Jeśli uda mu się odnaleźć Jacoba żywego to sam obije mu gębę za to lekceważenie swojego poczucia bezpieczeństwa. Na jego miejscu obwarowałby ten dom każdym znanym mu zaklęciem zabezpieczającym po to, by spać spokojnie we własnym łóżku. Co prawda, płynąca w jego żyłach czysta krew nie czyniła go z miejsca celem ataku popleczników Lorda Voldemorta, jednak wciąż pozostawał poszukiwany przez BUM i wolał nie dać im kolejnej szansy na aresztowanie i osadzenie go w Azkabanie. Gdyby natrafił na kolejnych czarodziejów stojących po stronie tego czarnoksiężnika, w dodatku potencjalnie odpowiedzialnych za zaginięcie Scotta, zrobiłby wszystko, aby dostali należny im wpierdol. Zapewnienie im dożywocia w tym więzieniu wydawało się odpowiednie. W idealnym świecie, przy doskonałym splocie okoliczności było to możliwe. Nie żyli w takim i wszyscy przestępcy zwykle stawiali opór. To też z wiedział z własnego doświadczenia.
W tamtym momencie obejście całego budynku wydawało mu się słuszne. W obecnej sytuacji naprawdę miał na uwadze swoje bezpieczeństwo, a przynajmniej starał się mieć. Brał poprawkę na wszystkie nieprzewidziane wydarzenia. Nie był zadowolony z tego, że w ten sposób nie udało mu się zdobyć żadnych istotnych informacji. Odkrywając to, że kolejne okno było zasłonięte, mruknął z niezadowolony. Był skłonny usunąć te rolety, nawet razem z szybą, jednak to nie byłoby w porządku wobec zaginionego gospodarza. W mieszczącym się w pomieszczeniu zza oknem wykuszowym powinien być gabinet Jacoba.
I to, co tam zastał, bardzo mu się nie spodobało i skłoniło go do zmiany swoich planów. Przewrócone biurko i krzesło, leżące na ziemi notatki i poprzewracane donice z kwiatami, porozsypywana wszędzie ziemia. Na pierwszy rzut oka wyglądało to na pomieszczenie, w którym toczyła się walka. To nie oznaczało nic dobrego. Otwarte drzwi na korytarz i prawdopodobnie coś tam leżącego sprawiły, że pognał w stronę drzwi prowadzących do wnętrza domu swojego zaginionego przyjaciela. Z pewnością to nie było rozsądne, ale tym będzie martwić jeśli przyjdzie mu się zmierzyć z konsekwencjami swojej decyzji. Nie pierwszy już raz i nie ostatni.
Przystanął jeszcze na moment przed drewnianymi drzwiami wejściowymi, na tych schodach i pod daszkiem. W pierwszej kolejności chciał chwycić za klamkę. W tym momencie coś go tknęło, że mógł rozproszyć zabezpieczenia tylko z tamtej strony i po tym jak cofnął dłoń, raz jeszcze posłużył się magią w tym celu. Następnie, wnioskując to, że drzwi mogły być zamknięte, dlatego skupił swoją uwagę na zamku i użyć magii do ich otwarcia. Nie posiadał klucza do domu swojego przyjaciela, co znacząco ułatwiłoby przeszukanie tego domu.
Rzucam na percepcję
Akcja nieudana
Sukces!
Rzucam na rozproszenie ewentualnych czarów ochronnych
Akcja nieudana
Rzucam na otwarcie drzwi, translokacja
Akcja nieudana