Łączyło je absurdalnie wiele – od podejścia do swojej pracy, aż po wory pod oczami wskutek kolejnej nieprzespanej nocy. Nie bez przyczyny to Cynthię przyjęła pod swoje skrzydła, spośród reszty rozemocjonowanych stażystów zdawała się być stoicko spokojna w swoich działaniach, przez jej oblicze nigdy nie prześlizgiwało się obrzydzenie, a swoiste oddanie pracy czyniło je niesamowicie zbieżnymi. Nie oczekiwała od niej iskry sympatii, wiedziała jednak, iż ta ją szanuję i traktuje nader poważnie swój zawód, w którym z wolna się specjalizowała. W jej fachu nie było miejsca na pomyłki i choć na szali nie stało życie pacjenta, była ta równie ważna jak robota uzdrowicielska; nie przyznałaby tego otwarcie, ale towarzystwo Cynthii było jej równie miłe jak to, którym obdarzały ją trupy.
Nawet jeśli była surowa, niekiedy zbyt stalowa w obejściu – miała w tym cel; każdorazowe wytknięcie kobiecie nawet kilku sekund spóźnienia miało swoje światłe przeznaczenie – wymagała od niej równie wiele, co wymagała od siebie. A cóż, swoją guwernantką była od okresu dzieciństwa, wszystko pojmując z dwoma emocjami – powagą lub bezkresną ironią. Niezrażona Cynthia była czymś nowym; reszta stażystów drżała przed nią jak tylko przekraczała próg prosektorium, a Flintówna, nawet jeśli cechowała się strachem, nie dawała tego po sobie poznać.
Ponadto, dziełem prób i błędów nauczyła się, gdzie znajduje się jej ulubiona kawa, ile razy wzmocniona kofeiną, brakiem cukru jak i mleka. Pojętna, uczyła się szybko i nigdy nie popełniła drażniącego faux pas w ich relacji – wciąż obdarzała Lycoris szacunkiem.
Poprawiła okulary, które nieznacznie zsunęły się z nosa, skinąwszy głową na jej słowa odnośnie poprawy. Nie uśmiechnęła się w żaden sposób, jednak sam ten gest zawierał w sobie sporą dozę przychylności. Zatonęła w papierach na jeszcze jeden moment – cyfry prędko wbiły się w kanwę umysłu, pozostając na niej nieodwołalnie.
Wrzucone do jednego biura, dwie pedantki, doskonale dogadywały się na płaszczyźnie czystości i tego, aby wszystko było na miejscu; wszystko było po kolei. W jej prosektorium nie było miejsca na bałagan, niedopowiedzenia i błędy w sztuce.
– Rano zostały dostarczone zwłoki pana Harrisona. Został potraktowany zaklęciem niewybaczalnym, jednak coś mi się nie zgadza w jego ciele. Zerknij na nie i powiedz mi co nietypowego widzisz – rzekła, wyciągając jedną z masywnych szuflad, aby po chwili odkryć ciało nieboszczyka.
Cofnęła się do biurka, unosząc papierowy kubek z kawą do ust, po czym spojrzała na Cynthię z niemym pytaniem rysującym się w tęczówkach.
– Przezabawne – rzekła, acz jej wargi nawet nie skłoniły się do drgnięcia, co dopiero pełni uśmiechu. – Co więc, według ciebie, dominuje w jego nastawieniu wobec mnie? – spytała, przerzucając wzrok na papiery.