10.05.2023, 19:41 ✶
Louvain
Przemierzając to pustkowie razem z Voldemortem, Wilhelmem i Theonem nie mogłeś nie zauważyć, że twoi towarzysze (poza Czarnym Panem) byli w tym miejscu zagubieni – musieli łapać się na zagrywki tego, co mówił do nich ten las. Mamrotali coś pod nosem – prawdopodobnie odpowiadali na te dziwaczne groźby szeptane do ucha, które nie dostawały się już do twoich. Czułeś jednak dziwne napięcie, które mówiło jasno – coś wciąż próbowało się z tobą skomunikować i jedynie oklumencja pozwoliła ci uwolnić się od tego wpływu. Nie dostrzegłeś żadnego zagrożenia do momentu, w którym w tym miejscu pojawili się Brygadziści i Aurorzy. Mogłeś też zaobserwować, co prawda z bardzo daleka, ale wciąż dosyć wyraźnie, że nie spadli oni z nieba ani nie pojawili się tak po prostu – wyłonili się jakby z gruntu, lądując w stercie żwiru i piachu.
Nie mogąc nawiązać żadnego normalnego kontaktu z pozostałą dwójką Śmierciożerców, musiałeś decydować o swoich następnych krokach bez ich udziału. Miałeś prawo zwątpić w to, aby mieli okazać się w jakikolwiek sposób przydatni do Czarnego Pana, ale on sam wydawał się być tym nieszczególnie wzruszony. Poruszał się z charakterystyczną dla siebie gracją, z kamienną wręcz miną niewyrażającą wiele poza skupieniem na dotarciu do źródła – do tej oazy na środku nicości. Wpierw nie zrozumiałeś, w jaki właściwie sposób nawigował was przez to miejsce, ale za którymś razem twoją uwagę przykuło nieśmiałe zerkanie w kierunku tutejszego nieba. Kiedy spojrzałeś na nie również ty, zauważyłeś jedną część wspólną tych obu światów – wciąż rozgwieżdżone pomimo panującego dnia niebo.
Mavelle, Victoria, Patrick
Próba kontaktu z Atreusem zakończyła się porażką. Po pierwsze, było ci się niesamowicie ciężko skupić. Po drugie, odpowiadała ci pustka. Próbując nadać wiadomość przez fale, słyszałaś niemal absolutną ciszę – jedynie umysł Patricka mógłby na to jakkolwiek zareagować. Bulstrode nie odpowiedział więc w żaden sposób. Nie wiedziałaś, czy był w trakcie walki, czy to miejsce blokowało taki sposób komunikacji, czy... po prostu zginął.
W śledzeniu Voldemorta nie potrzeba było wyostrzonego, psiego węchu. Śmierciożercy pozostawili po sobie szlak martwej trawy i roślin, które usychały od samej ich obecności. Wystarczyło więc, że nogi niosły was wzdłuż tej wypalonej ścieżki, wprost do miejsca, które Victoria widziała w swojej wizji. Rysująca się w oddali kobieca sylwetka leżała nieruchomo. Każdy kolejny krok stawiany w jej kierunku coraz mocniej utwierdzał was w tym, że kimkolwiek była ta istota, spóźniliście się. Stanięcie bezpośrednio obok było jednak największym szokiem – bo jej ciało, rozcięte przez Voldemorta na pół, zaczęło już zarastać mchem i korą.
„Nie powinno was tu być”, dotarło nagle do waszych uszu, mówione przyjemnym, ciepłym szeptem. „Przecież nie przyszła jeszcze na was pora... Zawróćcie.”
Trzy pary jasnych ślepi wpatrywały się w was z głębi lasu.
Louvain
- To powinno być gdzieś tutaj – powiedział nagle Voldemort, stojąc zadziwiająco blisko rzeczywistej, leśnej ściany. – Czuję tutaj najsilniejszą – mówił dalej, wyczytałeś nawet z ruchu jego warg „energię”, ale nie słyszałeś go już. Czułeś się tak, jakby coś za wszelką cenę próbowało dostać się do twojej głowy, ale nie mogło przedrzeć przez ścianę, jaką postawiłeś wokół swojego umysłu jako oklumenta. Po kilku sekundach szumu udało ci się odzyskać słuch. – Z całej tej trójki słyszysz mnie tylko ty. – Faktycznie, pozostała dwójka wydawała się wyjątkowo nieobecna. – To godna podziwu umiejętność, aby przeciwstawić się takiej sile. Co widzisz przed sobą?
Widziałeś wir. Wir krzewów i roślin, kwiatów i małych, czerwonych owadów, które latały pomiędzy nimi. Od samego spoglądania w jego centrum miałeś zawroty głowy, ale nie tak silne, abyś nie ustał na nogach.
„Nie mów mu tego”, usłyszałeś. O wiele głośniej i wyraźniej, a kiedy te słowa rozbrzmiały w twojej głowie, niebieski ogień na samym środku tego miejsca buchnął dymem. „Okażemy ci łaskę, jeżeli zawrócisz.”