[wiosna, 1972] Beltane, po zmierzchu – Pelargonie – William & Perseus

Grimes milczał. Tylko odwrócił pełen poczucia winy wzrok, gdy Perseus zbliżył się do drzwi, chcąc je otworzyć by wydostać się do ogrodu. Drzwi pokrzyżowały jego plany, gdy tylko nacisnął na klamkę i ta nie ustąpiła. Uchylone wcześniej, niemal zapraszające do wejścia do środka, teraz pozostawały zamknięte jak na klucz. Ciągnięcie, pchanie, uderzanie w nie – nic nie dawało. Pozostawały kompletnie nieczułe na te zabiegi, jak zaklęte. Podobnie nieczułe były wszystkie okna. Mogli tu wejść, ale nie mogli wyjść.
Ghul zgarbił się mocniej, raczej nie ze strachu przed zbliżającą się śmiercią, ale z innego, dużo bardziej prozaicznego powodu, który zdążył już odkryć magipsychiatra.
- Byle szybko – odpowiedział na pytanie Williama. Lestrange miał całą kuchnię do dyspozycji, by znaleźć tam właściwe narzędzie: noże, pogrzebacz do pieca kończący się ostro hakiem, nawet niewielka siekiera (służąca do rąbania kawałków drewna na mniejsze, takie które lepiej nadawały się do palenia w piecu lub pod kocioł).
Grimes stał przy swojej ścianie nieruchomo, może czekając na śmierć a może czekając na awanturę, w którą mogło się właśnie przerodzić najnowsze odkrycie Perseusa.
I wtedy usłyszeli skrzypnięcie furtki. Dwie osoby zbliżały się do chaty, w której tkwili.

Koniec sesji

Odpiszecie już w kolejnej, zbiorczej sesji