[1969] Marsz Praw Charłaków || Erik & Brenna

No tak, mógł przewidzieć taki obrót spraw. W przeciwieństwie do jego metod działania Brennę faktycznie byłoby stać na to, aby przygotować sobie zawczasu środki umożliwiające zmianę planu A na plan B, C, D lub E, a w najgorszym razie skorzystania z wyjść awaryjnych w celu odzyskania kontroli nad szybko ulegającymi zmianie okolicznościami. Wśród ludzi krążyło pewne powiedzenie: zawsze licz na najlepsze, lecz bądź przygotowany na najgorsze.

Jakby się nad tym głębiej zastanowić, to rodzeństwo Longbottomów całkiem nieźle się w nie wpisywało, niosąc na swoich barkach po połowie jego treści. Erik bez względu na sytuacje zawsze brał pod uwagę, że scenariusz zgotowany przez los może doprowadzić do najbardziej pozytywnego rozwiązania sprawy, a jego siostra w tym czasie zbroiła się i przygotowywała na to, aby wyjść obronną ręką z sytuacji, gdy bóstwa i nie-bóstwa, postanowią zabawić się ich żywotami.

Erik odprowadził wzrokiem matkę z dzieckiem. Zniknęli w jednym ze wskazanych przez niego zaułków. Odczekał dłuższą chwilę, licząc do trzydziestu, chcąc upewnić się, że tuż po oddaleniu się z miejsca zdarzenia nie trafili na jakichś skłonnych do bitki czarodziejów. Nie zauważył ani usłyszał jednak niczego, co sugerowałoby, że posłanie ich w tamtym kierunku miało się okazać błędem.

Kiedy do jego uszu dotarł komunikat Brenny, zaczął strzelać oczami na boki, w jednej ręce ściskając miotłę, a w drugiej różdżkę, jakby był gotowy w każdej chwili ruszyć do akcji. Wziął jednak głęboki oddech, wiedząc, że nie było sensu rzucać się w sam środek tłumu, bez, chociaż rozejrzenia się parę razy w jedną czy drugą stroną. Oby tam na przodzie szło im dobrze, pomyślał.

— Na razie tak! — odkrzyknął automatycznie, gdy siostra teleportowała się tuż obok niego. Spojrzenie jego zielonych oczu zostało przyciągnięte przez ciskane w powietrze krwistoczerwone magiczne wstęgi zaklęć. Wezwanie na pomoc? Wymiana ognia? Próba ataku w stronę protestujących? Ciężko było stwierdzić. Równie dobrze mogło chodzić o wszystkie trzy opcje. Wbrew pozorom nie wszyscy musieli się stosować do komunikatów panny Longbottom.

Nie zdążył naradzić się z Brenną, a już na pewno nie zamierzał rzucać się pod prąd napierającego w stronę tyłów protestu tłumu. Już raz został prawie zadeptany i chociaż nie urągało to zbytnio jego godności w obecnej sytuacji, tak nie był to efektywny sposób przemieszczania się. No dalej, spisz się, to załatwię ci lakierowanie i może jakąś odnowę w zakładzie miotlarskim, pomyślał, wskakując na miotłę i ponownie szybując nad tłumem.

Starał się wyłapać, z którego zakątka ulicy wystrzelono szkarłatne iskry. Wodził wzrokiem po ludziach, licząc, że dostrzeże jakieś oznaki tego, że ktoś potrzebuje pilnej pomocy. Obniżył nieco pułap lotu.