15.04.2023, 21:46 ✶
Błyskawicznie odpowiedziała Atreusowi, podając lokalizację, w jakiej sama się znajdowała, wraz z Victorią i Patrickiem oraz przekazała swoim towarzyszom otrzymane informacje.
Pierwsze zaklęcie nie zadziałało, co nie było dobrym zwiastunem, zwłaszcza że Patrickowi też coś nie wychodziło. Nagle przestali umieć rzucać czary czy…? Na szczęście zaraz mogła odetchnąć z ulgą – magia w końcu zadziałała, a Victoria przestała usiłować wejść w te cholerne płomienie. Nie, żeby jej samej coś takiego po głowie nie chodziło, skądże znowu – w końcu za nimi znajdował się ten, którego należało unieszkodliwić, niemniej skupiła się na czymś zgoła innym.
Bo wśród tego całego pyłu i kurzu nie pozostawali znowu tak bardzo odcięci – wbrew pozorom – od otoczenia i zapewne niewiele brakowało, żeby – zaabsorbowani próbą odczarowania Victorii – całkiem nie zauważyli przeciwników.
Uniosła różdżkę w gotowości do ciśnięcia kolejnego czaru, tylko… coś było nie tak. Uciekali? Była to ostatnia rzecz, jakiej by się spodziewała, a jednak… jednak. Najwyraźniej mieli sprzymierzeńca, choć nie była taka znowu pewna, czy powstał właśnie żywiołak nie raczy zwrócić się przeciwko nim. Ale póki interesował się śmierciożercami, to nie miała zamiaru mu w tym przeszkadzać.
Ale za to miała zamiar poprzeszkadzać komu innemu, w miarę możliwości.
- Lecę gasić kolejne światło! – rzuciła, puszczając się biegiem w stronę, w której powinien się znajdować kolejny obiekt. W stronę przeciwną niż ta, w której znajdowała grupa Bulstrode’a.
Jeśli udało jej się dobiec do kolejnego świecącego punktu, spróbowała rozproszyć jego magię.
Przyjdę na obiad – krótka myśl, posłana po drodze do ojca. Obietnica, której nie mogła złamać.
Rzut na rozproszenie magii
Pierwsze zaklęcie nie zadziałało, co nie było dobrym zwiastunem, zwłaszcza że Patrickowi też coś nie wychodziło. Nagle przestali umieć rzucać czary czy…? Na szczęście zaraz mogła odetchnąć z ulgą – magia w końcu zadziałała, a Victoria przestała usiłować wejść w te cholerne płomienie. Nie, żeby jej samej coś takiego po głowie nie chodziło, skądże znowu – w końcu za nimi znajdował się ten, którego należało unieszkodliwić, niemniej skupiła się na czymś zgoła innym.
Bo wśród tego całego pyłu i kurzu nie pozostawali znowu tak bardzo odcięci – wbrew pozorom – od otoczenia i zapewne niewiele brakowało, żeby – zaabsorbowani próbą odczarowania Victorii – całkiem nie zauważyli przeciwników.
Uniosła różdżkę w gotowości do ciśnięcia kolejnego czaru, tylko… coś było nie tak. Uciekali? Była to ostatnia rzecz, jakiej by się spodziewała, a jednak… jednak. Najwyraźniej mieli sprzymierzeńca, choć nie była taka znowu pewna, czy powstał właśnie żywiołak nie raczy zwrócić się przeciwko nim. Ale póki interesował się śmierciożercami, to nie miała zamiaru mu w tym przeszkadzać.
Ale za to miała zamiar poprzeszkadzać komu innemu, w miarę możliwości.
- Lecę gasić kolejne światło! – rzuciła, puszczając się biegiem w stronę, w której powinien się znajdować kolejny obiekt. W stronę przeciwną niż ta, w której znajdowała grupa Bulstrode’a.
Jeśli udało jej się dobiec do kolejnego świecącego punktu, spróbowała rozproszyć jego magię.
Przyjdę na obiad – krótka myśl, posłana po drodze do ojca. Obietnica, której nie mogła złamać.
Rzut na rozproszenie magii
Rzut Z 1d100 - 45
Slaby sukces...
Slaby sukces...