Pokiwał głową z kwaśną miną. To stwierdzenie z każdym kolejnym dniem zdawało się coraz bardziej prawdopodobne. I tak radził sobie lepiej od Brenny, która jego zdaniem się przepracowywała i jeszcze szukała kłopotów na własną rękę. Wystarczyło sobie przypomnieć ich wypad nad jezioro! Prawie tam umarła, bo jakieś straszydło ją wciągnęło pod wodę, a ona dalej była zacietrzewiona na punkcie tego, że należy tę sprawę doprowadzić do końca. Skaranie z nią.
— Nie szyje tylko dla mnie. Jestem całkiem pewny, że Malfoyowie i Lestrangowie też się tam zaopatrują — rzucił. W sumie odezwanie się do Elliotta w tej kwestii nie było takim złym pomysłem. Chociaż sięgnięcie po ludzi, do których na co dzień chodziła arystokracja, na pewno mocno odbiłoby się na kieszeni. Bez względu na to, czy Longbottomów, czy Yaxleyów. — Poza tym, ja też się zjawiam na naszych spotkaniach, jak mnie gdzieś zapraszasz!
Wydął dolną wargę. Oboje mieli w tej kwestii rację. Nie ignorowali swoich listów i pomimo tego, że czasy szkoły już dawno zostawili nad sobą, tak dalej dbali o to, żeby mieć ze sobą kontakt. Wprawdzie ich spotkania rzadko kiedy sprowadzały się do prowadzenia długich, filozoficznych rozmów, a częściej polegały na sprawdzaniu postępów z magicznych i niemagicznych dziedzin walki, tak... Chyba po prostu w ten sposób okazywali sobie to, że są sobie na pewnym poziomie całkiem bliscy.
— Liczę, że to spotkanie poprawi mi ten humor — odbił.
Uśmiechnął się pod nosem.
— Ekhm, a więc tak, zacznijmy od podstaw. — Wyprostował się nieco, chcąc w ten sposób nadać rozmowie bardziej oficjalny wyraz. — Jak może wiesz, u mnie w domu ostatnio przybyło sporo ludzi. Rodzina się sprowadziła, adoptowaliśmy dużą liczbę zwierząt i teraz potrzebujemy zapasów. Sporej ilości zapasów. Przede wszystkim pochodzenia zwierzęcego. Takich, które moglibyśmy wykorzystać przy lokalnej produkcji eliksirów lub wytwórstwie. — Ułożył dłonie w piramidkę, obijając o siebie nawzajem palce dłoni. — Nie podoba mi się pomysł dodatkowego opłacania pośredników lub sprowadzania hurtowych ilości z drugiego końca kraju. Potrzebuję kogoś, kto będzie w stanie zapewnić stały dopływ określonych materiałów. Często niestandardowych.
Nawet w ustach Erika brzmiało to nieco podejrzanie. Mimo to starał się zabarwić swoją propozycję drobinkami szczerości. Geraldine była na ich przyjęciu charytatywnym. Widziała, że ostatnio w posiadłości kręciło się dużo więcej jego krewniaków niż zazwyczaj. Ba, pewnie nawet wiedziała, że Thomas dalej u nich pomieszkiwał. A biorąc pod uwagę wydarzenia ostatnich miesięcy, chęć przygotowania się na „gorsze czasy” nie wydawała się znowuż taka dziwna. Lepiej było nie polegać na oficjalnych dostawcach. Wystarczył mały kryzys, a ceny mogły z miejsca poszybować w górę. Czy przezorność to wystarczająca wymówka, aby uśpić czujność Yaxley, dopóki nie sprawdzą, czy można ją wprowadzić na wyższy poziom wtajemniczenia?
— Wiesz, jak jest teraz na ulicach. Lepiej mieć własne zapasy składników pod ręką na wypadek, gdyby coś się odwaliło i padły łańcuchy dostaw — skrzywił się. — Poza tym latanie co chwilę do szpitala czy apteki po wypisy medykamentów... Wystarcz mi, że ostatnio pół dnia spędziłem w kolejce, tylko po to, żeby się naświetlić. — Wywrócił wymownie oczami. — Oczywiście, jeśli zgodzisz się na współpracę, możesz liczyć na konkretny zarobek. Nie oczekuję, że zrobisz to po znajomości. Bądź co bądź, zapewniasz towar o wysokiej wartości.
Szczerze wątpił, aby w ogólnym rozrachunku za składniki zapłacił ktoś inny, niż jego rodzina. W końcu udało mu się wyczyścić szkło do akceptowalnego poziomu i wlał do obu szklaneczek nieco whiskey. Podsunął Ger jej porcję, a swoją podniósł w górę, gotów w każdej chwili wznieść toast.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞