Yaxley nigdy nie była specjalnie delikatna. Z domu wyniosła raczej pewną oziębłość, byli wychowywani dosyć surowo. Nikt specjalnie się nad nimi nie pastwił. Pozostawało więc jej wybaczyć tą bezpośredniość. Naprawdę starała się być miła, jednak nie do końca jeszcze potrafiła walczyć z tym, żeby zastanowić się dłużej nad słowami, które wybirzemiewały z jej ust. Może kiedyś jej się uda nad tym zapanować, chociaż trochę za późno już było na takie zmiany zachowania, to nieokrzesanie pewnie zostanie z nią do samego końca.
Nie wziął chyba do siebie jej komentarza, bardzo dobrze, nie było się bowiem czym przejmować. - Nie znoszę takich odpowiedzi, nie ma na to lekarstwa. Nie ma rzeczy niemożliwych, skąd wiesz, że ktoś go nie wymyśli? Zresztą gdybyś się trochę postarał, pewnie sam dałabyś radę, mieszasz tu te różne składniki, ziółka, chuje muje dzikie węże. - Omiotła jeszcze wzrokiem to miejsce. Była laikiem jeśli chodzi o tworzenie eliksirów, jednak jego miała za specjalistę w tej dziedzinie. Chyba lepiej nie mogło trafić z tą chorobą, w końcu sam mógł zacząć pracować nad lekarstwem.
Kiedy zajął miejsce na kanapie Gerry podciągnęła nogi do góry i usiadła po turecku. Odwróciła się tak, by siedzieć bokiem. Spoglądała na niego dłuższą chwilę, musiała zebrać myśli. Czuła, że znowu zasycha jej w gardle, gdyby mogła wlałaby w siebie całą zawartość karafki, czuła jednak, że to i tak by jej nie pomogło. Dała więc sobie z tym spokój. Musiała się pogodzić z tym, że to uczucie pragnienia będzie jej towarzyszyć przez najbliższe kilka godzin.
- Tak po prostu mogę, chcę. Nie udawaj, że się tym przejmujesz. - Zresztą nie widziała w tym nic złego, nie każdy musiał być bohaterem. Świat nie był czarno-biały i nie dzielił się jedynie na tych złych i dobrych, potrzebni byli tacy jak oni - szarzy, przynajmniej w ten sposób widziała go i siebie Yaxley.
Bo tak. Miała ochotę odpowiedzieć, nie sądziła jednak, że go ta odpowiedź usatysfakcjonuje. - Bohaterzy chyba nie robią takich rzeczy; nie mieszkają w melinach, nie ćpią po nocach, chociaż się nie znam, też nim nie jestem. - Przetarła dłonią oczy, przy okazji schowała za ucho niesforne kosmyki włosów, które zaczęły jej przeszkadzać, miała wrażenie, że za bardzo ją rozpraszają, nie mogła się skupić na niczym innym. Teraz była gotowa aby kontynuować rozmowę. - Chyba, że wiesz, czujesz, że jest inaczej, to zwracam honor. - Wróciła jeszcze do jego pytania.