[25.07.1970] Hyde Park - "O ile będzie chciała" Danielle & Ulysses

Ulysses wsłuchiwał się w słowotok Danielle, gdy szli jedną z alejek. Szczęśliwie dla niego samego, uzdrowicielka nie wymagała by był szczególnie aktywnym rozmówcą. A on zyskiwał przez to chwilę czasu na ułożenie sobie jej słów w głowie i wyciągnięcie z nich tego, co jak mu się wydawało było tam najistotniejsze.
Ale też, jeśli miał być zupełnie szczery, kiedy kogoś lubił to lubił słuchać. Lubił zatapiać się w cudzych słowach, mimowolnie przyswajać je i zapamiętywać na zawsze. Aż wreszcie w jego umyśle budował się obraz tej osoby, ułożony ze wszystkiego co sama powiedziała, jak wyglądała, jak się zachowała i w jakich okolicznościach stanęli oko w oko.
Tu okoliczności były piękne, pogoda sprzyjająca a on naprawdę lubił Danielle. I Rookwood sam nie wiedział kiedy, ale nagle stał się trochę mniej spięty niż normalnie. Tak, jakby oddalenie od magicznej części Londynu oczyściło jego własną aurę.
Pokręcił głową, choć tym razem w równym stopniu do własnych myśli, co do zadanego przez nią pytania. Więc to było takie proste. Jego lęki, że rozmowa nie będzie się kleiła okazały się bezpodstawne. Szli obok siebie i mieli o czym rozmawiać.
- Obawiam się, że dzisiejszego dnia będzie tam bardzo gorąco, ale zauważyłem całkiem przyjemną ławkę, siedząc na której ma się bardzo dobry punkt widokowy na trawę, gdzie biega wyjątkowo dużo psów – opisał. – Naprawdę aż tak je lubisz? Psy?
To było jedno z tych zapasowych pytań, które wcześniej sobie ułożył w głowie tak na wszelki wypadek. Ale teraz, gdy miał u swojego boku Danielle, zrozumiał, że naprawdę go to zaciekawiło. Czy rzeczywiście lubiła psy? Czy tylko żarty o psach? Czy miał jej kupić psa? Czy to nie byłby zbyt osobisty prezent?
Idąc, uderzał rytmicznie palcami ręki o biodro. Wystukiwał rytm. Liczył własne uderzenia, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Słowa uzdrowicielki sprawiły, że mimowolnie cofnął się myślami do Hogwartu, do miejsca, którego szczerze nie znosił i cieszył się, że już dawno ukończył.
- Też mam uczulenie na orzechy – wtrącił. – Na orzeszki ziemne – doprecyzował po chwili. Przez chwilę zastanawiał się nawet, czy powinien powiedzieć, jak alergia pokarmowa objawiała się w jego przypadku, ale czy to w ogóle było interesujące? Nie potrafił opowiadać tak barwnie, jak to robiła Danielle. – Dobrze, że wyszłaś z tego cało.
Dla pacjentów dobrze. Dla niej samej dobrze. I dobrze dla niego, choć do tego ostatniego raczej by się nie przyznał. Zabrzmiałoby to co najmniej dziwnie.
- Obawiam się, że nawet nie stanę z tobą do zawodów w piciu kawy. Wypijam najwyżej jeden, dwa kubki – sprostował, posyłając jej dużo łagodniejsze spojrzenie niż wszystkie, którymi obdarzał ją tego dnia.
Drgnął, szukając w głowie jakiegokolwiek faktu o sobie, który mógłby się wydać ciekawy Danielle. I nie potrafił go odnaleźć. Nie tak od razu. Nawet sugestia, by wybrał je losowo go zaskoczyła.
- Uwielbiam astronomię. Potrafię spędzić większą część nocy obserwując niebo i oznaczając układ gwiazd na mapie. A biorąc pod uwagę, że od dziecka cierpię na bezsenność to często mam ku temu czas. – Zawiesił się, zastanawiając czy to już były dwa, czy jeszcze nie. Kochał astronomię. Wieczorami tworzył skomplikowane wykresy astronomiczne. Cierpiał na bezsenność. Trzy.
- Pozwolisz, że za ciebie zapłacę? – zapytał po chwili, gdy zbliżyli się do niewielkiej na wpół otwartej restauracji.
Podszedł do lady by złożyć zamówienie.