Dione i Silas wreszcie skończą zmianę i wszyscy rozejdą się w swoje strony. Trochę to było przykre, bo nawet jeśli Layla lubiła swój wóz i miękki materac na którym mogła się wyspać, tak przebywanie poza nim podobało jej się o wiele bardziej.
Spojrzała na barmana, jak bawiąc się nożem podrzuca go i łapie w ostatnim momencie. Gdyby trochę jeszcze popracował nad swoimi umiejętnościami, to może nawet mógłby pracować w cyrku.
- Powinieneś go zakląć... napis w sensie. Żeby sam siebie śpiewał, kiedy ktoś będzie próbował go usunąć. Albo w sumie co się ograniczać. Niech śpiewa kiedy ktoś tylko przejdzie koło witryny.