Wiadomości w tym wątku

William Lestrange

Było mu coraz trudniej skupiać myśli, ustać. Wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie, a krzyki ożywionego młodzieńca były rejestrowane przez mózg Lestrange'a, acz tylko jako dźwięki, a nie faktyczne słowa. Nawoływał do niego jakby zza grubej szyby, zza ściany, znad ziemi w której wydawało mu się, że teraz tonie, że ta go wsiąka, że wszystko zaczyna wirować, że jakiekolwiek ostre przedmioty w pomieszczeniu traciły swoją stabilność, przemieniajac się w płynną maziaje kolorów i ciemności.
Zasłonił ręką szyję, aby zatamować krwawienie, automatycznie, wyuczenie, acz samemu chyba nie był w stanie sobie poradzić. Tak mu się przynajmniej wydawało. Zatoczył się i oparł o blat stołu, krew spływała mu po ramieniu, moczyła ubranie, rownowaga wydawała się najtrudniejszą do utrzymania w tej sytuacji.
- I co mi niby tym zrobisz? Wbijesz w krtań żebym się tu wykrwawił przed tobą? I co potem? W tym stanie nie zaciągniesz mnie nawet do ogrodu - wymamrotał - Jesteśmy w moim domu, aresztują cię, jeżeli mnie zabijesz, chciałem ci... znalazłem cię na ulicy - mówił, ale nie wiedział czy ma to jakiś sens, bo krew, której opił się nowonarodzony wampir była trująca, halucynogenna.
- Od mojej krwi...Moja krew może ci zaszkodzić, możesz mieć halucynacje - mówił z trudem, wykrwawiając się na stół, starając się patrzeć na chłopaka, ale oczy mu się same zamykały. W połowie leżał na blacie, bo nogi odmawiały mu posłuszeństwa.
- W pierwszej szafce po lewej jest antidotum. Niebieska fiolka, podpisane 'herbata'. Wypij to, wypij to albo obydwaj będziemy mieli przejebane, szybko - wiedział, że dopiero co uratowany czarodziej nie miał podstaw, aby mu ufać, ale musiał chociaż spróbować.
Zjechał an podłogę, czując przez materiał chłodną posadzkę i breję własnej i zapewne przywleczonego do domu chłopaka krwi. Niespecjalnie go to teraz obchodziło, ręką wymacał różdżkę, starał się przynajmniej.
Musiał się wyleczyć, sprawić, że przestanie krwawić, inaczej zginie w tej piwnicy.
Złapał różdżkę, powoli, gdy już całkowicie znajdywał się pod stołem.
Czuł się błogo, każdy ruch ręką wydawał się wysiłkiem, ale dotknąwszy policzkiem chłodnej posadzki postarał się wybudzić z tego letargu, drugą ręką wciąż trzymając przy nadgryzionej tętnicy.
Pomyślał w głowie inkantację Vulnera Sanentur, chcąc sobie pomóc. Skuteczność zaklęcia była mała, bo William znajdował się w bardzo złym stanie. Musiał powtórzyć je jeszcze dwa razy, aby w pierwszym etapie spowolnić wypływającą krew, w drugim oczyścić ranę, a trzecim aby krew przestała lecieć całkowicie. Nie przywróci mu to straconej krwi, będzie tez musiał się podleczyć eliksirami i maściami, ale przynajmniej nie wykrwawi się na podłodze własnej pracowni.
Zignorował na chwilę zdezorientowanego chłopaka, chociaż nie potrwało to długo, bo mimo skutecznego użycia zaklęcia, stracił przytomność.

Koniec sesji