Zaskoczyło go to, że Geraldine niemal od razu zauważyła, że był tego dnia nieco inny niż zazwyczaj. Przeczesał niespiesznie włosy, jednak szybko zaprzestał, zauważając, że podświadomie zaczął szukać wymówki, która wyjaśniłaby tę zmianę w wyglądzie. Nie było sensu męczyć umysłu i próbować sformułować coś, co brzmiałoby chociaż trochę przekonywająco. To nie tak, że była to wielka tajemnica. Dużo się wydarzyło w ostatnich dniach. Odbiło się to na nim, zwłaszcza w kwestii wolnego czasu i relaksu. Uśmiechnął się z nadzieją, gdy słowo to rozbrzmiało w jego głowie. Tak, zdecydowanie zasługiwał na dłuższą chwilę odpoczynku.
— Tak, nic mi nie jest — przyznał, wyginając usta w krzywym uśmiechem. Rozluźnił ramiona, opierając plecy o twarde oparcie drewnianej ławki. — Po prostu potrzebuję więcej snu. Trochę więcej snu. Niestety, coś mam wrażenie, że zbyt szybko nie znajdę na niego czasu.
Poniekąd ucieszył się, że interesowała się tym, co u niego słychać i zwracała uwagę na szczegóły, jednak tym razem nieco go to zmartwiło. Skoro wyglądał na zmęczonego, a może nawet styranego życiem, to pewnie inni też mogliby to zauważyć. Choćby kelnerki, które zerkały przelotnie w ich stronę, przeskakując wzrokiem między jednym stolikiem a drugim, licząc, ile mają wolnych miejsc w lokalu i gdzie jeszcze powinny donieść jakiś trunek. Korzystając z okazji, Longbottom zamówił swój napitek, jednak i on wstrzymał się od przekąsek.
— Raczej nie podczas spotkań ze mną — sarknął z rozbawieniem. Komentarz Yaxley rozbudził w nim dodatkowe pokłady pozytywności. Przecież nie da się zapędzić w róg przy pierwszej okazji, prawda? Musiał jej jakoś odpowiedzieć, a przyznanie jej racji lub próba objaśnienia komplementu to byłoby za mało, jak na niego. — Chociaż jestem pewny, że na co dzień uświetniasz swoim poczuciem stylu i elegancją towarzystwo innych. Mogę ci znaleźć kontakt do dobrego krawca w mieście.
Zatrzymał na dłużej spojrzenie na jej twarzy, gdy czarownica od razu przeszła do rzeczy. Strzelił oczami na boki, jakby nagle bał się skonfrontować z jej spojrzeniem. Przecież to nie tak miało wyglądać. Mieli najpierw się przywitać, chwilę porozmawiać, coś zjeść, potem miał przekierować temat dyskusji na jej pracę i subtelnie zaproponować współpracę. Pokręcił ledwo zauważalnie głową. Geraldine nie grała według scenariusza. Sporo usunęła i dużo dała od siebie.
— A czemu miałoby być coś nie tak? Po prostu mam gorszy dzień — wymruczał, chociaż sam ton głosu wskazywał na to, że bardziej się droczy lub próbuje zachęcić ją do tego, aby pociągnęła go za język. — Po prostu miałem pewne plany, które teraz muszę przyspieszyć i nieco zmienić i chciałem cię w nich uwzględnić, ale nie wiem, czy to dobry pomysł... Na pewno masz napięte terminy i mnóstwo zleceń...
Zamilkł momentalnie, gdy wróciła do nich kelnerka z butelką ognistej i dwoma, nieco niedomytymi, szklankami do whiskey z grawerem lokalu. Erik skrzywił się na widok zabrudzeń i sięgnął po serwetkę. Trzeba było ją zaprosić do restauracji. Albo na polowanie, pomyślał, próbując doczyścić szkło, zanim rozleją w nim alkohol.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞