[kwiecień 71, Dolina Godryka] Nastał czas ciemności

Objęła Brennę mocno, nie wahając się nawet przez moment pod wpływem tego niespodziewanego gestu. Longbottom była dla niej jak rodzina, nawet jeśli nie wiązały ich ze sobą więzy krwi. To z nią czuła się bezpiecznie, a ich relacja w pewien sposób utwierdzała Dorę w przekonaniu, że czasem od relacji, które otrzymywało się wraz z przyjściem na świat, ważniejsze były te, które zdobywało się samemu. Crawley kochała Brennę niczym siostrę i prawda była taka, że w tym momencie nie prosiła jej tylko o to, by pozwoliła jej walczyć za ojca, czy jej faktyczne rodzeństwo, a także o nią. Nie chciała, by Longbottom tak po prostu, bezinteresownie poświęcała się dla niej, kiedy ona siedziała w czterech ścianach jej posiadłości. Chciała być użyteczna, ale chciała też własnoręcznie wywrzeć jakąkolwiek różnicę.
Uśmiechnęła się do niej lekko, kiedy wreszcie rozplątały się z uścisku, kontrastując w ten sposób z jej powagą. Rozumiała jej obawy i pokiwała na nie głową z pokorą, bo i czemu miała mieć coś przeciwko temu, by stać się lepszą. A może gorszą, skoro Brenna obiecała jej, że szkolenie będzie właśnie gorsze?
- Stoi - kiwnęła zamaszyście głową, uśmiechając się do niej znowu, ale już nie delikatnie, a o wiele szerzej i jakby w nieco rozbawiony sposób. Prawda jednak była taka, że była zwyczajnie podekscytowana nowymi perspektywami, jakie właśnie się przed nią malowały. Może nigdy nie określiłaby siebie jako wojowniczki, a przynajmniej nie tej uciekającej się do siły fizycznej lub niszczycielskiej, ale nie zmieniało to faktu, że była to ścieżka, którą zwyczajnie musiała w tym momencie podążyć.
Odsunęła się nieco od Brenny, mimowolnie oglądając się przez ramię, w kierunku drzwi, jakby sprawdzając czy wciąż są same i czy ta rozmowa faktycznie należy tylko do nich. To nie tak, że chciała trzymać przed kimś tajemnice, ale raczej chciała im odjąć nieco z barków.
- Mam tylko prośbę, czy... czy mogłabyś na razie nie mówić mojemu tacie? - zapytała, spoglądając na nią nieco nieśmiało. - A przynajmniej nie o tej części, że chcę walczyć nieco... aktywniej. Nie chcę, żeby się niepotrzebnie martwił. Nie bardziej niż i tak to robi... Nie może zapomnieć co stało się z moją mamą. - nie mógł zapomnieć bólu. - Rozumiesz? - splotła palce, nieco niezręcznie. Kiedyś mu powie, ale nie teraz. Nie, kiedy i dla niej była to rewelacja. Jako też, że swoje obowiązki w kuchni uważała za tymczasowo zakończone, zaproponowała Brennie herbatę. W końcu herbata zawsze polepszała każdą sytuację, a po tak poważnej rozmowie wydawała się wręcz wymagana.

Koniec sesji