24.04.2023, 09:19 ✶
Gdy słuchał, jak Geraldine opisuje swoje uczucia, wręcz wykręcało mu flaki. To, co mówiła, było doskonałe i nie potrafił uwierzyć, że mógł po prostu trafić na kogoś takiego, tak nagle i przypadkiem. Za darmo. Coś musiało być nie tak. Czuł przemożny wstyd, jakby tracił coś bezpowrotnie
Ale patrzył na nią. Patrzył, jak wyciąga rękę do jego piersi oraz jak ją niepewnie cofa. Tak nie powinno być; uwierało go to, że ona się przy nim krępuje, tylko bardziej robiło mu się głupio. Zaczynał być zły na siebie, że próbował jej utrzeć nosa z tą wiedzą na temat dawkowania pazura. Dlaczego to zrobił? To było takie grane, sztuczne.
Oparł ręce na blacie (miał je rozstawione szeroko) i nachylił się nad nim tak, żeby łowczyni mogła patrzeć, jak mięśnie napinają się pod jego raną i jak ból błyszczy w jego oczach.
- Dawno nie spotkałem tak wysokiej laski. Pewnie, uhhh, dostawałaś dużo komplementów - pierdolił, co mu przyszło na myśl, mentalnie przygotowując się do wciągnięcia działki.
Ale stres i tak było po nim widać. Byle tylko haj go nie podbił.
Błądził myślami. Zastanawiał się, kiedy był dobry moment, żeby jej zapłacić.
- Dobra, kurwa, ty od razu po mnie. Natychmiast. Nie chcę być sam nafurany, jak ty trzeźwiejesz - zakomunikował, zwijając banknot w rurkę. Szkoda, że po prostu nie miał dwóch.
Kilka razy musiał przerywać, rozmasowywać nos i zmieniać dziurkę. Mocno łzawiły mu oczy, ale parł do przodu.
Zanim zdążył wciągnąć do końca, czuł już efekty. Wszystko było takie jaskrawe, aż rozmazane, i wszystko aż drżało, bo postrzegał rzeczywistość szybciej, niż płynął czas.
Czysta przyjemność wydusiła z niego westchnięcie a ból przestawał mieć znaczenie. Nie tyle, że go nie czuł, ale wydawał się mieć nad nim większą kontrolę. Mógł go zignorować, mógł się na nim koncentrować, decyzja należała do niego.
Jebaniutki miał tyle energii, jakby był w stanie zrobić wszystko. Jakby nie istniał problem, którego nie mógł rozwiązać. Gdyby się przyłożył, to pewnie mógłby nawet zmienić pierdolony ustrój Anglii. Ale teraz skupiał się na niej, na Geraldine. Musiał doprowadzić się dla niej do porządku.
Czekał jakieś piętnaście sekud od momentu, kiedy zaczęła wciągać. Do tego czasu musiało ją chociaż częściowo uderzyć.
- Miałaś rację. - Gdy mówił, wydawał się być z czegoś cholernie dumny. - Krzywdź mnie. Tego właśnie chcę.
Kurwa, ale ulga.
Ale patrzył na nią. Patrzył, jak wyciąga rękę do jego piersi oraz jak ją niepewnie cofa. Tak nie powinno być; uwierało go to, że ona się przy nim krępuje, tylko bardziej robiło mu się głupio. Zaczynał być zły na siebie, że próbował jej utrzeć nosa z tą wiedzą na temat dawkowania pazura. Dlaczego to zrobił? To było takie grane, sztuczne.
Oparł ręce na blacie (miał je rozstawione szeroko) i nachylił się nad nim tak, żeby łowczyni mogła patrzeć, jak mięśnie napinają się pod jego raną i jak ból błyszczy w jego oczach.
- Dawno nie spotkałem tak wysokiej laski. Pewnie, uhhh, dostawałaś dużo komplementów - pierdolił, co mu przyszło na myśl, mentalnie przygotowując się do wciągnięcia działki.
Ale stres i tak było po nim widać. Byle tylko haj go nie podbił.
Błądził myślami. Zastanawiał się, kiedy był dobry moment, żeby jej zapłacić.
- Dobra, kurwa, ty od razu po mnie. Natychmiast. Nie chcę być sam nafurany, jak ty trzeźwiejesz - zakomunikował, zwijając banknot w rurkę. Szkoda, że po prostu nie miał dwóch.
Kilka razy musiał przerywać, rozmasowywać nos i zmieniać dziurkę. Mocno łzawiły mu oczy, ale parł do przodu.
Zanim zdążył wciągnąć do końca, czuł już efekty. Wszystko było takie jaskrawe, aż rozmazane, i wszystko aż drżało, bo postrzegał rzeczywistość szybciej, niż płynął czas.
Czysta przyjemność wydusiła z niego westchnięcie a ból przestawał mieć znaczenie. Nie tyle, że go nie czuł, ale wydawał się mieć nad nim większą kontrolę. Mógł go zignorować, mógł się na nim koncentrować, decyzja należała do niego.
Jebaniutki miał tyle energii, jakby był w stanie zrobić wszystko. Jakby nie istniał problem, którego nie mógł rozwiązać. Gdyby się przyłożył, to pewnie mógłby nawet zmienić pierdolony ustrój Anglii. Ale teraz skupiał się na niej, na Geraldine. Musiał doprowadzić się dla niej do porządku.
Czekał jakieś piętnaście sekud od momentu, kiedy zaczęła wciągać. Do tego czasu musiało ją chociaż częściowo uderzyć.
- Miałaś rację. - Gdy mówił, wydawał się być z czegoś cholernie dumny. - Krzywdź mnie. Tego właśnie chcę.
Kurwa, ale ulga.