Bogactwo nie brało się znikąd. Geraldine nie należała do tych osób, które potrafiły siedzieć bezczynnie. Lubiła polowania, może nie brzmiało to dobrze, bo łączyło się to z zabijaniem, które dla większości było czymś nie do końca zrozumiałym, ale adrenalina którą wtedy odczuwała była silniejsza od wszystkiego innego. Coś musiała później robić z tymi zwierzętami, które udało jej się zabić. Nie będzie przecież ich przecież po prostu kolekcjonować. Sprzedaż zawsze była najlepszą opcją. Zresztą jej bogactwo nie brało się tylko z tego, że była takim świetnym handlarzem - pochodziła z rodziny, która miała pieniędzy jak lodu.
- Jasne. - Teraz miała powód, aby rozpocząć poszukiwania. Powinna sobie zrobić jakąś listę osób, które mogłyby jej pomóc. W głowie zaczęła ją już sobie układać, przez co zamilkła na moment i się nieco zamyśliła. Gio do niego musiała odezwać się jako pierwszego. Zrobi to, jak tylko wróci do domu.
Jakimś cudem udało mu się odpalić fajkę, chociaż było to wybitnie trudne, synchronizacja mimo wszystko wyszła. Gdy poczuła zapach dymu, mimowolnie się nim zaciągnęła - trochę bardziej niż bierny palacz. Jej uzależnienie dało o sobie znać, bo kiedy wróciła na swoją stronę kanapy zaczęła grzebać w kieszeniach w poszukiwaniu szlugów. Wyciągnęła pomiętą paczkę, położyła ją na kocu, sama zaś wsadziła jedną fajkę w usta. Powalczyła chwilę z zapalniczką, ręce jej się trzęsły, nie mogła zrozumieć dlaczego ma tyle problemu z taką prostą czynnością. Jakoś jej się jednak i tym razem udało. Zaciągnęła się dymem, przyjemnie drapał ją w gardło. Przymknęła na moment oczy, już miała zacząć wędrówkę w menadrach swojego umysłu, ale Mellvyn skutecznie przywrócił ją do rzeczywistości.
Tematy, które poruszali były ciężkie. Tym gorzej, kiedy nie mogła się na niczym skupić. Poczuła dziwny ciężar na żołądku. Dzieci do nakarmienia, prawa do wywalczenia, rewolucje do wygrania. Przecież nie byli w stanie pomóc im wszystkim, prawda? No bo niby jak.
- Ministerstwo ma problem z tym, żeby ogarnąć swój własny kurwidołek, jakim cudem mieliby się zainteresować czymś więcej? - Gardziła urzędnikami, uważała, że nie radzą sobie zupełnie z tym, co aktualnie działo się w świecie czarodziejów, wolała nawet nie myśleć, co by musiało się wydarzyć, żeby zainteresowali się losem całego świata.
- Rozumiem, że Cię to wkurwia, ale sam przecież nie zmienisz świata, nie ma szans, a to, że odpowiednia ilość osób się tym zainteresuje jest niemożliwe. - Nie, żeby chciała go zniechęcać, ale nie do końca wiedziała, co chciał zrobić.
Widziała, że dzieli się z nią coraz to głębszymi przemyśleniami. Szkoda, że były one tak okropnie negatywne, przez niego sama zaczęła odczuwać strach. - i co myślisz, że pierdolną tą swoją bombą ot tak? - Nie tak łatwo było dostać się do magicznych miejsc, przecież czarodzieje skutecznie ukrywali się przez lata. Jak pizdną gdzieś indziej, to trudno, ważne, że ich to miało nie dotyczyć. Może była egoistką, nie uważała jednak tego za wadę. Jeśli mugole chcą się sami siebie powybijać, co jej do tego? Zresztą analogicznie teraz sytuacja wyglądała w świecie magii, bo ktoś sobie wymyślił, że jest lepszy od innych.
Nie mogła oderwać wzroku od jego ręki, okropnie ją to wkurwiało jak się tak ciągle drapał. Dopaliła papierosa, przygasiła go w tej szklance, którą chwilę wcześniej postawiła na podłodze, wcześniej również popiół do niej wrzucała. Chciała się powstrzymać, jednak jej się nie udało. - Weź przestań. - Wyciągnęła rękę, aby złapać go za tą, którą tak intensywnie się drapał. - Nie mogę na to patrzeć, zaraz ohujeje. - Jeśli jej się udało złapać go za rękę, to przytrzymała ją jakby miało to sprawić, że więcej tego nie zrobi.
- Wydaje mi się, że każdy widzi dobro na swój sposób. To, co dla Ciebie może być dobrem dla mnie nie i na odwrót. Każdemu służy na swój sposób, nie wiem, jak to oceniać. Jasne, są jakieś wspólne, a raczej powinny być, wspólne cele. Ale ni chuja to nie przejdzie. Ci, którzy mają wszystko od zawsze nie oddadzą tego tak po prostu, żeby nagle na świecie zaistniała równość. Jest tak, że nie zawsze właściwe jest to, co właściwe, tylko to, co jest właściwe według tego, kto decyduje, a nie mamy wpływu na to kto decyduje. - Mówiła coraz szybciej, przy okazji mocniej zacieśniła uścisk na jego ręce, o ile nadal jej się nie wyrwał. Mogło robić się to coraz bardziej bolesne, oczywiście nie świadomie, za bardzo się wkręciła w te rozmowę.