Spowijały ją wątpliwości, gdy powoli schodziła po schodach, o umyśle nieprzytomnym i rozedrganym. Nie była pewna swojej aparycji – nigdy nie była, a teraz, gdy miała pokazać się mu w wyjściowej sukience, czuła tym większą niepewność, otulającą miękko sylwetkę. Bała się w gruncie rzeczy, iż jej wygląd będzie zbyt wyegzaltowany jak na bal wiosenny; iż będzie wyglądała komicznie i zupełnie nie na miejscu. Prawdopodobnie dlatego dłonie drgały jej niepokornie, a uśmiech błądzący w kącikach ust nosił znamiona lwiej niepewności.
W gruncie rzeczy była w nim zauroczona i o ile wodziła za nim wzrokiem miękko i za wszelką cenę tak, aby nie ujrzał jej zainteresowania, zaproszenie na bal stanęło pod znakiem ogromu stresu, pomieszanego jednak z półmiskiem gargantuicznej wręcz ekscytacji. Nie spodziewała się tego, nie z jego ust, nie w ten sposób – z pewnością nie chciałaby tego przyznać, ale coś w niej rozkwitło wraz z propozycją wspólnego wyjścia.
Wzięła ostatnie dwa wdechy, odrobinę zbyt ciężkie i odrobinę zbyt głębokie – aż jej się w głowie zakręciło.
– Naprawdę? – spytała miękko, uginając bezradnie brwi, zupełnie jakby rządziła się umiarkowaną wiarą w jego słowa.
Pąs oblał jej oblicze gwałtownie, gdy Theodore wręczył jej kwiat – naturalnie ujęła go w dłoń i nie mogąc się powstrzymać, powąchała, czując słodką kwiecistą woń. Wargi rozciągnął urokliwy, miły dla oka uśmiech, zadrgał kącikami i umościł się iskrami w błękicie oczu. Jej serce mimowolnie szybciej zatrzepotało, zupełnie jakby chciało opuścić szczerozłotą klatkę żeber.
– Wyglądasz… Och, wyglądasz wspaniale – odparła odrobinę speszona.
Ujęła go pod ramię, gdy weszli na poły sali balowej, rozglądając się za znajomymi twarzami. Miała mocną nadzieję, iż napicie się kilku kieliszków ponczu rozluźni jej język i odejmie stresu związanego z obcowaniem z Lovegoodem. W gruncie rzeczy czuła się niesamowicie; nigdy nie przypuszczała, iż to na jego ramieniu będzie zaciskać palce i że to on skomplementuje jej odzienie.
– Może napijemy się? Jejku, na pewno to widzisz na własne oczy, ale jestem zestresowana. Chyba dlatego, że cię lubię – rzekła, wzrok kierując ku stolikowi, na którym rozłożone były wszelkie trunki. W teorii bezalkoholowe, w praktyce jednak zawsze się znalazł ktoś, kto wypełnił smak procentami.
Sięgnęła po dwa kieliszki, jeden wciskając w dłoń Theo, w drugim zaś mocząc różane wargi.
– Lubisz tańczyć? – zabrzmiała pytaniem, a jej myśli mimowolnie spłynęły na arkana wolnego, przytulanego tańca.