Dobrze było mieć sąsiada, a nawet sąsiadkę, która rozumiała lokalne zwyczaje. I do takich właśnie osób należała Brenna, która wytłumaczyła mu "strategię" angielskich odwiedzin. Hjalmar musiał przyznać, że taki sposób odwiedzin był całkiem kreatywny, jednak czy aby na pewno konieczny? W końcu pochodził z dalekiej Islandii, gdzie ludzie musieli pokonywać dalekie trasy aby gdzieś dotrzeć. Kiedy ktoś docierał do twojego domostwa, nie było innej możliwości jak po prostu ugoszczenie takiego strapionego podróżnika. Tego wymagała po prostu tradycja.
Pokiwał głową aby potwierdzić, że zrozumiał odpowiedzieć dotyczącą cukru. Prawdę mówiąc ucieszył się - nie mieli cukru, ponieważ nie zdążyli go kupić. Zaproponował po prostu z przyzwyczajenia. Nadal nie odnajdywał się za dobrze w nowych realiach.
- Zdrowa konkurencja nie jest zła, czyż nie? Nikt ich przecież nie chce wygryźć z rynku - stwierdził, wsypując zielonej herbaty do dwóch białych kubków - Z całym szacunkiem do ich umiejętności oraz fachu... Ale nasza szkoła kowalstwa diametralnie się różni od waszej. Z wielką chęcią to udowodnimy - zapewnił ją. Nordgersim uważał, że tutejszym fachowcom brakowało swego rodzaju "duszy" w tym co robili. U nich ten zawód był przekazywany z pokolenia na pokolenie. Z dziada na ojca, a z ojca na syna. Tak jak to miało miejsce w przypadku jego rodziny, która od zarania dziejów trudziła się tym fachem.
- Trzeba poszerzać zakres swoich usług jeżeli chce się utrzymać na rynku - przyznał na jej słowa dotyczące ich szerokiej specjalizacji, a następnie wziął sobie jeden z pączków, które przyniosła. Na całe szczęście Dagur tego nie widział, bo mógłby go wydziedziczyć za czyn, którego się dopuścił - To zapraszam... - zaczął mówić, jednak nie skończył, ponieważ w jego buzi nastąpiła swego rodzaju euforia? Poczuł jakby ugryzł jakiś afrodyzjak lub inną ambrozję. To były bardzo dobre słodkości. Aż by się chciało powiedzieć, że palce lizać.
- Niezmiernie mnie cieszy ten fakt, że żyją jeszcze ludzie, którzy doceniają kunszt tej sztuki - uśmiechnął się na wieść o możliwym wyścigu. To była bardzo dobra wiadomość. Kilka zleceń na początek na pewno dobrze zrobiłoby ich warsztatowi. Renoma w końcu sama się tutaj nie zbuduje.
- W Londynie? - uniósł brwi z zainteresowaniem. Prawdę mówiąc to na to nie wpadł, ponieważ to nie on zajmował się takimi rzeczami. Do tej pory wszystkie tego typu akcje spadały na barki jego ojca, który był mistrzem tego cechu - To nie byłaby głupia myśl. A może jest jakieś miejsce na dobrą reklamę, które mogłabyś polecić? Sam nie bardzo jeszcze orientuje się w tym wszystkim - przyznał zgodnie z prawdą. Wizyta w tym wielkim mieście, lekko go przerażała. Do tej pory żył w najlepsze w ich małej osadzie, a jeden z większych ośrodków w jakim był to Durmstrang z którego się wywodził.
- Czy będziemy sprzedawać swoje wyroby mugolom? - powtórzył po Brennie, zalewając wrzątkiem herbaty - Wszystko zależy od sytuacji i decyzji mojego ojca. On tu decyduje o wszystkim. To jego warsztat - wyjaśnił, stawiając na blacie kubki z napojem by po chwili podstawić zydelek dla siebie - To prawda. Nie potrzebują za bardzo naszych usług. Jeżeli już coś potrzebują to bardzo rzadko i raczej małego. Jakiś mały drobiazg czy drobna naprawa - przyznał, wypuszczając ciężko powietrze, a następnie zasiadł na przeciwko niej.
- Specjalnie wybraliśmy Dolinę Godryka, aby nie wzbudzać zbytnio zainteresowania... Chociaż jak nam się to udało to widać - parsknął śmiechem - Cieszę się jednak, że zdecydowaliśmy się tutaj osiedlić. Tutaj wydaje się być spokojnie, a i ludzie się z czasem pewnie przyzwyczają do nas. Będziemy mogli kuć w najlepsze. Żyć nie umierać - przyznał. Tylko na tym im zależało, a ich nowy dom to oferował - z czego Hjalmar cieszył się niezmiernie.
- Jest ktoś z sąsiadów, kogo powinniśmy się obawiać? - uśmiechnął się. Wypadałoby dowiedzieć się co nieco o okolicy, a teraz miał ku temu bardzo dobrą okazję. Zwłaszcza, że jego rozmówczyni zdawała się być poinformowana o wszelkich niuansach z okolicy.