02.04.2023, 15:51 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.04.2023, 15:51 przez Alanna Carrow.)
Chyba nie była do końca pewna, jakiej reakcji należało się spodziewać po tak niespodziewanym wyrzuceniu z siebie dość osobistych żali. Ale prędzej zakładała jakiś niezbyt przyjemny komentarz niż… to.
Aż obróciła głowę w stronę Ulyssesa, próbując zrozumieć. Twojego kuzyna. Poszukiwania wiedzy o Alannie doprowadziły Clare do odkrycia, iż faktycznie jakichś kuzynów miała. Pytanie tylko, którego dokładnie miał na myśli… Ale to już nie miało takiego znaczenia. Zdała sobie sprawę, że Rookwood również miał swoją drugą stronę – choć tak po prawdzie, dlaczego miałby jej nie mieć? - o którą nieszczególnie go podejrzewała. Wiecznie cichy, skupiony, perfekcyjny. Chłodny.
A jednak i jego serce biło dla kogoś?
W pierwszej chwili brzmiało to wręcz nieprawdopodobnie – bo ciężko było jej sobie wyobrazić tego mężczyznę, patrzącego na kogoś w sposób wybitnie maślany. Ale przecież też był człowiekiem, takim jak ona sama. Dlaczego nie miałby…?
- Przykro mi – wyrzekła cicho po chwili milczenia. Łagodnie, zupełnie nie jak Carrow, którą przecież teraz była. Prawdziwa Carrow… czy potrafiłaby wykazać się choć odrobiną współczucia? Nie, raczej nie, Alannę niewiele obchodzili inni. Prędzej wzniosłe – w jej mniemaniu – idee oraz ona sama.
W ciemnych oczach zaraz błysnęło niezrozumienie. Śmiał się? Naprawdę się śmiał? Co w tym wszystkim było takiego śmiesznego? A może śmiał się z niej, jej niedoli, tak podobnej do własnej?
- … i z czego tak rżysz? – spytała, ściągając brwi. A potem… och, pospadać na głowy. Tak naprawdę to nie było śmieszne, kryło się za tym przerażenie mugoli i wiele potencjalnego cierpienia, jeśli kurczowo trzymaliby się tych cholernych ulotek i puścili je dopiero poza granicą, w której jeszcze mogliby bezpiecznie wylądować z powrotem na ziemi. Parsknęła, czując nagle rozbawienie, którego nie powinna czuć.
- Wyobrażasz to sobie? Deszcz mugoli. Kap, kap... – zaśmiała się cicho, lecz ten śmiech zaraz się urwał, a ona sama potrząsnęła głową i ciężko westchnęła. No tak. Deszcz deszczem, tylko zostanie po tym bałagan… - A potem będziemy musieli posprzątać. Jak zwykle – mruknęła bez entuzjazmu.
Bo przecież cały ten debilny pomysł sprowadzał się właśnie do tego: jeśli choć część mugoli się złapie na te świstokliki, to znowu będą mieć ręce pełne roboty. Znowu. Bo to nie pierwszy raz, kiedy sprzątali po swoich.
Aż obróciła głowę w stronę Ulyssesa, próbując zrozumieć. Twojego kuzyna. Poszukiwania wiedzy o Alannie doprowadziły Clare do odkrycia, iż faktycznie jakichś kuzynów miała. Pytanie tylko, którego dokładnie miał na myśli… Ale to już nie miało takiego znaczenia. Zdała sobie sprawę, że Rookwood również miał swoją drugą stronę – choć tak po prawdzie, dlaczego miałby jej nie mieć? - o którą nieszczególnie go podejrzewała. Wiecznie cichy, skupiony, perfekcyjny. Chłodny.
A jednak i jego serce biło dla kogoś?
W pierwszej chwili brzmiało to wręcz nieprawdopodobnie – bo ciężko było jej sobie wyobrazić tego mężczyznę, patrzącego na kogoś w sposób wybitnie maślany. Ale przecież też był człowiekiem, takim jak ona sama. Dlaczego nie miałby…?
- Przykro mi – wyrzekła cicho po chwili milczenia. Łagodnie, zupełnie nie jak Carrow, którą przecież teraz była. Prawdziwa Carrow… czy potrafiłaby wykazać się choć odrobiną współczucia? Nie, raczej nie, Alannę niewiele obchodzili inni. Prędzej wzniosłe – w jej mniemaniu – idee oraz ona sama.
W ciemnych oczach zaraz błysnęło niezrozumienie. Śmiał się? Naprawdę się śmiał? Co w tym wszystkim było takiego śmiesznego? A może śmiał się z niej, jej niedoli, tak podobnej do własnej?
- … i z czego tak rżysz? – spytała, ściągając brwi. A potem… och, pospadać na głowy. Tak naprawdę to nie było śmieszne, kryło się za tym przerażenie mugoli i wiele potencjalnego cierpienia, jeśli kurczowo trzymaliby się tych cholernych ulotek i puścili je dopiero poza granicą, w której jeszcze mogliby bezpiecznie wylądować z powrotem na ziemi. Parsknęła, czując nagle rozbawienie, którego nie powinna czuć.
- Wyobrażasz to sobie? Deszcz mugoli. Kap, kap... – zaśmiała się cicho, lecz ten śmiech zaraz się urwał, a ona sama potrząsnęła głową i ciężko westchnęła. No tak. Deszcz deszczem, tylko zostanie po tym bałagan… - A potem będziemy musieli posprzątać. Jak zwykle – mruknęła bez entuzjazmu.
Bo przecież cały ten debilny pomysł sprowadzał się właśnie do tego: jeśli choć część mugoli się złapie na te świstokliki, to znowu będą mieć ręce pełne roboty. Znowu. Bo to nie pierwszy raz, kiedy sprzątali po swoich.