02.04.2023, 13:57 ✶
Nie miał nic przeciwko daniu jej kolejnego komplementu. Nie był pewien, czy dopytując się dalej rządziła nią niepewność, czy egoistyczna chęć usłyszenia więcej miłych rzeczy na swój temat, ale nie miało to też dla niego większego znaczenia. Zasługiwała na kilka ciepłych słów.
- Oczywiście! W tej sukience jesteś jak gwiazdka z nieba – zapewnił ją żwawo, a swoje słowa potwierdził rozmarzonym westchnięciem. Srebrny kolor jej stroju skojarzył się mu z widokiem z wieży astronomicznej. Kto nie lubił widoku gwiazd? Nie bez powodu istniał zwyczaj wypowiadania życzenia na ich widok spadających z nieba, były symbolem szczęścia. Effie mogła być taką gwiazdką przynoszącą dobrą fortunę.
Potwierdzenie z jej ust sprawiło, że krok chłopaka stał się raźniejszy, a uśmiech jeszcze szerszy. Niby wiedział, że wyglądał dobrze, niby miał w sobie dużą dozę pewności siebie. Było jednak coś w dostawaniu pozytywnych uwag od innych, co sprawiało, że czuł się tak, jakby unosił się w powietrzu. Zadowolony z tego, że wszystko na razie układało się świetnie, gdyż po prostu był sobą i nie udawał żadnego bad-boya ani innego dziwoląga, podstawił swoje ramię, ujął jej dłoń i powędrowali do sali. Tam Effie zdradziła, że była poddenerwowana. To bardzo niedobrze! Mieli się dobrze bawić, tego dnia tylko pozytywne emocje były dozwolone! Musiał szybko zareagować.
- To chyba dobrze, że mnie lubisz, prawda? - odparł uspokajającym tonem, pasującym do spokojnej muzyki granej w tym momencie w tle. - Gdybyś miała spędzić wieczór z kimś, za kim nie przepadasz, miałabyś prawo do bycia zestresowaną. A tak, to czego się bać? Pogadamy, trochę popijemy i tak się zakręcimy na parkiecie, że wszystkim wyjdą oczy z zazdrości – obiecał jej, naprawdę głęboko wierząc, że nie istniała żadna inna możliwość jak wieczór mógł się rozwinąć. Liczył na to, że brak wątpliwości w jego głosie podziała na nią równie uspokajająco jak napój. Przyjął od niej kieliszek i szybko go wypił, wierząc, że trunek był bezalkoholowy. Dziwny posmak zwalił zaś na swoją bujną wyobraźnię.
- Nie trzeba mnie dwa razy zapraszać do tańca. To moja druga natura – powiedział uznając, że nie pytała się, gdyby nie chciała od razu potańczyć. Odebrał dziewczynie jej kieliszek i odstawił je na bok po to, by chwycić ją za dłoń i poprowadzić na środek sali, gdzie kilka par już tańczyło. Preferował żywsze kawałki, przy których można było się ostro poruszać, ale wybredny nie był. Gotów był ją rozruszać niezależnie od tego, co grało.
- Oczywiście! W tej sukience jesteś jak gwiazdka z nieba – zapewnił ją żwawo, a swoje słowa potwierdził rozmarzonym westchnięciem. Srebrny kolor jej stroju skojarzył się mu z widokiem z wieży astronomicznej. Kto nie lubił widoku gwiazd? Nie bez powodu istniał zwyczaj wypowiadania życzenia na ich widok spadających z nieba, były symbolem szczęścia. Effie mogła być taką gwiazdką przynoszącą dobrą fortunę.
Potwierdzenie z jej ust sprawiło, że krok chłopaka stał się raźniejszy, a uśmiech jeszcze szerszy. Niby wiedział, że wyglądał dobrze, niby miał w sobie dużą dozę pewności siebie. Było jednak coś w dostawaniu pozytywnych uwag od innych, co sprawiało, że czuł się tak, jakby unosił się w powietrzu. Zadowolony z tego, że wszystko na razie układało się świetnie, gdyż po prostu był sobą i nie udawał żadnego bad-boya ani innego dziwoląga, podstawił swoje ramię, ujął jej dłoń i powędrowali do sali. Tam Effie zdradziła, że była poddenerwowana. To bardzo niedobrze! Mieli się dobrze bawić, tego dnia tylko pozytywne emocje były dozwolone! Musiał szybko zareagować.
- To chyba dobrze, że mnie lubisz, prawda? - odparł uspokajającym tonem, pasującym do spokojnej muzyki granej w tym momencie w tle. - Gdybyś miała spędzić wieczór z kimś, za kim nie przepadasz, miałabyś prawo do bycia zestresowaną. A tak, to czego się bać? Pogadamy, trochę popijemy i tak się zakręcimy na parkiecie, że wszystkim wyjdą oczy z zazdrości – obiecał jej, naprawdę głęboko wierząc, że nie istniała żadna inna możliwość jak wieczór mógł się rozwinąć. Liczył na to, że brak wątpliwości w jego głosie podziała na nią równie uspokajająco jak napój. Przyjął od niej kieliszek i szybko go wypił, wierząc, że trunek był bezalkoholowy. Dziwny posmak zwalił zaś na swoją bujną wyobraźnię.
- Nie trzeba mnie dwa razy zapraszać do tańca. To moja druga natura – powiedział uznając, że nie pytała się, gdyby nie chciała od razu potańczyć. Odebrał dziewczynie jej kieliszek i odstawił je na bok po to, by chwycić ją za dłoń i poprowadzić na środek sali, gdzie kilka par już tańczyło. Preferował żywsze kawałki, przy których można było się ostro poruszać, ale wybredny nie był. Gotów był ją rozruszać niezależnie od tego, co grało.