27.10.2022, 20:05 ✶
Brenna wyraziła to, co od pierwszego roku chodziło Mavelle po głowie – Irytek powinien był zostać z Hogwartu wyeksmitowany i to na kopach. No, trochę ciężko wykopać ducha, ale z pewnością były jakieś sposoby na pozbycie się ducha niż złapanie go za frak i wywalenie za próg przybytku? Tak że skrzętnie pokiwała głową, wyrażając poparcie dla opinii kuzynki, tym bardziej że poltergeist jej samej również zalazł za skórę.
Jak i wielu innym.
Dlaczego więc dyrekcja pozwalała, by byt ten panoszył się po korytarzach i siał spustoszenie? Zagadka, na którą nie miały nigdy poznać odpowiedzi.
- Błagam, ciszej – jęknęła cicho, samej również zerkając ku drzwiom. Naprawdę, nie potrzebowały nauczyciela na karku – I tak, nie mówię, że nie powinnaś tu być, zastanawiałam się po prostu, czy nie byłaś wcześniej gdzie indziej i nie przyszłaś tu w eee… odwiedziny do jakiegoś ducha? Prawie Bezgło… yyy, eee, sir Nicholas mi wspomniał kiedyś, że jest organizowane jakieś przyjęcie, na które są zaproszone duchy spoza Hogwartu, więc może teraz też postanowiliście się zebrać i tak dalej? – wyrzuciła z siebie, niemalże jednym tchem, instynktownie ściszając głos. W zasadzie niewiele to mogło pomóc, biorąc pod uwagę, jak głośna była Pani Duch – jedyne, co pozostawało, to modlić się teraz w duchu, żeby tam na zewnątrz to jednak nie był nikt z kadry Hogwartu. Ani żaden prefekt. A najlepiej, żeby im się całkiem wydawało, że ktoś tam w ogóle jest. Zbiorowy omam słuchowy, coś w ten deseń.
- … to nawet duchy muszą słuchać Ministerstwa? Wydawało mi się, że jesteście wolne... – spytała z wyraźnym zaskoczeniem – Znaczy, po prostu kazali ci tu zostać? Zrobili coś więcej, nie wiem, jakiś rytuał? – spytała nieco bezradnie, nie wiedząc, czy się oburzać i pomstować na smutnych panów z Ministerstwa czy też zacząć tłumaczyć, że chyba to już nie ma znaczenia, czy będzie się snuć po świecie czy nie.
Chyba.
- Zaraz, zaraz – zmarszczyła brwi – Jak to: przez nią umarłaś? Ona cię zabiła? – kolejne pytanie, zadane o wiele, wiele ciszej – na poziomie szeptu. Jakby bała się choćby pomyśleć, że oto w tej szkole dochodziło do zabójstw.
Słodkie dziecko lata...
Jak i wielu innym.
Dlaczego więc dyrekcja pozwalała, by byt ten panoszył się po korytarzach i siał spustoszenie? Zagadka, na którą nie miały nigdy poznać odpowiedzi.
- Błagam, ciszej – jęknęła cicho, samej również zerkając ku drzwiom. Naprawdę, nie potrzebowały nauczyciela na karku – I tak, nie mówię, że nie powinnaś tu być, zastanawiałam się po prostu, czy nie byłaś wcześniej gdzie indziej i nie przyszłaś tu w eee… odwiedziny do jakiegoś ducha? Prawie Bezgło… yyy, eee, sir Nicholas mi wspomniał kiedyś, że jest organizowane jakieś przyjęcie, na które są zaproszone duchy spoza Hogwartu, więc może teraz też postanowiliście się zebrać i tak dalej? – wyrzuciła z siebie, niemalże jednym tchem, instynktownie ściszając głos. W zasadzie niewiele to mogło pomóc, biorąc pod uwagę, jak głośna była Pani Duch – jedyne, co pozostawało, to modlić się teraz w duchu, żeby tam na zewnątrz to jednak nie był nikt z kadry Hogwartu. Ani żaden prefekt. A najlepiej, żeby im się całkiem wydawało, że ktoś tam w ogóle jest. Zbiorowy omam słuchowy, coś w ten deseń.
- … to nawet duchy muszą słuchać Ministerstwa? Wydawało mi się, że jesteście wolne... – spytała z wyraźnym zaskoczeniem – Znaczy, po prostu kazali ci tu zostać? Zrobili coś więcej, nie wiem, jakiś rytuał? – spytała nieco bezradnie, nie wiedząc, czy się oburzać i pomstować na smutnych panów z Ministerstwa czy też zacząć tłumaczyć, że chyba to już nie ma znaczenia, czy będzie się snuć po świecie czy nie.
Chyba.
- Zaraz, zaraz – zmarszczyła brwi – Jak to: przez nią umarłaś? Ona cię zabiła? – kolejne pytanie, zadane o wiele, wiele ciszej – na poziomie szeptu. Jakby bała się choćby pomyśleć, że oto w tej szkole dochodziło do zabójstw.
Słodkie dziecko lata...
342/1055