Spoglądanie na niego w tym stanie przepełniało ją żałością, zacisnęła jednak usta w wąską, zwartą linię, nie pozwalając żadnemu ujmującemu słowu opuścić wargi żarliwie. Nie wiedziała wszak, jak potoczyły się meandry losu jego ostatniego wieczora – mogła snuć przypuszczenia; mogła dochodzić do licznych wniosków, widząc ubrudzoną czerwoną szminką koszulę, na której ślady zakwitły jak majowe pelargonie; mogła myśleć rozmaitość rzeczy, czując zapach kobiecych perfum – jednak nie tych, których używała Eunice. Po arkanach myśli sunęły rozmaite wyjaśnienia stanu rzeczy, najpierw jednak za lwie zadanie przyjęła sobie doprowadzenie go do porządku.
Sielskie czasy dziecięce odbijały się na ich obliczach, gdyż jako milkliwe dziecko prędzej sięgało po książki, aniżeli eksplorację świata; to on był tym ciekawskim, chętnym do odkrywania i zdobywania – zawsze była w jego cieniu, także jeśli chodziło o szczyptę uwagi rodzicielskiej. Była tą porządną, tą, której nie dało się zbić z pantałyku, tą wymownie milkliwą, zaszywającą się tam, gdzie oczy jej nie sięgały. Momentalnie kalejdoskop ich przeszłości przemknął przez umysł, gdy z cichym westchnięciem usiadła przy Perseusie, podając mu szklankę wody.
– Wydedukowałam to – odparła; była wszak percepcyjnie dosyć zaawansowana, a czytanie ludzi nie przychodziło jej z niewymownym trudem. – Nie spytam dlaczego. Jeśli to twoja decyzja, to będę cię wspierać. Ale możesz mnie wcześniej uprzedzić – byliśmy dzisiaj umówieni. Wolałabym nie widzieć tej panny pachnącej stokrotkami nago, to chyba nie wlicza się w moje fetysze – rzekła, unosząc niepewnie jeden kącik ust.
– Nie będę zadawać pytań – jeśli zechcesz, to sam mi opowiesz – dodała po chwili. – Pewnie potrzebujesz kawy? – zabrzmiała retoryką, idąc do kuchni.
Czarna, smolista ciecz wypełniła oba kubki – zupełnie jak nieboskłon o zmierzchu, ustępujący tronu ciemnej szacie poprzetykanej gwiazdami. Gdy wrzątek wypełnił naczynie w pełni, obmywając jego ścianki, kubki zaczęły lewitować wraz z poruszającymi się prędko weń łyżeczkami. Jeden z nich spoczął przy stoliku, nieopodal miejsca, które zajmował Perseus.
– Nie rób tylko głupot – westchnęła, zanurzając usta w parzącej cieczy.