09.05.2023, 23:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.05.2023, 23:15 przez Norvel Twonk.)
Zaklęcie Martina nie zadziałało, ale też kolce, które wyrastały wprost z wieńca założonego na głowę Grimesowi nie rosły w nieskończoność. Zamarły w momencie, gdy sięgnęły mózgu. Ghul leżał na ziemi, w rosnącej kałuży własnej krwi. Nie dawał żadnych oznak życia.
Madeleine krzyknęła jeszcze głośniej. Tym razem już nawet nie ze wściekłości, ale ze zwykłej ludzkiej rozpaczy. Pojęła, że jej ukochany mąż umarł. Być może, przez większość zebranych w chacie, oceniana była dość nisko, ale prawda wyglądała tak, że kochała Grimesa. Kochała szalenie, zbyt mocno i zbyt głęboko, by to uczucie mogło jeszcze być zdrowe. Tak bardzo, że nie potrafiła pogodzić się ani z tym, że wybrał inną – młodszą, ładniejszą, bardziej naiwną; ani że zechciał ją porzucić. Z jego śmiercią też nie potrafiła się pogodzić. Ani gdy sama pozbawiła go życia, ani teraz. Na jej bladej, pociągłej twarzy zagościły łzy. Odwróciła głowę w stronę Williama, by posłać mu wściekłe, pełne gniewu spojrzenie.
- Jak śmiesz mówić mi co powinnam, a czego nie powinnam? – wysyczała ze złością. – Nie zapraszałam cię do mojego domu. Nie chciałam, żebyś tu przyszedł. Nie… - zająknęła się z gniewu.
Sięgnęła po różdżkę, gotowa najwidoczniej wymierzyć sprawiedliwość magią, która w jej przypadku, jako tako, zdawała się działać. W gniewie umknęła jej postać Nory, nie obwiniła jej o to, co się właśnie stało z Grimesem, pełnię nienawiści skupiając akurat na Lestrange’u. I tu do akcji wkroczył Cameron, najwyżej na kilka sekund unieruchamiając Madeleine. Być może chodziło o wściekłość i rozżalenie, które zaćmiło umysł kobiety, ale w jakiś sposób udało jej się odwinąć, wyrwać z jego uścisku i rzucić na Lupina. Razem upadli na ziemię, zaraz obok stóp Perseusa. W ataku wściekłości Madeleine najpierw zaczęła uderzać Camerona pięściami po klatce piersiowej, a wreszcie, w plątaninie rąk i nóg, ugryzła go w rękę.
Drzwi ustąpiły, gdy Mackenzie sięgnęła do klamki. Magia zatrzymująca ich na siłę w tym miejscu uległa rozproszeniu, bo główny obiekt, który utrzymywał jej stałe działanie, leżał martwy na podłodze. Mogła wybiec na dwór, uciec w mrok nocy. Wszyscy mogli. W tej chwili przestali być już więźniami tego miejsca.
Niezależnie od tego, co zrobiła Mackenzie, razem z Martinem, jako pierwsi ujrzeli nadpływającą półprzezroczystą postać pięknej, młodej dziewczyny. Duch sunął ścieżką w stronę chaty. Przemknął lekko między wszystkimi wprost ku leżącemu na ziemi ciału ghula. Mijając Norę, Vivienne wyszeptała w jej kierunku ciche:
- Dziękuję.
Zawisła nad Grimesem. Wyciągnęła ku niemu półprzezroczystą rękę. Reszcie mogło umknąć, ale Figg zobaczyła, że z ciało ghula zaczęło emanować światłem. W tym momencie jeszcze delikatnym, ledwo widocznym, ale z każdą sekundą coraz silniejszym.
Odkryj wiadomość pozafabularną
Madeleine krzyknęła jeszcze głośniej. Tym razem już nawet nie ze wściekłości, ale ze zwykłej ludzkiej rozpaczy. Pojęła, że jej ukochany mąż umarł. Być może, przez większość zebranych w chacie, oceniana była dość nisko, ale prawda wyglądała tak, że kochała Grimesa. Kochała szalenie, zbyt mocno i zbyt głęboko, by to uczucie mogło jeszcze być zdrowe. Tak bardzo, że nie potrafiła pogodzić się ani z tym, że wybrał inną – młodszą, ładniejszą, bardziej naiwną; ani że zechciał ją porzucić. Z jego śmiercią też nie potrafiła się pogodzić. Ani gdy sama pozbawiła go życia, ani teraz. Na jej bladej, pociągłej twarzy zagościły łzy. Odwróciła głowę w stronę Williama, by posłać mu wściekłe, pełne gniewu spojrzenie.
- Jak śmiesz mówić mi co powinnam, a czego nie powinnam? – wysyczała ze złością. – Nie zapraszałam cię do mojego domu. Nie chciałam, żebyś tu przyszedł. Nie… - zająknęła się z gniewu.
Sięgnęła po różdżkę, gotowa najwidoczniej wymierzyć sprawiedliwość magią, która w jej przypadku, jako tako, zdawała się działać. W gniewie umknęła jej postać Nory, nie obwiniła jej o to, co się właśnie stało z Grimesem, pełnię nienawiści skupiając akurat na Lestrange’u. I tu do akcji wkroczył Cameron, najwyżej na kilka sekund unieruchamiając Madeleine. Być może chodziło o wściekłość i rozżalenie, które zaćmiło umysł kobiety, ale w jakiś sposób udało jej się odwinąć, wyrwać z jego uścisku i rzucić na Lupina. Razem upadli na ziemię, zaraz obok stóp Perseusa. W ataku wściekłości Madeleine najpierw zaczęła uderzać Camerona pięściami po klatce piersiowej, a wreszcie, w plątaninie rąk i nóg, ugryzła go w rękę.
Drzwi ustąpiły, gdy Mackenzie sięgnęła do klamki. Magia zatrzymująca ich na siłę w tym miejscu uległa rozproszeniu, bo główny obiekt, który utrzymywał jej stałe działanie, leżał martwy na podłodze. Mogła wybiec na dwór, uciec w mrok nocy. Wszyscy mogli. W tej chwili przestali być już więźniami tego miejsca.
Niezależnie od tego, co zrobiła Mackenzie, razem z Martinem, jako pierwsi ujrzeli nadpływającą półprzezroczystą postać pięknej, młodej dziewczyny. Duch sunął ścieżką w stronę chaty. Przemknął lekko między wszystkimi wprost ku leżącemu na ziemi ciału ghula. Mijając Norę, Vivienne wyszeptała w jej kierunku ciche:
- Dziękuję.
Zawisła nad Grimesem. Wyciągnęła ku niemu półprzezroczystą rękę. Reszcie mogło umknąć, ale Figg zobaczyła, że z ciało ghula zaczęło emanować światłem. W tym momencie jeszcze delikatnym, ledwo widocznym, ale z każdą sekundą coraz silniejszym.