[07.04.72, dom Longbottomów, świt] Dziwne przypadki panien z rodu Longbottom

- Sądziłam, że to przewidzenie, więc się nie przyjrzałam – mruknęła Brenna w odpowiedzi. – Głupie z mojej strony.
Przecież to mógł być cień kogoś, kogo spowijało zaklęcie kameleona. Teraz przychodziło jej do głowy przynajmniej kilka innych wyjaśnień, dla których cień mógł nie być tylko cieniem. I dla których od tej pory miała przyglądać się im dużo uważniej niż wcześniej.
Pokój był z pewnością pusty. Longbottom sprawdziła to dokładnie. Użyła czarów, ale też – choć brzmiało to głupio – nim poszła do kuzynki, zajrzała do szafy i pod łóżko.
Brenna nie była pewna, co przeraża ją bardziej. Myśl o tym, że ktoś spoza rodziny mógł być w jej sypialni, kiedy spała? O tym, że coś lub ktoś nawiedził jej sny? A może ze zaklęcia chroniące dom zostały naruszone - i wszyscy znaleźli się w śmiertelnym niebezpieczeństwie?
Zaciskała palce na różdżce, bardzo mocno, aż pobielały jej knykcie. W końcu ruszyła do okna i je zamknęła, by do pomieszczenia nie wpadał chłodny wiatr. Zamknęła je, potem jeszcze raz otworzyła i znów zamknęła i lekko szarpnęła, demonstrując procedurę Mavelle.
- Żeby pozostało uchylone, musze się postarać. Nie ma szans, żeby otworzyło się tak po prostu – wymamrotała. Okna w ich posiadłości były równie dobrze zabezpieczone, jak cała reszta.
Brenna zwróciła spojrzenie na kuzynkę, gdy ta spytała o świece i rytuały. Znała ją na tyle dobrze, by wyłapać cień, który przeszedł przez twarz Bones. I już wiedziała: coś było nie tak. To nie paranoja, a przynajmniej nie tylko ona.
- Nie. Jeśli mam widmowidzieć, zwykle zamykam się na poddaszu. Żadnego nowego szamponu, żadnych nowych perfum ponad to, czego zwykle używam – powiedziała, rozglądając się po pokoju z nową czujnością. – Czujesz jakieś człowieka… czy tylko coś? – zapytała cicho, spoglądając znowu ku oknu.
Pierwszy raz w życiu nie czuła się bezpiecznie w tym domu. Ta myśl ją przerażała. Zjadała od środka. Za drzwiami posiadłości czekały straszne rzeczy: śmierciożercy, Voldemort, czarnoksiężnicy, ale też „zwykli” przestępcy. Ale tutaj była u siebie. W gronie rodziny, przyjaciół, chroniona przez najpotężniejsze istniejące zaklęcia.
I nagle ta złudna bańka spokoju pękła.
- Sądzisz, że powinnam powiedzieć dziadkowi? - spytała. Wahała się, czy wspomnieć o tym innym domownikom. Z jednej strony nie chciała wzbudzać paniki. Z drugiej, jeżeli faktycznie coś było na rzeczy, wszyscy powinni się mieć na baczności. Po chwili odrzuciła do tyłu rozczochrane włosy, a na jej twarzy pojawił się wyraz zdecydowania. – Powiem mu – postanowiła, nie czekając nawet na odpowiedź. Były rzeczy, którymi mogła zająć się sama, ale o czymś takim powinien wiedzieć. – Nie chcę straszyć reszty, ale myślę, że będzie dobrze, jeżeli przejdziemy się i sprawdzimy zaklęcia ochronne czy nic nie naruszono… a przez najbliższe parę dni będę rzucała dodatkowe czary każdego wieczora – zdecydowała. Choćby miała nie iść spać, nie mogła pozwolić, by coś naruszyło spokój reszty domowników nocą.
Brenna podeszła do szafki, wygrzebała z niej szatę i narzuciła ją na swój nocny strój, z komody wydobyła skarpetki, a potem ruszyła do drzwi, po drodze głaskając Gałgana.
- Weźmy pieski na spacer do sadu – zaproponowała. Łatek pewnie był w salonie – nie spał dziś u niej, całe szczęście – a Ponuraka wywoła z pokoju brata. – Przy okazji rzucę parę zaklęć sprawdzających, ty powęszysz i upewnimy się, czy osłony nie wymagają jakiegoś wzmocnienia.