04.04.2023, 17:01 ✶
Nie była jak inne dziewczęta, mawiano o Severine i choć dla wielu młodych kobiet takie potwierdzenie własnej wyjątkowości było niczym innym, jak komplementem, tak w uszach panny Crouch wybrzmiewało ono jak obelga. Niczego bowiem nie pragnęła bardziej niż tego, by być jak inne dziewczęta - nosić wstażki we włosach i z pałającymi policzkami paplać o starszych chłopcach zaplatając sobie warkocze, wyglądać dobrze w sukienkach i lakierowanych butach na obcasach, podkreślać usta karmazynem szminki i rzęsy onyksem tuszu być niska i kształta, tak bezbronna w swej kruchości, by mężczyźni chętnie otaczali ją swymi ramionami i wreszcie, by jej serce wyrywało się z piersi właśnie w ich towarzystwie.
Ale wszystko poszło nie tak.
Szkolne lata były dla niej koszmarem - przezywano ją oset ze względu na jej niewpasowującą się w kanon urody figurę (po latach nie chciała słyszeć nawet, że osty również miały na swój sposób piękne kwiaty, a poza tym były bardzo silnymi roślinami). Wielką pociechą był jej w tym czasie Louvain; wciąż zastanawiała się jak do tego doszło, że zaprzyjaźnili się ze sobą, zdawali się bowiem być momentami boleśnie wręcz różni. Być może miał na to wpływ fakt, że nie wzdychała do niego tak, jak ich rówieśniczki? Pomoc z pracą domową? Czy może po prostu polubił ją za to, jaka była? Nie miało to najmniejszego znaczenia - nie teraz, gdy czuła, że znalazła się w płonącym domu i tylko jego ręce wyciągnąć mogły ją z pożaru.
Nie rozmawiali o tamtej nocy - nie umiała rozmawiać z nim o tamtej nocy. Nie była w stanie spojrzeć mu nawet w twarz, a co dopiero podjąć się tak trudnego tematu. Obawiała się, że ich przyjaźń wisi na włosku i łatwo teraz o niefortunne wyrażenie, prze które mogłaby go stracić. A przecież nigdy nie należała do mistrzów konwenansów.
Słysząc jego słowa zatrzymała się w półkroku. Dobrze, że stała do niego plecami - w ten sposób nie mógł zobaczyć jej twarzy, nie mógł dostrzeć jej rozpaczy i lęku. Szybko zapanowała nad swoimi emocjami (trzeba było jej przyznać, że w ukrywaniu swych prawdziwych uczuć była naprawdę dobra) i odwróciła się do niego z charakterystycznym dla siebie szelmowskim uśmiechem.
— A co? Boisz się, że wygadam twoim kolegom? — zapytała zaczepnie, lecz w jej tonie nie kryła się żadna złośliwość. Znów była dawną Severine, obracającą każdą sytuację w żart. Roześmiała się i podeszła do komody, na której znajdowała się karafka z wkisky. — Napijesz się?
Wyglądało na to, że będzie musiała uciekać przed ogniem samotnie. Pocieszającym było to, że brała pod uwagę taką ewentualność i była przygotowana na jej skutki.
Ale wszystko poszło nie tak.
Szkolne lata były dla niej koszmarem - przezywano ją oset ze względu na jej niewpasowującą się w kanon urody figurę (po latach nie chciała słyszeć nawet, że osty również miały na swój sposób piękne kwiaty, a poza tym były bardzo silnymi roślinami). Wielką pociechą był jej w tym czasie Louvain; wciąż zastanawiała się jak do tego doszło, że zaprzyjaźnili się ze sobą, zdawali się bowiem być momentami boleśnie wręcz różni. Być może miał na to wpływ fakt, że nie wzdychała do niego tak, jak ich rówieśniczki? Pomoc z pracą domową? Czy może po prostu polubił ją za to, jaka była? Nie miało to najmniejszego znaczenia - nie teraz, gdy czuła, że znalazła się w płonącym domu i tylko jego ręce wyciągnąć mogły ją z pożaru.
Nie rozmawiali o tamtej nocy - nie umiała rozmawiać z nim o tamtej nocy. Nie była w stanie spojrzeć mu nawet w twarz, a co dopiero podjąć się tak trudnego tematu. Obawiała się, że ich przyjaźń wisi na włosku i łatwo teraz o niefortunne wyrażenie, prze które mogłaby go stracić. A przecież nigdy nie należała do mistrzów konwenansów.
Słysząc jego słowa zatrzymała się w półkroku. Dobrze, że stała do niego plecami - w ten sposób nie mógł zobaczyć jej twarzy, nie mógł dostrzeć jej rozpaczy i lęku. Szybko zapanowała nad swoimi emocjami (trzeba było jej przyznać, że w ukrywaniu swych prawdziwych uczuć była naprawdę dobra) i odwróciła się do niego z charakterystycznym dla siebie szelmowskim uśmiechem.
— A co? Boisz się, że wygadam twoim kolegom? — zapytała zaczepnie, lecz w jej tonie nie kryła się żadna złośliwość. Znów była dawną Severine, obracającą każdą sytuację w żart. Roześmiała się i podeszła do komody, na której znajdowała się karafka z wkisky. — Napijesz się?
Wyglądało na to, że będzie musiała uciekać przed ogniem samotnie. Pocieszającym było to, że brała pod uwagę taką ewentualność i była przygotowana na jej skutki.