16.04.2023, 13:38 ✶
Było za późno.
Jego też rozbolała głowa. A potem nie byli już na ulicy Pokątnej w grudniową, chłodną noc, a stali na łące. Wspomnienie. Wspomnienie ich obojga. W jego pamięci niemal zamazane, tak że kiedy Daisy spytała, czy pamięta, odruchowo pokręcił głową… Dla niego to była zwykła lekcja latania na miotle, coś, co nie szło mu tragicznie, ale też w czym nie był mistrzem (i nie chcąc tego przyznać, po pierwszych lekcjach w Hogwarcie więcej na miotłę po prostu nie wsiadał, twierdząc, że szkoda mu czasu na takie bzdury).
Szybko jednak zaczął sobie przypominać (choć w jego wspomnieniach to wszystko wyglądało odrobinę inaczej, zniekształcone po latach.) I chociaż wiedział, że Daisy ostatecznie nic się nie stało, to i tak serce skamieniało mu ze zgrozy, kiedy obserwował małą Lockhartównę, która nie mogła opanować miotły. Wypuścił z ręki kubek, a reszta gorącej herbaty rozlała się po trawie, kilka kropel prysnęło mu na buty. Żal mu było Daisy: żal mu jednak było także ojca. Dopiero teraz, jako dorosły mężczyzna, widział, jak ten był przerażony, próbując ściągnąć swoją córkę na ziemię. I też dopiero teraz wiedział, jak blisko było tego, aby dziewczynka nie przeżyła. Upadek z takiej wysokości dla tak małego dziecka mógł zakończyć się tragicznie. Daisy miała mnóstwo szczęścia.
Nie próbował jednak nic zrobić. Trochę, bo sytuacja sprawiła, że skamieniał. Trochę, bo jakaś jego część pojmowała: to było tylko wspomnienie. Nie mógł go zmienić. Mocniej tylko zacisnął rękę na ramieniu Daisy, po które sięgnął, gdy chciał odciągnąć ją od ducha. O moment za późno.
A gdy Daisy spadła, i zaczęła krzyczeć…
…do głowy Darcyego przyszła absolutnie absurdalna myśl.
Musiał to opisać.
Po prostu musiał umieścić w swojej książce podobną scenę: ducha dziewczynki na ulicy, odpalającą się zapałkę, wspomnienie, w które zanurkuje główny bohater u boku siostry albo ukochanej (oczywiście tylko to będzie bardziej ekscytujące wspomnienie niż spadanie z miotły, może jakieś, które odebrano mu lub jej za pomocą obliviate, na przykład pokazujące, że znali się już w dzieciństwie).
Objął Daisy odruchowo. Nie tak? Pewnie, że nie tak, skoro tak twierdziła, to na pewno tak było.
– Już dobrze, już w porządku – wymamrotał, niby echo własnego ojca, który to samo mówił tamtego dnia do małej Daisy, kiedy przerażony sprawdzał, jak mocno ucierpiała jego mała córeczka w wyniku upadku.
Wzdrygnął się, kiedy znowu znaleźli się w zaułku. Herbata leżała już nie na trawie, a na śliskim bruku. Gorący napój sprawił, że odrobina śniegu stopniała. Darcy chciał pociągnąć Daisy, bo mimo ogromnej fascynacji całym fenomenem, czuł się trochę przerażony przedziwną magią, jaka tutaj działała. I ogromnymi, smutnymi oczyma martwego dziecka. (Ta dziewczynka była martwa. Musiała tutaj zamarznąć. Ta myśl uderzyła Lockharta dopiero teraz.)
Nie zdołał jednak zabrać siostry. Nogi miał jak skamieniałe. Kolejna zapałka przyciągnęła jego wzrok tak, jak ogień przyciąga ćmę. Może został zauroczony. A może chodziło o to, że mimo całego strachu, gdzieś w nim tkwiła ciekawość, co takiego zobaczą tym razem.
Jego też rozbolała głowa. A potem nie byli już na ulicy Pokątnej w grudniową, chłodną noc, a stali na łące. Wspomnienie. Wspomnienie ich obojga. W jego pamięci niemal zamazane, tak że kiedy Daisy spytała, czy pamięta, odruchowo pokręcił głową… Dla niego to była zwykła lekcja latania na miotle, coś, co nie szło mu tragicznie, ale też w czym nie był mistrzem (i nie chcąc tego przyznać, po pierwszych lekcjach w Hogwarcie więcej na miotłę po prostu nie wsiadał, twierdząc, że szkoda mu czasu na takie bzdury).
Szybko jednak zaczął sobie przypominać (choć w jego wspomnieniach to wszystko wyglądało odrobinę inaczej, zniekształcone po latach.) I chociaż wiedział, że Daisy ostatecznie nic się nie stało, to i tak serce skamieniało mu ze zgrozy, kiedy obserwował małą Lockhartównę, która nie mogła opanować miotły. Wypuścił z ręki kubek, a reszta gorącej herbaty rozlała się po trawie, kilka kropel prysnęło mu na buty. Żal mu było Daisy: żal mu jednak było także ojca. Dopiero teraz, jako dorosły mężczyzna, widział, jak ten był przerażony, próbując ściągnąć swoją córkę na ziemię. I też dopiero teraz wiedział, jak blisko było tego, aby dziewczynka nie przeżyła. Upadek z takiej wysokości dla tak małego dziecka mógł zakończyć się tragicznie. Daisy miała mnóstwo szczęścia.
Nie próbował jednak nic zrobić. Trochę, bo sytuacja sprawiła, że skamieniał. Trochę, bo jakaś jego część pojmowała: to było tylko wspomnienie. Nie mógł go zmienić. Mocniej tylko zacisnął rękę na ramieniu Daisy, po które sięgnął, gdy chciał odciągnąć ją od ducha. O moment za późno.
A gdy Daisy spadła, i zaczęła krzyczeć…
…do głowy Darcyego przyszła absolutnie absurdalna myśl.
Musiał to opisać.
Po prostu musiał umieścić w swojej książce podobną scenę: ducha dziewczynki na ulicy, odpalającą się zapałkę, wspomnienie, w które zanurkuje główny bohater u boku siostry albo ukochanej (oczywiście tylko to będzie bardziej ekscytujące wspomnienie niż spadanie z miotły, może jakieś, które odebrano mu lub jej za pomocą obliviate, na przykład pokazujące, że znali się już w dzieciństwie).
Objął Daisy odruchowo. Nie tak? Pewnie, że nie tak, skoro tak twierdziła, to na pewno tak było.
– Już dobrze, już w porządku – wymamrotał, niby echo własnego ojca, który to samo mówił tamtego dnia do małej Daisy, kiedy przerażony sprawdzał, jak mocno ucierpiała jego mała córeczka w wyniku upadku.
Wzdrygnął się, kiedy znowu znaleźli się w zaułku. Herbata leżała już nie na trawie, a na śliskim bruku. Gorący napój sprawił, że odrobina śniegu stopniała. Darcy chciał pociągnąć Daisy, bo mimo ogromnej fascynacji całym fenomenem, czuł się trochę przerażony przedziwną magią, jaka tutaj działała. I ogromnymi, smutnymi oczyma martwego dziecka. (Ta dziewczynka była martwa. Musiała tutaj zamarznąć. Ta myśl uderzyła Lockharta dopiero teraz.)
Nie zdołał jednak zabrać siostry. Nogi miał jak skamieniałe. Kolejna zapałka przyciągnęła jego wzrok tak, jak ogień przyciąga ćmę. Może został zauroczony. A może chodziło o to, że mimo całego strachu, gdzieś w nim tkwiła ciekawość, co takiego zobaczą tym razem.