16.04.2023, 15:01 ✶
- Właściwie to pewnego złego czarnoksiężnika, ale nie musimy czepiać się szczegółów.
Jeżeli życzyli sobie zwalać winę za całą sprawę na nią, to Brenna ani myślała z tego powodu dramatyzować. Najważniejsze, że na Mglistych Mokradłach nie aportowali się już przypadkowi czarodzieje… oraz rzecz jasne: jak najszybciej dorwać tego drania, który skrzywdził tych ludzi.
Dostrzegła listę wiszącą na ścianie, ale nie przyglądała się jej nazbyt ostentacyjnie. Zauważyła głównie, że większość rodów, które tam wypisano, to rodziny czystej krwi. Wyglądało to prawie jak spis przyszłych celów, ale zapisano tam same nazwiska, nie imiona, a jeżeli Jamil planował usunąć te kilka rodzin… to musiała bardzo szybko załatwić te egzorcyzmy. Zanim przyjdzie jej aresztować marne resztki, jakie z niego zostaną.
- Coś takiego podejrzewałam. Zależy nam, żeby ich uwolnić.
A przynajmniej zależało na tym jej.
Uniosła lekko brwi, kiedy Anwar mówił, a na jego twarzy pojawiał się coraz szerzy uśmiech. Może był wariatem, może wesołkiem – ona też nieraz żałowała, kiedy przed nią rysowało się ogromne niebezpieczeństwo, jakby obrócenie tego w żart ułatwiało nie pogrążenie się w szaleństwie – a może po prostu naprawdę lubił wywoływanie duchów? I dla niego cała ta sprawa stanowiła okazję do… sprawdzenia się? Zrobienia czegoś zupełnie innego.
- Zadbamy o zabezpieczenia. A jeśli coś będzie szło nie tak… ujmę to nieładnie. Wtedy po prostu z Sebastianem spierdalajcie i nie oglądajcie się na nas – powiedziała. Jamil i Macmillan byli tutaj specjalistami, ale w jej oczach także „cywilami”, więc w razie nagłych problemów to ona i auror powinni zadbać o to, aby ta dwójka wyszła z tego żywo. Chociaż miała ogromną nadzieję, że dwóch potomków rodu Trelawneyów zdoła odesłać tych nieszczęśników tam, gdzie powinni trafić… a raczej tam, gdzie musieli trafić, bo ostatecznie dla nich było na to o wiele za wcześnie.
- W takim wypadku ja albo Sebastian prześlemy ci niedługo propozycje dat spotkania – oświadczyła, podnosząc się z miejsca. Ustalili wszystko, co do ustalenia było, a ją gonił ostatnio czas. Pomijając zwykłe śledztwa i tradycyjny burdel, jaki panował w Ministerstwie odkąd Voldemort i jego zwolennicy zaczęli mieszać, ta sprawa była bardzo pilna, bo nie mieli pojęcia, co postanowi zrobić czarnoksiężnik. – Gdyś miał jakieś dodatkowe pytania, poślij sowę do Sebastiana albo do mnie, na adres Biura Brygady Uderzeniowej. Jeszcze jakieś wątpliwości? – spytała, gotowa już do wyjścia.
Jeżeli życzyli sobie zwalać winę za całą sprawę na nią, to Brenna ani myślała z tego powodu dramatyzować. Najważniejsze, że na Mglistych Mokradłach nie aportowali się już przypadkowi czarodzieje… oraz rzecz jasne: jak najszybciej dorwać tego drania, który skrzywdził tych ludzi.
Dostrzegła listę wiszącą na ścianie, ale nie przyglądała się jej nazbyt ostentacyjnie. Zauważyła głównie, że większość rodów, które tam wypisano, to rodziny czystej krwi. Wyglądało to prawie jak spis przyszłych celów, ale zapisano tam same nazwiska, nie imiona, a jeżeli Jamil planował usunąć te kilka rodzin… to musiała bardzo szybko załatwić te egzorcyzmy. Zanim przyjdzie jej aresztować marne resztki, jakie z niego zostaną.
- Coś takiego podejrzewałam. Zależy nam, żeby ich uwolnić.
A przynajmniej zależało na tym jej.
Uniosła lekko brwi, kiedy Anwar mówił, a na jego twarzy pojawiał się coraz szerzy uśmiech. Może był wariatem, może wesołkiem – ona też nieraz żałowała, kiedy przed nią rysowało się ogromne niebezpieczeństwo, jakby obrócenie tego w żart ułatwiało nie pogrążenie się w szaleństwie – a może po prostu naprawdę lubił wywoływanie duchów? I dla niego cała ta sprawa stanowiła okazję do… sprawdzenia się? Zrobienia czegoś zupełnie innego.
- Zadbamy o zabezpieczenia. A jeśli coś będzie szło nie tak… ujmę to nieładnie. Wtedy po prostu z Sebastianem spierdalajcie i nie oglądajcie się na nas – powiedziała. Jamil i Macmillan byli tutaj specjalistami, ale w jej oczach także „cywilami”, więc w razie nagłych problemów to ona i auror powinni zadbać o to, aby ta dwójka wyszła z tego żywo. Chociaż miała ogromną nadzieję, że dwóch potomków rodu Trelawneyów zdoła odesłać tych nieszczęśników tam, gdzie powinni trafić… a raczej tam, gdzie musieli trafić, bo ostatecznie dla nich było na to o wiele za wcześnie.
- W takim wypadku ja albo Sebastian prześlemy ci niedługo propozycje dat spotkania – oświadczyła, podnosząc się z miejsca. Ustalili wszystko, co do ustalenia było, a ją gonił ostatnio czas. Pomijając zwykłe śledztwa i tradycyjny burdel, jaki panował w Ministerstwie odkąd Voldemort i jego zwolennicy zaczęli mieszać, ta sprawa była bardzo pilna, bo nie mieli pojęcia, co postanowi zrobić czarnoksiężnik. – Gdyś miał jakieś dodatkowe pytania, poślij sowę do Sebastiana albo do mnie, na adres Biura Brygady Uderzeniowej. Jeszcze jakieś wątpliwości? – spytała, gotowa już do wyjścia.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.