30.10.2022, 21:36 ✶
Florence omal nie zakrztusiła się herbatą, kiedy Patrick wspomniał o próbach uwiedzenia którejś Malfoyówny i spojrzała na niego z nieudawanym zaskoczeniem.
- I ktoś uwierzył, że Leach mógłby wyjść z czegoś takiego żywy? - spytała, kręcąc głową z politowaniem. Ich myśli biegły podobnym torem, przy czym Bulstrode uważała, że członkowie rodu Malfoyów nie musieli odwiedzać Ministra, by wyzywać go na magiczny pojedynek. Sama Malfoyówna pewnie rzuciłaby klątwę na "tego obrzydliwego mugolaka", który ośmielał się zawracać jej głowę.
Nie to, że w rodzinie Florence nie było kilku osób, które postąpiłby podobnie.
- A wydawało mi się, że Krukoni to mieli być "ci mądrzy", a nie "ci brutalnie szczerzy" - odparła na jego słowa, tym razem uśmiechając się nieco szerzej. Tak naprawdę Florence nie lubiła owijania w bawełnę i zbędnych grzeczności, więc nie, nie uraził jej, a to, że przyznał jej rację, wręcz ją trochę rozbawiło. Zastanawiała się jednak, czy prezentuje też podobne podejście w pracy, a jeżeli tak, to jakie są tego konsekwencje. - Sama nie wiem. Czy coś naprawdę się zmieniło? Ile lat minęło od pozbycia się Grindewalda, dwadzieścia trzy? Mam wrażenie, że wtedy... niektórzy po prostu przycichli. Wyrażanie poparcia dla jego idei nie było popularne politycznie.
Florence słabo pamiętała te czasy. Miała zaledwie jakieś cztery czy pięć lat. We wspomnieniach ostały się jednak jakieś strzępki rozmów rodziców, które zdołała podsłuchać. Ojciec - a może któryś z wujów? - mówił, że czarnoksiężnik posuwał się zbyt daleko i dobrze się stało. Odpowiedź matki można było podsumować jako "tak, ale..."
Twarz Bulstrode pozostała nieporuszona. Mogła tylko dobrze nad sobą panować. Ale nic nie zdradzała i jej aura, dalej jednolita, nie nosząca żadnych śladów, które mogłyby wskazywać na to, że temat albo pytania wywołały w uzdrowicielce gwałtowne emocje.
- Nie wiem i nie jestem pewna, czy ktokolwiek wie. Na pewno próbowano leczyć go pod kątem trucizny i klątw. Jeśli to jedna z nich, to nie wątpię, że ten, kto się tym zajął, był mistrzem w swoim fachu... - urwała, odłożyła filiżankę, nie spuszczając z Patricka bacznego spojrzenia niebieskich oczu. - Obawiam się, że jeśli liczysz na dowiedzenie się czegoś więcej, to pytasz złą osobę. Mogę powiedzieć ci tyle, że jest to iście zdumiewająca choroba, skoro nikt nie zdołał jej zdiagnozować.
Skinęła tylko głową na słowa odnośnie Stanleya. Nie była zbyt zdziwiona. Gdyby złożył zgłoszenie, musiałby powtórzyć, co mówił o Nobbym. A z kolei obrażanie Ministra Magii publicznie, nawet mugolskiego pochodzenia, też nie było najmądrzejszym posunięciem.
- I ktoś uwierzył, że Leach mógłby wyjść z czegoś takiego żywy? - spytała, kręcąc głową z politowaniem. Ich myśli biegły podobnym torem, przy czym Bulstrode uważała, że członkowie rodu Malfoyów nie musieli odwiedzać Ministra, by wyzywać go na magiczny pojedynek. Sama Malfoyówna pewnie rzuciłaby klątwę na "tego obrzydliwego mugolaka", który ośmielał się zawracać jej głowę.
Nie to, że w rodzinie Florence nie było kilku osób, które postąpiłby podobnie.
- A wydawało mi się, że Krukoni to mieli być "ci mądrzy", a nie "ci brutalnie szczerzy" - odparła na jego słowa, tym razem uśmiechając się nieco szerzej. Tak naprawdę Florence nie lubiła owijania w bawełnę i zbędnych grzeczności, więc nie, nie uraził jej, a to, że przyznał jej rację, wręcz ją trochę rozbawiło. Zastanawiała się jednak, czy prezentuje też podobne podejście w pracy, a jeżeli tak, to jakie są tego konsekwencje. - Sama nie wiem. Czy coś naprawdę się zmieniło? Ile lat minęło od pozbycia się Grindewalda, dwadzieścia trzy? Mam wrażenie, że wtedy... niektórzy po prostu przycichli. Wyrażanie poparcia dla jego idei nie było popularne politycznie.
Florence słabo pamiętała te czasy. Miała zaledwie jakieś cztery czy pięć lat. We wspomnieniach ostały się jednak jakieś strzępki rozmów rodziców, które zdołała podsłuchać. Ojciec - a może któryś z wujów? - mówił, że czarnoksiężnik posuwał się zbyt daleko i dobrze się stało. Odpowiedź matki można było podsumować jako "tak, ale..."
Twarz Bulstrode pozostała nieporuszona. Mogła tylko dobrze nad sobą panować. Ale nic nie zdradzała i jej aura, dalej jednolita, nie nosząca żadnych śladów, które mogłyby wskazywać na to, że temat albo pytania wywołały w uzdrowicielce gwałtowne emocje.
- Nie wiem i nie jestem pewna, czy ktokolwiek wie. Na pewno próbowano leczyć go pod kątem trucizny i klątw. Jeśli to jedna z nich, to nie wątpię, że ten, kto się tym zajął, był mistrzem w swoim fachu... - urwała, odłożyła filiżankę, nie spuszczając z Patricka bacznego spojrzenia niebieskich oczu. - Obawiam się, że jeśli liczysz na dowiedzenie się czegoś więcej, to pytasz złą osobę. Mogę powiedzieć ci tyle, że jest to iście zdumiewająca choroba, skoro nikt nie zdołał jej zdiagnozować.
Skinęła tylko głową na słowa odnośnie Stanleya. Nie była zbyt zdziwiona. Gdyby złożył zgłoszenie, musiałby powtórzyć, co mówił o Nobbym. A z kolei obrażanie Ministra Magii publicznie, nawet mugolskiego pochodzenia, też nie było najmądrzejszym posunięciem.