[04/1972] "Na tym polega odpowiedzialność" - Mellvyn & Geraldine

Nie był pewien, czy faktycznie usłyszał to w jej głosie, czy tylko wydawało mu się, ale poczuł z jej strony coś niepokojącego. Chwilę patrzył na nią, uważnie przyglądał się jej mimice i kontemplował wspomnienia z ostatnich paru minut. Miał wrażenie, że coś ją w nim odrzucało. Nie mógł udawać, że nie prezentował się teraz skrajnie źle. Dobrze przynajmniej, że wciągał, a nie chlał, bo pewnie by musiała patrzeć, jak się obrzyguje.
Puścił jej dłoń, potarł swoimi. Sprawdzał, czy nie są wilgotne od potu, ale nie były. Były tylko upiornie zimne. Nieprzyjemne.
- W tym momencie to pójść się gdzieś umyć. Ale nie mogę iść do ojca w takim stanie - mówił, rozglądając się po zajętym syfem pokoju i unikając jej wzroku. - Ojciec nie może nic wiedzieć. Moja cała rodzina.

Kurwa mać, byle jego brata ta choroba ominęła. Już i tak był ślepy. To byłoby po prostu okrutne. Łzy znowu stanęły mu w oczach, ale tym razem udało mu się utrzymać fason i się nie poryczeć. Zazgrzytał zębami.
- Później? Nie wiem. Na pewno nie chcę iść do Lecznicy Dusz - kontynuował, bo wiedział, że chodziło jej o coś innego, niż najbliższe plany.

Chyba sprawdzała, czy w ogóle chce się leczyć, żeby ocenić, na ile jest sens próbować mu pomóc. Stres ścisnął mu żołądek.
- Dziękuję. Przepraszam. Nie wiem, co się teraz robi. A-ale zjedzenie czegoś. Na początek. To też dobry pomysł. Nie jadłaś od chuj wie kiedy, ja jeszcze dłużej.