23.04.2023, 21:10 ✶
- Dawno - wymruczała Brenna, zerkając okiem na adres oraz datę wypisane na kopercie. Zoya tkwiła więc w lesie już od pół wieku. Nic dziwnego, że zachowywała się w ten sposób. Czy mogła być... świadoma? W chwilach, gdy była posągiem? Jeżeli tak, to byłoby cudem, gdyby nie pogrążyła się w kompletnym szaleństwie. - Ten mężczyzna może już nie żyć albo tam nie mieszkać... ale musimy to sprawdzić.
Uśmiechnęła się blado, kiedy kuzynka wycelowała różdżką w jej rękę. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że poraniła sobie kłykcie. Uniosła dłoń, spoglądając na zabrudzone zadrapania.
- Musiałam się zranić, kiedy ją goniłam - powiedziała gładko. - Nie znam nikogo, kto posługiwałby się cyrylicą.
Brenna opuściła rękę i pokręciła głową na pytanie o zabezpieczenie terenu.
- Nie mam takich uprawnień, a to wymagałoby run albo pieczęci. Mogłabym ustawić czary, ale one wygasną za jakiś czas - przyznała z oporami. To, że ta dziewczyna tu stała, rozwścieczało ją z jednej strony, a z drugiej łamało jej serce. - Zresztą przekazałam sprawę aurorom.
W teorii więc nie powinna nawet sama sprawdzać tego adresu, ale wszystko w niej rwało się do działania. Po prostu potem przekaże informacje osobom prowadzącym sprawę. Ot dostaną wskazówkę, może dzięki temu ją rozwiążą? Brennie zupełnie nie zależało na pochwałach za uporanie się z sytuacją - chciała, żeby dziewczyna, ta Zoya, była jeśli nie wolna od klątwy, to przynajmniej... pomszczona? Nie, nie umiała tego nazwać - przecież ten, który to zrobił, też mógł nie żyć.
- W porządku, jeśli tylko masz jakiś pomysł. Może w Bibliotece Maeve mogliby pomóc? Ja mam zamiar odprowadzić Delliana do sieci Fiuu i z Kotła przedostać się do magicznego Londynu, a potem iść pod ten adres... Dellian, rozumiem, że chcesz iść ze mną? Czy tylko odstawić cię pod kominek? - spytała, zwracając się do Ollivandera. Był ich klątwołamaczem, więc nie musiał mieszać się w takie sprawy i nie chciała go do tego zmuszać. Jeżeli jednak miał ochotę wybrać się z nią, to w chwili, w której wciągnęła go w coś takiego, nie zdawało się jej właściwym wykluczanie go siłą.
A nie zamierzała czekać. Chyba i ona oszalałaby, gdyby czegokolwiek zaniedbała: teraz, kiedy miała okazję bliżej przyjrzeć się Zoi, zobaczyć pełny obraz jej paniki.
Po tych słowach Brenna skierowała się przez las tą samą drogą, którą tu przyszli. Ku sieci Fiuu. Jeżeli Daniele miała zamiar szukać tłumacza, mogła od razu się teleportować, by potem szybciej do nich dołączyć.
Uśmiechnęła się blado, kiedy kuzynka wycelowała różdżką w jej rękę. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że poraniła sobie kłykcie. Uniosła dłoń, spoglądając na zabrudzone zadrapania.
- Musiałam się zranić, kiedy ją goniłam - powiedziała gładko. - Nie znam nikogo, kto posługiwałby się cyrylicą.
Brenna opuściła rękę i pokręciła głową na pytanie o zabezpieczenie terenu.
- Nie mam takich uprawnień, a to wymagałoby run albo pieczęci. Mogłabym ustawić czary, ale one wygasną za jakiś czas - przyznała z oporami. To, że ta dziewczyna tu stała, rozwścieczało ją z jednej strony, a z drugiej łamało jej serce. - Zresztą przekazałam sprawę aurorom.
W teorii więc nie powinna nawet sama sprawdzać tego adresu, ale wszystko w niej rwało się do działania. Po prostu potem przekaże informacje osobom prowadzącym sprawę. Ot dostaną wskazówkę, może dzięki temu ją rozwiążą? Brennie zupełnie nie zależało na pochwałach za uporanie się z sytuacją - chciała, żeby dziewczyna, ta Zoya, była jeśli nie wolna od klątwy, to przynajmniej... pomszczona? Nie, nie umiała tego nazwać - przecież ten, który to zrobił, też mógł nie żyć.
- W porządku, jeśli tylko masz jakiś pomysł. Może w Bibliotece Maeve mogliby pomóc? Ja mam zamiar odprowadzić Delliana do sieci Fiuu i z Kotła przedostać się do magicznego Londynu, a potem iść pod ten adres... Dellian, rozumiem, że chcesz iść ze mną? Czy tylko odstawić cię pod kominek? - spytała, zwracając się do Ollivandera. Był ich klątwołamaczem, więc nie musiał mieszać się w takie sprawy i nie chciała go do tego zmuszać. Jeżeli jednak miał ochotę wybrać się z nią, to w chwili, w której wciągnęła go w coś takiego, nie zdawało się jej właściwym wykluczanie go siłą.
A nie zamierzała czekać. Chyba i ona oszalałaby, gdyby czegokolwiek zaniedbała: teraz, kiedy miała okazję bliżej przyjrzeć się Zoi, zobaczyć pełny obraz jej paniki.
Po tych słowach Brenna skierowała się przez las tą samą drogą, którą tu przyszli. Ku sieci Fiuu. Jeżeli Daniele miała zamiar szukać tłumacza, mogła od razu się teleportować, by potem szybciej do nich dołączyć.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.