30.10.2022, 20:07 ✶
- Jak to: nie starali się? – wyraźnie się zbulwersowała. Nie mieściło się to jej nijak w głowie – w szkole, którą uważała za generalnie bezpieczną, ale NAJWYRAŹNIEJ JEDNAK NIE – doszło do zabójstwa i… i co, i nic? Zamieciono pod dywan? Nie ma poszukiwań, nie ma przestępstwa, nie ma problemu?! Tak nie mogło, najzwyczajniej w świecie po prostu nie mogło być, nie w opinii młodziutkiej Mavelle.
Starszej zresztą też, ale to już pieśń przyszłości i… nieco inaczej wtedy widziała świat. Miała wiele lat na odkrycie, że świat nie jest czarno-biały, że ludzie robią różne rzeczy. Także po to, by chronić innych.
Teraz jednak nie znała przyczyn – i zapewne nigdy nie miała poznać – takiego stanu rzeczy. Tak, miała zamiar zagadnąć o to ojca, napisać do niego, ewentualnie spytać, gdy wyjedzie do domu na święta, jednakże na dobrą sprawę nie była pewna, czy cokolwiek wiedział o tym zabójstwie. Zwłaszcza że sprawa chyba nie była aż tak świeża… chyba?
Skrzywiła się nieco, gdy rozmówczyni podniosła piskliwy głos, zdający się wdzierać przemocą do uszu, świdrować. Aż bolało, dosłownie.
- Ciszej, błagam – szepnęła, spłoszona oglądając się przez ramię, czy przypadkiem klamka w drzwiach wejściowych do łazienki nie zacznie się poruszać. Choć i tak niewiele by to już dało, nie miały żadnej drogi ucieczki; mogły się, co prawda, schować w kabinie, ale co z tego? Żaden problem, zajrzeć do każdej, by odkryć łamiące zasady uczennice - Marto? A pamiętasz, kiedy się urodziłaś? Na którym roku byłaś, kiedy umarłaś? – spytała, nadając swemu głosowi łagodniejszy ton. Może nie było to zbyt grzeczne pytanie, może nie należało głębiej rozdrapywać ran ducha, niemniej ciekawość brała górę. Ta sama ciekawość, która wiele lat później kazała dociekać, zaglądać pod każdy kamień, szukać najmniejszych choćby strzępów, które mogłyby naprowadzić na rozwiązanie zagadki. Nie, nie zagadki: konkretnej, przydzielonej przez przełożonego sprawy.
Przełknęła ślinę. Była żywa i nagle nie była żywa. Avada? Brzmiało trochę jak to, jak jedno z Niewybaczalnych Zaklęć, to najgorsze. Też zbladła, pojmując przy okazji, jak bardzo niebezpiecznym mógł być Hogwart. Och, wyglądało na to, że trzymanie się zasad będzie jeszcze ważniejsze – bądź robienie wszystkiego, żeby usadzić Brennę na miejscu. Ewentualnie, żeby nie pozwolić, by ta wałęsała się gdziekolwiek sama; nie darowałaby sobie, gdyby młodszej kuzynce miało coś się stać tylko dlatego, że odmówiła jej własnego towarzystwa.
- … chyba – odparła niepewnie, przenosząc spojrzenie pomiędzy duchem a Martą, mocno niepewna. Tajemnica Salazara Slytherina pozostawała bezpieczna, uśpiona, mająca powrócić za kilkadziesiąt lat, kiedy od dawna nie będzie ich w szkole. - Marto? A pamiętasz może, żeby w tej łazience był jeszcze ktoś? Czy tylko ty i ten chłopiec? Albo jakiś zielony błysk? – cóż, będąc potomkinią brygadzisty, to i owo słyszała. Choćby po to, żeby wiedzieć, czego się wystrzegać.
Starszej zresztą też, ale to już pieśń przyszłości i… nieco inaczej wtedy widziała świat. Miała wiele lat na odkrycie, że świat nie jest czarno-biały, że ludzie robią różne rzeczy. Także po to, by chronić innych.
Teraz jednak nie znała przyczyn – i zapewne nigdy nie miała poznać – takiego stanu rzeczy. Tak, miała zamiar zagadnąć o to ojca, napisać do niego, ewentualnie spytać, gdy wyjedzie do domu na święta, jednakże na dobrą sprawę nie była pewna, czy cokolwiek wiedział o tym zabójstwie. Zwłaszcza że sprawa chyba nie była aż tak świeża… chyba?
Skrzywiła się nieco, gdy rozmówczyni podniosła piskliwy głos, zdający się wdzierać przemocą do uszu, świdrować. Aż bolało, dosłownie.
- Ciszej, błagam – szepnęła, spłoszona oglądając się przez ramię, czy przypadkiem klamka w drzwiach wejściowych do łazienki nie zacznie się poruszać. Choć i tak niewiele by to już dało, nie miały żadnej drogi ucieczki; mogły się, co prawda, schować w kabinie, ale co z tego? Żaden problem, zajrzeć do każdej, by odkryć łamiące zasady uczennice - Marto? A pamiętasz, kiedy się urodziłaś? Na którym roku byłaś, kiedy umarłaś? – spytała, nadając swemu głosowi łagodniejszy ton. Może nie było to zbyt grzeczne pytanie, może nie należało głębiej rozdrapywać ran ducha, niemniej ciekawość brała górę. Ta sama ciekawość, która wiele lat później kazała dociekać, zaglądać pod każdy kamień, szukać najmniejszych choćby strzępów, które mogłyby naprowadzić na rozwiązanie zagadki. Nie, nie zagadki: konkretnej, przydzielonej przez przełożonego sprawy.
Przełknęła ślinę. Była żywa i nagle nie była żywa. Avada? Brzmiało trochę jak to, jak jedno z Niewybaczalnych Zaklęć, to najgorsze. Też zbladła, pojmując przy okazji, jak bardzo niebezpiecznym mógł być Hogwart. Och, wyglądało na to, że trzymanie się zasad będzie jeszcze ważniejsze – bądź robienie wszystkiego, żeby usadzić Brennę na miejscu. Ewentualnie, żeby nie pozwolić, by ta wałęsała się gdziekolwiek sama; nie darowałaby sobie, gdyby młodszej kuzynce miało coś się stać tylko dlatego, że odmówiła jej własnego towarzystwa.
- … chyba – odparła niepewnie, przenosząc spojrzenie pomiędzy duchem a Martą, mocno niepewna. Tajemnica Salazara Slytherina pozostawała bezpieczna, uśpiona, mająca powrócić za kilkadziesiąt lat, kiedy od dawna nie będzie ich w szkole. - Marto? A pamiętasz może, żeby w tej łazience był jeszcze ktoś? Czy tylko ty i ten chłopiec? Albo jakiś zielony błysk? – cóż, będąc potomkinią brygadzisty, to i owo słyszała. Choćby po to, żeby wiedzieć, czego się wystrzegać.
443/1854