31.03.2023, 15:55 ✶
Ulysses nigdy nie miał się przekonać, jak zareagowałby tamtego dnia na dotyk dłoni Danielle na swojej twarzy i zasłonięcie mu oczu. I to nie tak, że absolutnie nie znosił cudzego dotyku. Nie znosił dotyku obcych, tych przypadkowych otarć, uścisków dłoni, objęć – które jego umysł później kolekcjonował i zestawiał z innymi, z tymi ważnymi, z tymi jedynymi, które warto było zapamiętać. Bo jego umysł, chociaż posiadał zdumiewający talent do zapamiętywania, nie potrafił oddzielić rzeczy nieważnych od ważnych, wszystkie traktując z jednakową uwagą.
Drgnął, czując dotknięcie. Powoli odwrócił głowę, chyba w sposobie jaki go dotknęła, rozpoznając, że zrobiła to akurat Danielle. Młody Rookwood posłał uzdrowicielce długie, poważne spojrzenie. Coś błysnęło w jego oczach, sprawiło, że przez ułamek sekundy wyglądał prawie na zachwyconego jej widokiem i co zgasło przy mrugnięciu.
Wiedział, że to był ten moment, w którym powinien powiedzieć żart o psie. Koniecznie o psie. I żart powinien być śmieszny. Ale jedyny żart o psie, który w tym momencie przychodził mu do głowy brzmiał: ‘Jak nazywa się pies bez łap?’ ‘Nieważne i tak nie przyjdzie’. A ten nie wydawał mu się szczególnie odpowiedni do opowiadania takiej fanatyczce czworonogów jak Danielle.
I to by było na tyle w kwestii robienia dobrego wrażenia.
- Witaj Danielle – odpowiedział, a potem pokręcił głową. Nie, nie czekał długo. To znaczy pewnie nawet jakby czekał długo, to dalej kręciłby głową. Czemu? Bo to już nie miało znaczenia. Przyszła. Omiótł spojrzeniem jej wygląd, szukając w umyśle właściwych słów, które mógłby powiedzieć. Coś uprzejmego, ale niezbyt nachalnego, co mogłaby potraktować jako komplement, ale jednocześnie nie zabrzmiałoby tak, jakby się narzucał. Dobrze wyglądasz? Nie. Brzmiało tak, jakby uważał, że zazwyczaj źle wyglądała. Ładnie wyglądasz? Tak samo, albo jeszcze gorzej. – Cieszę się, że już przyszłaś.
Ulysses odwrócił wzrok od Danielle. Zainteresował się parkiem. Biegającym wokół pary mugoli szczeniakiem. No i tu znowu przypasowałby dowcip o psie. Tylko tym razem może taki, w którym pies jednak miał łapy.
- A może lody? Lody z kawą? – zaproponował. – Tu niedaleko jest niewielka restauracja. Dalej, jeśli wejdziemy do środka i skręcimy w trzecią alejkę po lewej stronie, trafimy na mugola z mobilną kawiarnią. A jeśli jednak to nadal nie pasowałoby twoim kubkom smakowym, to całkiem blisko jest naleśnikarnia na świeżym powietrzu. Tylko trzeba pójść w prawo. Kawę też można tam kupić.
A wiedział to wszystko, bo dość starannie przygotował się do spotkania z Danielle. Na tyle starannie, że w ciągu ostatniego tygodnia był w Hyde Parku aż dwa razy.
Drgnął, czując dotknięcie. Powoli odwrócił głowę, chyba w sposobie jaki go dotknęła, rozpoznając, że zrobiła to akurat Danielle. Młody Rookwood posłał uzdrowicielce długie, poważne spojrzenie. Coś błysnęło w jego oczach, sprawiło, że przez ułamek sekundy wyglądał prawie na zachwyconego jej widokiem i co zgasło przy mrugnięciu.
Wiedział, że to był ten moment, w którym powinien powiedzieć żart o psie. Koniecznie o psie. I żart powinien być śmieszny. Ale jedyny żart o psie, który w tym momencie przychodził mu do głowy brzmiał: ‘Jak nazywa się pies bez łap?’ ‘Nieważne i tak nie przyjdzie’. A ten nie wydawał mu się szczególnie odpowiedni do opowiadania takiej fanatyczce czworonogów jak Danielle.
I to by było na tyle w kwestii robienia dobrego wrażenia.
- Witaj Danielle – odpowiedział, a potem pokręcił głową. Nie, nie czekał długo. To znaczy pewnie nawet jakby czekał długo, to dalej kręciłby głową. Czemu? Bo to już nie miało znaczenia. Przyszła. Omiótł spojrzeniem jej wygląd, szukając w umyśle właściwych słów, które mógłby powiedzieć. Coś uprzejmego, ale niezbyt nachalnego, co mogłaby potraktować jako komplement, ale jednocześnie nie zabrzmiałoby tak, jakby się narzucał. Dobrze wyglądasz? Nie. Brzmiało tak, jakby uważał, że zazwyczaj źle wyglądała. Ładnie wyglądasz? Tak samo, albo jeszcze gorzej. – Cieszę się, że już przyszłaś.
Ulysses odwrócił wzrok od Danielle. Zainteresował się parkiem. Biegającym wokół pary mugoli szczeniakiem. No i tu znowu przypasowałby dowcip o psie. Tylko tym razem może taki, w którym pies jednak miał łapy.
- A może lody? Lody z kawą? – zaproponował. – Tu niedaleko jest niewielka restauracja. Dalej, jeśli wejdziemy do środka i skręcimy w trzecią alejkę po lewej stronie, trafimy na mugola z mobilną kawiarnią. A jeśli jednak to nadal nie pasowałoby twoim kubkom smakowym, to całkiem blisko jest naleśnikarnia na świeżym powietrzu. Tylko trzeba pójść w prawo. Kawę też można tam kupić.
A wiedział to wszystko, bo dość starannie przygotował się do spotkania z Danielle. Na tyle starannie, że w ciągu ostatniego tygodnia był w Hyde Parku aż dwa razy.