Odetchnął z ulgą, gdy okazało się, że dziewczyna nie wpędza swych znajomych w żadną podejrzaną działalność. I jeszcze ich karmiła słodkościami! To też był dobry znak, chociaż podejrzewał, że za prowiant podczas spotkań odpowiedzialna była przede wszystkim Nora. W końcu była istnym wirtuozem w kuchni.
— Nieprawda! — zaprzeczył momentalnie, nachylając się do przodu, powstrzymując się od wymachiwania palcem przed twarzą siostry. — To się nazywa strategia. Nie moja wina, że nie jesteś alfą i omegą. Każdy ma jakieś słabości, to nie powód do narzekań. — Gdyby nie wisiała nad kominkiem, to pewnie poklepałby ją po ramieniu w geście pocieszenia. — Och, naprawdę? „Troszeczkę”? Stos listów z zeszłego roku mówi co innego.
Parsknął, wznosząc oczy ku niebu, jakby dzięki temu listy zgromadzone w pokojach innych lokatorów miały opuścić biurka, szafki i inne skrytki, a następnie przeniknąć przez podłogę i zacząć wirować wokół nich. Co jak co, ale Brenna nie szczędziła raczej pergaminu w roku szkolnym na coraz to nowe doniesienia z Hogwartu. Jedna z wielu cech, która pozostanie z nią w życiu dorosłym. Zasypywanie wszystkich listami musiało jej sprawiać sporo radości. Odbiorcom ich treści też. Erikowi wprawdzie zdarzało się nie odpisywać na niektóre wiadomości, ale czytał wszystkie. Po prostu zdarzało mu się po prostu przyjąć określone informacje do wiadomości, nie dopytując o szczegóły i akceptując w ten sposób panujący stan rzeczy.
— Nie w tym rzecz. Wiem, że dobrze wyglądałem. — Złożył ręce na piersi. — Byłem trochę onieśmielony, tak? — fuknął pod nosem. — Przekazywałem prasie informacje na temat toczącego się śledztwa, a oni zaczęli komplementować mój wygląd i jakoś tak — Złożył dłonie w piramidkę, obijając o siebie nawzajem palce obu dłoni — nie wiedziałem, co im powiedzieć. Raczej nie wypadłem zbyt dobrze. Ugh, mam nadzieję, że nie było tam nikogo z Czarownicy.
Początek jego kariery w Ministerstwie Magii zdecydowanie był dopiero preludium do jego wybuchu popularności w późniejszych latach. Może tu i ówdzie jego nazwisko przewijało się w kilku informacjach prasowych czy artykułach, jednak prawdziwy wzrost rozpoznawalności miał dopiero nadejść. W końcu jeszcze niedawno był nastolatkiem, a wtedy media znały go jako dzieciaka Longbottomów od akcji charytatywnych lub „tego ugryzionego przez wilkołaka”. Erik nachmurzył się na wspomnienie tego przecieku do prasy.
Cóż, może nie powinien pędzić do przodu na złamanie karku już na początku pojedynku. Najpierw powinien wybadać jaką strategię będzie chciała wykorzystać Brenna. Niestety mleko się rozlało i Erik musiał się pogodzić z tym, że siostrze udało się uciec przed pierwszym cięciem. Było to do przewidzenia, biorąc pod uwagę jej refleks. Była mniejsza i szybsza od niego. Może i był w dobrej formie, ale słuszny wzrost i postura ciała sprawiały, że w porównaniu z nią mógł wydawać się nieco ociężały w swych ruchach.
Sukces!
Sukces!
Instynkt podpowiedział Erikowi, że powinien odskoczyć w bok i bardzo dobrze, że się posłuchał, gdyż pozwoliło mu to na uniknięcie ataku ze strony siostry. Uśmiechnął się z satysfakcją, wywijając drewnianym orężem w powietrzu, po czym dokonał próby ponownego skrzyżowania kling, chcąc zmusić siostrę do tego, aby oddała pola i wycofała się o kilka kroków w tył. Zepchnięcie jej na pozycję obronną wydawało się dobrym pomysłem.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞