[04/1972] Modliszki - Mellvyn & Geraldine

Wyglądała na taką szczęśliwą, że wyrażał zainteresowanie jej pasją, że aż zaczynał się zastanawiać, czy na pewno była świadoma tego, że jego fascynacja miała całkiem znaczący element seksualny. Ale znowu - o jednym i o drugim rozmawiali niemal jednocześnie, musiała przecież skojarzyć. Może potraktowała to tak naturalnie i bezceremonialnie właśnie dlatego, że sama odczuwała to w podobny sposób?
Gdy zapytała go, czy chciałby się z nią wybrać na łowy, wpierw entuzjastycznie kiwnął głową a dopiero później pomyślał o tym, czy faktycznie wybierać się z nią powinien. Co jak co, ale jego doświadczenie z bestiami opierało się raczej na pokojowych zajęciach.
- No jasne, możesz mnie zabrać. Zapolujemy. - Jego zdrowy rozsądek już dawno przegrał z wesołym pobudzeniem.

Gdy klepnęła go w udo, aż podskoczył. To była zbyt ostra reakcja jak na bodziec tego typu, mógł nią wybić ją z rytmu. Zamilknął później na parę sekund z pustym wyrazem twarzy i znowu się uśmiechnął.
- Czy znasz... rodzinę Chang? Matronę i córki. - Znała ją na pewno, cały Nokturn je znał, chociaż palarnię miały w Podziemiach, w najgorszej dziurze. - Za chuja nie robiłyby interesów z ćpunem. Ale ja teraz jestem... - Postukał pięścią w pierś. - Trzeźwy!
Zaśmiał się, wyciągając rękę po jej dłoń. W jego beztroskich oczach widać było cień stresu.