06.05.2023, 04:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2023, 08:04 przez Mellvyn Ollivander.)
Dłuższą chwilę poświęcił obserwowaniu, jak paliła. Chodziło o jej dłonie, o ruchy jej palców, były delikatne i precyzyjne. Nie chciał nic mówić, wolał patrzeć, jak od niechcenia muska wargami filtr i jak wydycha wijące się kłęby dymu. Miał wrażenie, że powietrze od tego fizycznie gęstnieje, że staje ciepłe i ciężkie. W obecnym stanie bardzo mu odpowiadało i ciepłe, i ciężkie, i delikatne. Uh, dotyk jej palców...
Przesunął rękę w górę jej uda. Ale nie pytał o nic więcej; cieszył się chwilą.
Z początku był przekonany, że jego organizm zwyczajnie szukał zastępstwa dla kreski, jednak szybko zauważył, że przecież coś takiego nie miałoby sensu. Był absolutnie pewny, że nawet gdyby przeszli teraz do rzeczy, to czułby frustrację, nie przyjemność, bo by mu zwyczajnie nie stanął. Bo czuł się źle. Czuł się skrajnie źle. Aż coś w nim pękało.
I... pękło? Tak, to chyba się działo, chyba się złamał. Od kilku godzin czuł coś dziwnego i to właśnie teraz zaczynało wynurzać się na powierzchnię. Wynurzało się powoli, metodycznie, ale ludzkiemu oku i tak umykał moment, gdy ostatecznie przerwało taflę wody.
Zaczynało mu być... całkiem przyjemnie. Pozytywnie. Chciał czegoś, chciał wielu rzeczy. Ale nie chciał po prostu osiągać celów, chciał na to pracować. Konkretnie o to mu chodziło.
I o seks. Naprawdę chciał się ruchać, to mu się nie wydawało. Jeszcze nie był pewien, co zamierza z tym zrobić, ale czuł ulgę, że jednak nie potrzebował do tego prochu, ani whisky.
Czuł też zadowolenie z siebie, bo może to właśnie jest jego naturalny stan? Że gdyby nie ćpał, gdyby nie miał w kółko zjazdów, to może właśnie tak by się czuł? Może udało mu się wygrać?
Patrzył na nią dłużej. W zachwycie. Musiała dostrzec w nim jakąś różnicę. W oczach, na twarzy, w postawie, w samym oddechu. Wydawał się... szczęśliwy?
- Ah, widziałem widłorogi w Serbii. Na Fruškiej gorze. Ale my ich nie zabijaliśmy, tylko je dokarmaliśmy. Mieliśmy takich, uhh, magizoologów, którzy je wtedy łapali, znakowali i później mapowali, jak latają. Jak polują. Gdzie budują gniazda i wychowują młode... - mówił spokojnie, stopniowo coraz mocniej zwracając się w jej kierunku. - Ale nie, nie-nie. Nie ten temat, później ci opowiem. Czuję, że się irytujesz. Czekaniem.
Zgrzyt przesuwanego krzesła - wstał. Rozejrzał się po kuchni, w której wciąż panował niemal doskonały porządek, z wyjątkiem ukrytego pod zlewem kosza pełnego opakowań po wszystkim żarciu na wynos, które dotąd zamówili. Złapał za oparcie jej krzesła, napierał na nie swoim ciężarem.
- Ale rozumiem. Wszystko rozumiem. Myślę, że dobrze ci pójdzie. Będę... czekał na ciebie - mówił coraz szybciej, ale ostatnie zdanie i tak wykrztusił z trudem. Nie patrzył też teraz na Geraldine, patrzył na kuchenkę gazową i jej palniki. - To nie jest dziwne, nie? Mam wrażenie, że jest. Że to za dużo. Ale znowu, to prawda po prostu.
Czuła, że dalej nie powiedział jej o tym, o czym na początku zamierzał, ale nie wydawał się kluczyć wokół tematu celowo. Wyglądało, jakby całkiem szczerze rozpierzchły mu się myśli.
Przesunął rękę w górę jej uda. Ale nie pytał o nic więcej; cieszył się chwilą.
Z początku był przekonany, że jego organizm zwyczajnie szukał zastępstwa dla kreski, jednak szybko zauważył, że przecież coś takiego nie miałoby sensu. Był absolutnie pewny, że nawet gdyby przeszli teraz do rzeczy, to czułby frustrację, nie przyjemność, bo by mu zwyczajnie nie stanął. Bo czuł się źle. Czuł się skrajnie źle. Aż coś w nim pękało.
I... pękło? Tak, to chyba się działo, chyba się złamał. Od kilku godzin czuł coś dziwnego i to właśnie teraz zaczynało wynurzać się na powierzchnię. Wynurzało się powoli, metodycznie, ale ludzkiemu oku i tak umykał moment, gdy ostatecznie przerwało taflę wody.
Zaczynało mu być... całkiem przyjemnie. Pozytywnie. Chciał czegoś, chciał wielu rzeczy. Ale nie chciał po prostu osiągać celów, chciał na to pracować. Konkretnie o to mu chodziło.
I o seks. Naprawdę chciał się ruchać, to mu się nie wydawało. Jeszcze nie był pewien, co zamierza z tym zrobić, ale czuł ulgę, że jednak nie potrzebował do tego prochu, ani whisky.
Czuł też zadowolenie z siebie, bo może to właśnie jest jego naturalny stan? Że gdyby nie ćpał, gdyby nie miał w kółko zjazdów, to może właśnie tak by się czuł? Może udało mu się wygrać?
Patrzył na nią dłużej. W zachwycie. Musiała dostrzec w nim jakąś różnicę. W oczach, na twarzy, w postawie, w samym oddechu. Wydawał się... szczęśliwy?
- Ah, widziałem widłorogi w Serbii. Na Fruškiej gorze. Ale my ich nie zabijaliśmy, tylko je dokarmaliśmy. Mieliśmy takich, uhh, magizoologów, którzy je wtedy łapali, znakowali i później mapowali, jak latają. Jak polują. Gdzie budują gniazda i wychowują młode... - mówił spokojnie, stopniowo coraz mocniej zwracając się w jej kierunku. - Ale nie, nie-nie. Nie ten temat, później ci opowiem. Czuję, że się irytujesz. Czekaniem.
Zgrzyt przesuwanego krzesła - wstał. Rozejrzał się po kuchni, w której wciąż panował niemal doskonały porządek, z wyjątkiem ukrytego pod zlewem kosza pełnego opakowań po wszystkim żarciu na wynos, które dotąd zamówili. Złapał za oparcie jej krzesła, napierał na nie swoim ciężarem.
- Ale rozumiem. Wszystko rozumiem. Myślę, że dobrze ci pójdzie. Będę... czekał na ciebie - mówił coraz szybciej, ale ostatnie zdanie i tak wykrztusił z trudem. Nie patrzył też teraz na Geraldine, patrzył na kuchenkę gazową i jej palniki. - To nie jest dziwne, nie? Mam wrażenie, że jest. Że to za dużo. Ale znowu, to prawda po prostu.
Czuła, że dalej nie powiedział jej o tym, o czym na początku zamierzał, ale nie wydawał się kluczyć wokół tematu celowo. Wyglądało, jakby całkiem szczerze rozpierzchły mu się myśli.