Miał nadzieję, że instrukcje pozostawione Pandorze były wystarczająco jasne i da radę dotrzeć na wskazane miejsce. Sam miał jednak jeszcze jedną sprawę do załatwienia zanim z czystym sumieniem wyruszy w kierunku fiordów aby dalej cieszyć się Lithą. Większość par za niedługo wyruszy na poszukiwania legendarnego kwiatu paproci. A to wszystko tylko po to aby tradycji stało się za dość. Zresztą czy można było się dziwić tym wszystkim zakochanym? W końcu odnalezienie tej rośliny to było coś prestiżowego oraz dobrze odbieranego w społeczeństwie. A dla Hjalmara kolejny zabobon w który nie do końca wierzył.
Nordgersim widział swoją ofiarę. W końcu obserwował ją już od dłuższego czasu. Nie miał prawa mu teraz zwiać - był na wyciągnięcie ręki, dlatego chłopak sprawnym krokiem udał się w jego kierunku. Po kilkunastu krokach zniknął w tłumie ludzie, a sam Islandczyk kręcił swoim karkiem aby go rozgrzać - musiał być gotowy na wszystko w tym momencie.
Cała sprawa została załatwiona bardzo szybko, tym bardziej, że druga osoba się tego po prostu spodziewała. Nie mogło być zresztą inaczej skoro tamten już na niego oczekiwał. Na całe szczęście wszystko szło załatwić w cztery oczy, korzystając przy tym ze sprawdzonych metod.
Po krótkiej rozłące odnalazł ponownie Pandorę. Hjalmara nie było może maksymalnie z 10 minut, jeżeli nie nawet krócej - Mam nadzieję, że nie nudziłaś się zbytnio - zapytał, wyłaniając się zza skały rozmasowując sobie pięść. Kiedy podszedł bliżej złapał w dłoń kamionkę, którą następnie potrząsł - Weźmiemy jeszcze jeden na zapas? W mojej nie zostało więcej niż połowa - stwierdził biorąc łyk trunku. Był spragniony po tych całych tańcach - No chyba, że masz ochotę na coś innego. Gorzałkę jakąś albo wódkę... - dodał przyglądając się oferowanym tutaj alkoholom. Może powinni ze sobą wziąć po prostu beczułkę piwa? To też nie było tak naprawdę złe rozwiązanie.
- Ostrzegam, że przeprawa na fiordy nie będzie za prosta. Trochę się trzeba będzie nagimnastykować. Może nawet wykonać jakiś skok? - przyznał. Chciał jej pokazać najlepsze miejsce jakie było w tym momencie na wyciągnięcie ręki. I tak, była możliwość aby tam dotrzeć bez zbędnego wysiłku ale Hjalmar był charakterny i chciał ją trochę ukarać za te całe tańce i podważanie jego umiejętności wspinaczki. Kiedy będą wracali z punktu widokowego, wybiorą tę cywilizowaną drogę bo Pandora pewnie będzie już tam zmęczona jak po śnieżnej wyprawie.
W tym momencie zaczął podważać słuszność ich wyprawy na te całe fiordy. Wszak ubiór Prewettówny nie wskazywał aby była w jakimkolwiek stopniu gotowa na taką podróż - tym bardziej, że Nordgersim miał zamiar wybrać tę trudniejszą drogę. Jej sukienka i sandałki nadawały się idealnie na Lithę i festyn z jej okazji. Ale tylko głupiec i prawdziwy ignorant by nie stwierdził, że na wspinaczkę to jej strój się nie nadaje w ogóle. Z drugiej strony jak tak bardzo chciała, to kim on był aby jej się przeciwstawić? Była dorosła, więc mogła decydować o samej sobie. W najgorszym przypadku połamie sobie nogę i będzie miała nauczkę na całe życie.
- Tak mnie teraz naszło... Nie boisz się iść w tym? - wskazał na obuwie Pandory. Jedna źle postawiona stopa i kostka byłaby skręcona w ułamku sekundy. W tej sytuacji Hjalmar miałby tylko dwie możliwości. Pierwsza - pozbycie się problemu czyli Prewettówny poprzez wrzucenie jej do oceanu. Druga - przyniesienie jej z powrotem do osady aby ktoś mógł się nią tam zająć. I o ile, ta z szybką nauką pływania była bardzo ekscytująca, tak Dagur by go chyba zabił jakby dowiedział się jak potraktował damę.
Zaczął się gładzić po brodzie, próbując wymyślić co mogliby zrobić w tej sytuacji. Nawet jeżeli miałby jej pożyczyć jakieś swoje buty to Pandora by w nich po prostu utonęła. To też nie było rozwiązaniach problemu, który teraz ich trapił. Chociaż czy to był prawdziwy problem? Jeszcze kilka łyków alkoholu, a odejdzie on w zapomnienie. Nordgersim nie wiedział co prawda jak będzie zachowywała się dziewczyna po większej dawce trunku, ale Hjalmarowi odpalała się wtedy nieśmiertelność podczas której był w stanie zrobić niemal wszystko.