Pandora była jak te dzieci, więc wcale nie było dziwnym, że tak dobrze się z nimi dogadywała. Było to na swój sposób ciekawym zjawiskiem - Nie dziwie się. Spójrz tylko na niego, chłop jak dąb będzie, od razu widać na pierwszy rzut oka. Będzie się takimi kiedyś pewnie zajmował - przyznał przyglądając się otwartej stronie. Dojrzał też tę dziewczynkę, która zaplatała warkocza. Też tak potrafię W końcu sam też nosił "kitę" - A ja? - wystawił dłoń w kierunku dzieciaków po swoją część nagrody - Proszę się tutaj z wujkiem podzielić ino roz - ruszył kilka razy palcami w swoim kierunku aby je zachęcić, jednak bezskutecznie. Widząc i słysząc, że Prewettówna pozwoliła im zatrzymać swoją książkę, zerwał się w ich kierunku jakby był jakimś zwierzęciem - Roooargh! - wydał z siebie, a następnie zatrzymał się po kilkunastu krokach, obserwując jak dzieci ze śmiechem uciekają.
Powrócił do swojej towarzyszki, szczęśliwy z tego co dokonał. W końcu to dzieci nie chciały z nim współpracować. Hjalmar chciał tylko otrzymać swoją część - swego rodzaju należyty podatek. Podał dziewczynie kamionkę, z której pociągnęła całkiem solidny łyk. No proszę. Jeszcze trochę i wyjdziesz na ludzi... Uśmiechnął się, a moment później poczuł dotyk jej dłoni - Umm.. Nic takiego. Nie pierwszy i nie ostatni raz - przyznał. Prawdę mówiąc to i tak była jedna z łagodniejszych ran jakich się kiedykolwiek dorobił w swoim całym życiu.
- Dobra. To coś wybiorę - odparł. Miodu mu już wystarczyło wszak na dłuższą metę był jednak za słodki. Piwo też odpadało bo miało mniejszy woltaż niż ten dobry trójniaczek, a jak wiadomo nie należało schodzić z procentami w dół. Wybór więc pozostawał jeden - gorzałka. I na to też postawi jako trunek na zwieńczenie wieczoru - po nim i tak już raczej nie będą w stanie żyć.
- Ah tak? - zapytał z uniesionym uśmieszkiem na twarzy wpatrując się w jej oczy z góry. Ten jego wyraz twarzy świadczył o jego niedowierzaniu w jej słowa. Mogła być twarda, jak najbardziej, nie zaprzeczał tego ale do tej pory to raczej pozwala Hjalmarowi przejmować prowadzenie w kwestiach "twardości". Inną kwestią był fakt czy kobieta musiała udowadniać wszystkim wokół, że jest twarda? To raczej było zadanie dla tych wszystkich 'samców alfa', którzy poczuwali się do prężenia swoich mięśni i dominowaniu nad resztą męskich osobników.
- Są wszędzie. Na wschodzie, zachodzie, północy i południu - przyznał - Zawsze się jakieś znajdą. Pytanie tylko ile ktoś ma czasu aby do nich dotrzeć. Ale masz rację. Punkt dla Ciebie. Będziemy szli do tych na wschodzie jako, że są najbliżej - dodał. Specjalnie wybrał właśnie ten kierunek, ponieważ wiedział, że droga tam jest nieco trudniejsza niż na inne fiordy. Chociaż skoro Pandora zgadła lub wiedziała o tym w którym kierunku będą się udawać, nie znaczyło, że miała też pojęcie o trudności tej trasy? To sprawiło, że przyjrzał się jej badawczo, mrużąc lekko oczu aby spróbować wyczytać z twarzy ile informacji o tej kwestii wie.
- Poradzisz sobie przecież bez transmutacji twardzielu - dosypał jej trochę do pieca. Nie mógł się powstrzymać przed skomentowaniem tego przy użyciu małej zaczepki. W końcu teraz była jego część Lithy i on mógł sobie pozwolić na takie zagrywki.
Zgarnął za pazuchę butelkę gorzałki oraz małą kamionkę trójniaczka, co by Pandora też miała coś do picia. Wszak wątpił, że będzie zainteresowana wysokoprocentowym alkoholem, który mógłby ją sprzątnąć z planszy na resztę wieczoru. Jego towarzyszka zaś też nie zamierzała stać i się przyglądać jego dywagacjom na temat trunków, ponieważ ruszyła do stanowiska obok aby zgarnąć jakieś przekąski, co nie umknęło Hjalmarowi. Wygląda na to, że będziemy robić piknik...
- Gorzołę i trochę miodu dla... - zaczął ale nie skończył. Chociaż domyślenie się tego co chciał dopowiedzieć, nie stanowiło za dużego problemu - Um... Ruszajmy no bo nas noc zastanie zanim dojdziemy tam - dodał szybko i wyrwał się przodem, kierując się we wschodnim kierunku tak jak zostało wcześniej ustalone.
Z każdym kolejnym krokiem, osada i główny festyn zostawał za nimi. Szli w miarę utwardzoną ścieżką, która prowadziła w stronę oceanu. Minęli po drodze też kilka par czy grupek czarodziejów, którzy również mieli taki sam lub podobny pomysł co oni sami - Tu musimy zboczyć z drogi - powiedział wskazując na wąską udeptaną ścieżkę, która odchodziła w bok, a lata świetności miała dawno za sobą i wyglądała jakby była znana tylko najstarszym mieszkańcom okolicy lub osobom, które zostały wtajemniczone w tę sztukę. Jak powiedział tak też zrobił i zszedł pierwszy na tą gorszą drogę. Tutaj w porównaniu z tym co było jeszcze kilkaset metrów temu, można było zauważyć pierwsze wrzosy, które rosły sobie swoim życiem. To pewnie stąd ta staruszka miała te wrzosy...
Przeszli kilka kolejnych kilometrów między wrzosami jako, że ścieżka (chociaż ciężko było ją tak nazwać) już dawno temu się skończyła. W tym czasie, Hjalmar postanowił urozmaicić ich podróż kilkoma historiami z Durmstrangu opowiadając o tym jak to nagabywał Dagurowi pełno problemów swoim zachowaniem w szkole.
- Uwaga - powiedział wystawiając rękę przed Pandorę aby ta przypadkiem nie wpadła do rzeki, która przecinała im drogę w kierunku oceanu - Proponuję, że przeskoczę pierwszy, a w razie czego będę starał się Ciebie łapać - zaproponował, a po chwili wskazał na kilka kamyków pomiędzy wartkim strumieniem - Przeskoczenie po nich może być dużo prostsze, niż na jednego susa - zauważył i cofnął się kilka kroków aby wziąć rozpęd - No to lecę. Trzymaj kciuki - poprosił, rozpędzając się i próbując swojego szczęścia w skoku w dal.
Akcja nieudana
Rzut na aktywność fizyczną aby spróbować jednym skokiem przeskoczyć całą rzęke