03.04.2023, 01:01 ✶
Nora i Cameron natrafili na ducha młodej, pięknej dziewczyny w samym sercu Kniei Godryka. Duch unosił się nad zaniedbaną mogiłą (najpewniej własną) a ślady, które rysowały się na jego półprzezroczystym ciele wyraźnie wskazywały przynajmniej na jedno: rzeczywiście został zamordowany. Zaszlachtowany a później pochowany w miejscu, które raczej nie pozwalało na to, by odwiedziło je wielu przypadkowych ludzi. Być może nawet nie odwiedził go nikt od dnia, w którym pochowano ciało.
- Madeleine – Vivianne wypowiedziała imię złej wiedźmy z wyraźną odrazą malującą się w głosie. – Nazywa się Madeleine.
A czy była niebezpieczna? Wedle słów ducha to Madeleine stała za jego morderstwem i wbrew woli przetrzymywała jej ukochanego. Chyba była choć odrobinę niebezpieczna. Zjawa zaczekała aż Nora odbierze od niej wianek. Zaraz po tym cofnęła się o krok, jakby ciągle, jakaś jej część nie do końca wierzyła, że dwójka przypadkowych ludzi naprawdę zdecydowała się jej pomóc. I, że się nie rozmyślą za chwilę. Albo nie powiedzą jej, że cała oferta była jakimś mało śmiesznym żartem.
- Musicie dopilnować, by założył go na głowę – poprosiła gorąco. – To bardzo ważne. – Uniosła do góry rękę by jeszcze bardziej podkreślić swoje słowa. - Bez tego nie uda się zdjąć klątwy, którą nałożyła na niego zła wiedźma.
W lesie nadal panowała świdrująca cisza. Nie było wiatru. Nie było pohukujących sów, przemykających w gęstwinie zwierząt, nawet tych najmniejszych. Przez to całe spotkanie wyglądało trochę jak zaklęte w czasie i w tym konkretnym miejscu, w którym tylko mogło mieć miejsce. I być może właśnie tak było. Beltane niosło ze sobą niezwykłą moc. Może ta moc oddziaływała również na zjawę? I tylko tej szczególnej nocy pozwalała jej na podjęcie działań, które mogłyby sprawić, by nałożona na jej ukochanego klątwa rozproszyła się?
Kolejne pytania Nory i Camerona sprawiły, że Vivianne zadrżała lekko. Patrzyła na nich uważnie. Wyglądała przy tym tak, jakby się nad czymś zastanawiała wyjątkowo intensywnie. Wreszcie, bardzo powoli skinęła głową.
- Ale już obiecaliście mi pomoc – zastrzegła na wszelki wypadek. – Wzięliście wianek do ręki – zaznaczyła, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie i nie mogli go tak po prostu porzucić. – Grimes jest przetrzymywany w domu złej czarownicy. To do niego was posyłam. Ja nie mam tam wstępu.
Poruszyła się. Pofrunęła między drzewami, najwidoczniej wskazując drogę Norze i Cameronowi. Ale nie oddaliła się zbyt daleko. Jedynie trochę, by sprawdzić, czy dwójka zamierzała za nią iść. Zawisła w powietrzu, czekając aż do niej podejdą.
- Zaprowadzę was w pobliże chaty, ale do środka musicie wejść sami. Dzisiaj jest noc Beltane. Nie ma jej wcale w domu. Jeśli się pospieszycie, w ogóle na nią nie natraficie – zapewniła szybko.
- Madeleine – Vivianne wypowiedziała imię złej wiedźmy z wyraźną odrazą malującą się w głosie. – Nazywa się Madeleine.
A czy była niebezpieczna? Wedle słów ducha to Madeleine stała za jego morderstwem i wbrew woli przetrzymywała jej ukochanego. Chyba była choć odrobinę niebezpieczna. Zjawa zaczekała aż Nora odbierze od niej wianek. Zaraz po tym cofnęła się o krok, jakby ciągle, jakaś jej część nie do końca wierzyła, że dwójka przypadkowych ludzi naprawdę zdecydowała się jej pomóc. I, że się nie rozmyślą za chwilę. Albo nie powiedzą jej, że cała oferta była jakimś mało śmiesznym żartem.
- Musicie dopilnować, by założył go na głowę – poprosiła gorąco. – To bardzo ważne. – Uniosła do góry rękę by jeszcze bardziej podkreślić swoje słowa. - Bez tego nie uda się zdjąć klątwy, którą nałożyła na niego zła wiedźma.
W lesie nadal panowała świdrująca cisza. Nie było wiatru. Nie było pohukujących sów, przemykających w gęstwinie zwierząt, nawet tych najmniejszych. Przez to całe spotkanie wyglądało trochę jak zaklęte w czasie i w tym konkretnym miejscu, w którym tylko mogło mieć miejsce. I być może właśnie tak było. Beltane niosło ze sobą niezwykłą moc. Może ta moc oddziaływała również na zjawę? I tylko tej szczególnej nocy pozwalała jej na podjęcie działań, które mogłyby sprawić, by nałożona na jej ukochanego klątwa rozproszyła się?
Kolejne pytania Nory i Camerona sprawiły, że Vivianne zadrżała lekko. Patrzyła na nich uważnie. Wyglądała przy tym tak, jakby się nad czymś zastanawiała wyjątkowo intensywnie. Wreszcie, bardzo powoli skinęła głową.
- Ale już obiecaliście mi pomoc – zastrzegła na wszelki wypadek. – Wzięliście wianek do ręki – zaznaczyła, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie i nie mogli go tak po prostu porzucić. – Grimes jest przetrzymywany w domu złej czarownicy. To do niego was posyłam. Ja nie mam tam wstępu.
Poruszyła się. Pofrunęła między drzewami, najwidoczniej wskazując drogę Norze i Cameronowi. Ale nie oddaliła się zbyt daleko. Jedynie trochę, by sprawdzić, czy dwójka zamierzała za nią iść. Zawisła w powietrzu, czekając aż do niej podejdą.
- Zaprowadzę was w pobliże chaty, ale do środka musicie wejść sami. Dzisiaj jest noc Beltane. Nie ma jej wcale w domu. Jeśli się pospieszycie, w ogóle na nią nie natraficie – zapewniła szybko.