Najwyraźniej jej posunięcie było nie najgorsze. Przestał sobie robić krzywdę, przynajmniej na razie. Musiała go wybić z rytmu i dobrze. Próbował coś powiedzieć, jednak szło mu to dosyć opornie. Nie mógł zebrać myśli. Obserwowała mężczyznę uważnie. Wtedy zaczął swoją fascynującą opowieść. Nie mrugnęła nawet raz. Nie miała pojęcia dlaczego chciał się tym z nią podzielić właśnie w tym momencie. - Mogłeś wyruchać jej ojca, pewnie bardziej by ją to zabolało. - Rzekła, jak gdyby nigdy nic. - W końcu wujek to prawie nie rodzina.
Nie udało jej się długo triumfować. Postanowił zgasić peta na swoim przedramieniu. Yaxley wtedy puściła jego rękę, pewnie pozostawiła na niej ślad, uścisk był dosyć mocny. Odsunęła się gwałtownie. - Teraz jebie spalenizną. - Skomentowała jeszcze, żeby nie było, że to zignorowała, jednak wygrał z nią. Przekroczył kolejną granicę. Geraldine nie potrafiła go rozgryźć, za cholerę i nawet jej się to podobało, była ciekawa do czego jeszcze się może posunąć.
- Tylko kim jesteśmy my. - Powiedziała cicho. Nie widziała tu jakoś tłumu ludzi, którzy byli gotowi rozpocząć rewolucję.
Zagryzła trochę zbyt mocno dolną wargę, przez co poczuła smak krwi w ustach. Nie do końca panowała nad swoimi zachowaniami. Odurzenie nie mijało. - Zaczęli, dobrze, ciekawe tylko jak skończą. - Zacząć można było wszystko, jednak liczyło się tylko to w jaki sposób doprowadzało się sprawę do końca. - Oczekujesz, że wstanę z Tobą teraz, pójdę im pomóc? Kurwa, to nie ma sensu. Dwie różdżki nic tu nie zadziałają, musiałbyś znaleźć wsparcie, a nie jest to najlepszy moment. Wiem, że to Cię bawi, ale ludzie zabijają się teraz przez to kazirodztwo. Może warto zacząć od tego, co jest tu i teraz, później myśleć dalej. - Wkurwiło ją to że tak lekko podchodził do sprawy konfliktu który toczył się na miejscu. Tutaj przecież też niewinni tracili życia, bez racjonalnego powodu. Czuła, że zaczyna ją nosić, wyciągnęła jeszcze jednego papierosa i go odpaliła, sięgnęła też po szklankę, do której miała zamiar znowu kiepować.