— Są gorsze rzeczy od fizycznego bólu — stwierdził tajemniczo, chociaż jego pełen samozadowolenia uśmiech prędko przygasł. Nie powinien wygadywać takich rzeczy na głos. Wystarczyło, że z tyłu głowy krążyły mu najróżniejsze wątpliwości względem tej nocy, a zaledwie parę metrów dalej ramię w ramię maszerowali Brygadziści do spółki z Aurorami. Stanowiło to stałe przypomnienie, że nie powinien się rozpraszać, bo w każdej chwili wszystko mogło trafić szlag. — Wybacz, to nie miało zabrzmieć tak złowrogo. — Uśmiechnął się z ubolewaniem. — Miałem na myśli, że mógłbyś powiedzieć coś niemiłego i wykorzystać okazję, że mam zamknięte oczy, a więc i zaburzoną percepcję i... Kolokwialnie mówiąc, dowalić mi.
Zdębiał nieco pod wpływem dotyku Elliotta, który nieoczekiwanie sięgnął po jego dłoń, jednak starał się ukryć swoje zdziwienie. Nie spinał mięśnie dłoni ani nie próbował się wyrywać, pozwalając blondynowi na ten moment przejąć inicjatywę i pozwolić mu na zrobienie tego, co miał w planach. Przez zamknięte oczy nie wiedział, co wylądowało w jego ręce, ale dosyć szybko wyłapał grzechoczący odgłos. Zacisnął palce na przedmiocie, marszcząc czoło. Wyczuwał poszczególne fragmenty obiektu, które razem tworzyły całość, ale nie był pewny, co to konkretnie było. Magiczny artefakt? Akcesorium do różdżki lub munduru? Jakaś ozdoba na szyję lub nadgarstek? Miniaturowe korale? Sarknął cicho na samą myśl.
— Piękna — przyznał bez ogródek, mrużąc oczy po rozchyleniu powiek, ponieważ zaczynał widzieć mroczki, gdy uderzyły w niego światła festiwalu. — Mówię poważnie. Chociaż nie brałem cię za kogoś, kto wraca z sabatów obładowany takimi błyskotkami. — Uśmiechnął się perliście, nachylając się subtelnie ku blondynowi. — To miły gest. I spora odpowiedzialność. Skoro jestem Twoją gwiazdą, to wyznaczam Ci drogę przez — zająknął się, nie mogąc znaleźć odpowiednich słów — morze otaczającej nas ciemności oraz wielkiej niepewności dnia codziennego.
Niezły z ciebie poeta, kpił z Erika cichy głosik w jego głowie. Nie był to najbardziej wyszukany komentarz, jaki wypowiedział w swoim życiu, ale brzmiał ładnie. Chyba. Na Merlina, oby brzmiał ładnie. Longbottom momentalnie się zaczerwienił, oczami wyobraźni dostrzegając już, jak Elliott krzywi się i wzdryga pod wpływem jego słów. Odchrząknął cicho, chcąc odwrócić uwagę od swych uchybień.
— Przepraszam — rzucił nagle, klepiąc się subtelnie po kieszeniach munduru. — Nie mam nic, co mógłbym Ci dać. Nie licząc wyjątkowo podejrzanej talii kart z... popularnymi osobistościami. — Zdawał sobie sprawę, że ta chwila była na swój sposób prywatna, więc wolał nie tłumaczyć Malfoyowi, że Loretta Lestrange, z którą zapewne się znał przez męża swojej siostry, wylądowała jako twarz kart do gry. I to nie tych, które można było znaleźć w czekoladowych żabach. — Chyba mam u Ciebie dług. Trzeba będzie to załatwić. Tak jak wspólną kolację i wiele innych...
Jego wzrok padł na bransoletę, z którą jakby nie wiedział, co zrobić. Założyć? Schować do kieszeni? Nie chciał jej w żaden sposób uszkodzić.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞